`
Παγιδα
Κοντά σε μας, μακρια σε μας
η παγιδα που παλευουμε μεσα της
Μερικές φορές
ερχεται με πλημμύρες, με φουρτούνες
Γκρεμίζοντας ό, τι υπαρχει
δείχνει το ενα απ’τα προσωπα της
το πρόσωπο του πνιγμού
Κάπου κάπου
ερχεται με ενα γέλιο
με την αγνότητα ενός μωροό
Αθώα, ειλικρινής
με πόνο κρυμμένο κάπου βαθιά
ξανά ανοίγεται η κλεισμένη πληγή.
Δεν ξερουμε πού βρισκεται
μας δείχνει στους εαυτούς μας
μήπως λόγω του αθώου μυαλού της
μήπως λόγω της ψυχής μας;
`
Ψαλμούς για έρωτα\ το ξεκίνημα
Παρακάλεσα μέχρι το πρωί
«αγαπημένη προστάτεψε με από μένα»
σκέφτηκα να βγω απ’το σώμα μου
«προστάτεψε με από την κακία του όντος»
έκανα επανάληψη τούτη την ταλαιπωρία
«Προστάτεψε με από την ψυχή μου»
«λιώσε με με τον έρωτα σου να χαθώ,
προστατεψε με απο τον έρωτά μου»
«Κάψε με στη φωτιά σου, προστάτεψέ με από τη στάχτη μου»
`
Tραγουδι
Ο αέρας έχει ρίξει το σάλι του στην πλάτη του σήμερα
Ακούει τα μακρινά μέρη σαν ένας μάντης.
Το ποτάμι είναι μια γυναίκα που πλένεται
στα απέραντα χωράφια.
Μόνο το ρολόι της καρδιάς μας λειτουργεί
στο ήρεμο κρεβάτι της βραδιάς.
Υπάρχει ένα πολύ λεπτό σκοινί
μεταξύ θεού και έρωτα.
