`

ΡΕΚΒΙΕΜ

Η ίδια σκηνή
βασανιστικά επαναλαμβάνεται
με ενοχλητική συνέπεια
Επιστρέφω αργά το μεσημέρι
στο σπίτι που μέναμε παλιά
Στην εξώπορτα ο Πατέρας
φυλάει πάλι σκοπιά
ντυμένος στα ελασίτικα
τα φισεκλίκια χιαστί
παραπόδα την μπρέντα
φουντωτά τσαρούχια
το δίκοχο με το λαμπυρίζον έμβλημα
του Λαϊκού Στρατού
Με την ποδιά πάντα η Μητέρα
έχει ήδη έτοιμο το φαγητό
μας σερβίρει φακές
Στο τραπέζι κανείς δεν μιλά
τρώμε βιαστικά
σα να μας περιμένουν οι έγνοιες
Όπως πάντα, πρώτος τελειώνει
ο Πατέρας
φοράει το δίκοχο
παίρνει υπό μάλης την μπρέντα
και βιαστικά επιστρέφει στην πόρτα
Τον λόγο, αδυνατώ να κατανοήσω
και δεν μιλώ
Μελαγχολικά η Μητέρα
μαζεύει τʼ άδεια πιάτα
κάποτε σπάει την σιωπή της
και μου λέει
-Πότε θάρθουν νʼ αντικαταστήσουν
τον Πατέρα σου; Κουράστηκε πια…
Πάει καιρός που τους έχασα
έφυγα κι εγώ απʼ το παλιό σπίτι
έρχονται όμως, τακτικά
στα όνειρα ή σαν αγαπημένη ανάμνηση
Θυμάμαι,
με θλίψη είναι η αλήθεια,
όσα δεν έκανα στην Ζωή μου
όσα δεν κατόρθωσα να φτάσω
κι ενοχλούμαι,
από την ασυνέπειά μου,
που δεν έγινα κάτι χρήσιμο,
ένας Ελασίτης…

`

*

ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ

Πέρασαν αιώνες και το ταξίδι
της ενηλικίωσης δεν λέει
να τελειώσει
Όλα μπροστά μου ορθώνονται
χιλιάδες λόγοι, άπειρες
δικαιολογίες, ατέλειωτες
υποσχέσεις
Να συνεχίσω προς το τέλος,
ακόμα περπατώ σε άγνωστους δρόμους
χωρίς κόπωση βαδίζω
Η Ψυχή μου αχόρταγα γεύεται
την πορεία
Δεν φοβάμαι πια, έμαθα
τον Δρόμο, γνωρίζω
της Οδοιπορίας τον Σκοπό
`

*

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ξέμεινες μόνος Επαναστάτη
με τις Αναμνήσεις σου
Κοιτάς πίσω τη Νιότη και θωρείς
τα περασμένα χρόνια
ξεραμένο χείμαρρο
Σου μιλάνε οι Αναμνήσεις
ήχο όμως δεν ακούς
Τα βλέπεις πάλι όλα «ζωντανά»
σαν σε βωβό κινηματογράφο.
Διακρίνεις κάτι κόκκινες
υποσχέσεις σε γκρίζο φόντο
Θες να κλάψεις μα δεν μπορείς
σου βγαίνουν άφωνα τα ουρλιαχτά
Μπορείς όμως να γελάς αδιάκοπα
έτσι που κατάντησες την Καρδιά σου

`

*

ΜΟΝΟΣ

Πίσω από θωρακισμένες προφάσεις
κρυμμένος, αναβάλλεις συνεχώς
τις ρήξεις με το παρελθόν
Έτσι, έκανες αδιάβατο
τον δρόμο προς το μέλλον
Είναι δύσκολο να παραμένεις νηφάλιος
όταν λογομαχείς με τον μεθυσμένο
που κουβαλάς διαρκώς μέσα σου
Αν ήσουν περισσότερο εγκρατής, ίσως
να μην τιμωρούσες την Αγάπη σου
για τους Άλλους
και το μυαλό σου καθαρό
τα προφανή μπορεί να αντιλαμβανόταν
Μόνος είσαι κι όχι μοναδικός,
πάρτο απόφαση, κι αφού
σε Κανέναν δεν θα λείψεις
δεν πρέπει να σου λείπει και Κανείς…

`

*

ΑΝΤΑΡΣΙΑ

Προσπάθησες πολύ, κι είναι αλήθεια
πέτυχες πολλά, όμως αδημονούσες
να τα κατακτήσεις όλα
Οι συγκυρίες καθώς είναι
ακατανόητες κι ακατανίκητες
όρθωσαν εμπρός σου
ένα κοραλλιογενές φράγμα
Έτσι από τολμηρός καπετάνιος
κατάντησες άβουλος
στην μέση του ωκεανού
Είδες στην σκληρότητα των άλλων
το πρόσωπο του Κάπτεν Μπλάι
και υπέθεσες πως μπορείς
να πατάξεις την αδικία
Υποδύθηκες με υποκριτική δεινότητα
τον ρόλο του Κρίστιαν Φλέτσερ
ενεργώντας με σχέδιο και θάρρος
Η πράξη σου δεν εκτιμήθηκε
Τι περίμενες δηλαδή,
εκείνοι που έφτιαξαν τους νόμους
να δούνε την ανταρσία σου
ως πράξη δικαιοσύνης;…
Πήρες λοιπόν, λάφυρο το «Μπάουντυ»,
συνέχισες το ταξίδι
και γρήγορα κατάλαβες πως γυρισμός
δεν υπάρχει
Θα αναζητάς αιώνια το Πίτκερν
στα πέρατα της θάλασσας
χωρίς στεριά να βλέπεις
στο αχανές της απογοήτευσης
Γιατί το καράβι σου φορτωμένο
με ανεκπλήρωτα όνειρα
δεν ταξιδεύει πια…

`

*

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

Φουντώνει μέσα μου ολάνθιστη μυρτιά
η αμφιβολία
Γοητευμένος, νιώθω τα άνθη της να χαϊδεύουν
το πρόσωπό μου
Ασάλευτος παραμένω κι όταν τα κλαδιά της
μʼ αγγίζουν
Επιμένω εγωιστικά στην απίθανη εκδοχή
μιας συνομιλίας
Μαγεμένος από την απόκοσμη ομορφιά
δεν αντιλαμβάνομαι, στα πόδια μου,
το πληγωμένο περιστέρι, ταχυδρόμο
που την αποστολή του, δεν ολοκλήρωσε
Η μυρτιά
επιμένει με τον αμφίβολο
ερωτισμό της να χαϊδεύει τα όνειρά μου,
προσμένοντας την ανταπόκριση
Πανέμορφα τα άνθη της, φουντώνουν
την αμφιβολία
Αναρωτιέμαι, ποια δύναμη με κρατά αιχμάλωτο
στην ομορφιά που αντικρίζω
Νάναι, ο Θάνατος ευνοϊκός
με χέρια απλωμένα σʼ όλα εκείνα
που δεν έγιναν
Ή ο αλλοπρόσαλλος Έρωτας, που χαιρετά
εκείνα που έγιναν…

Βρυξέλλες 9.11.2011

`

**************

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

`

Ο Δημήτρης Ιορδ. Καρασάββας γεννήθηκε στην Βέρροια το 1956. Υπήρξε εκδότης – διευθυντής της δεκαπενθήμερης αστικής εφημερίδας της Βέρροιας «Οι Καιροί» (1993-2012). Είναι ιστορικός και φιλολογικός ερευνητής. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές : «Νύχτες στη Βενετία» («Τα Τραμάκια», 1997), «Ναυτικόν Φυλλάδιον» («Τα Τραμάκια», 1998), «Σπονδές» («Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου», 2001), «Τα Φεγγάρια του Αυγούστου» («Η ΣΥΝ(+)είδηση», 2006).
Στις συλλογές (1997 – 2006) κυριαρχεί ένα πάθος Ελευθερίας, με διέξοδο στην φανταστική εξερεύνηση του θαλάσσιου στοιχείου και στη συνάντηση με τον όπου γης άνθρωπο. Η πλούσια φαντασία, το ερωτικό βλέμμα και η ευαισθησία συνθέτουν έναν κόσμο εντυπωσιακών εικόνων, που εναρμονίζονται με έκφραση διαυγή και καίρια.
Στην ανέκδοτη ποιητική «Βιογραφία», η μέχρι τώρα γνωστή γραφή άλλαξε κατεύθυνση. Έχει στραφεί στο επιτακτικό παρόν και στην εσωτερική αναζήτηση της πνευματικής ενηλικίωσης. Η θλίψη των διαψευσμένων προσδοκιών οδηγεί τον ποιητή στον εαυτό του και στον αναγνώστη, με το ρυθμό της στοχαστικής συνομιλίας, έχοντας τον κοινωνικό προσανατολισμό της προηγούμενης κατάθεσης.
Ο Δημήτρης Καρασάββας, είτε με το λυρισμό, είτε με τη σύγχρονη οπτική του, δείχνει ότι θα συνεχίσει την ποιητική περιπλάνηση.

από Σπύρος Αραβανής
8 Comments