Νίκος Καρανίκας, Ποιήματα

*

Εσύ το ήξερες ότι μαζί με τη γη
γυρίζουμε και μεις ;
Εγώ το έμαθα όταν γύρισε το κεφάλι της
σαν ξένη
ενώ την προηγουμένη φιλιόμασταν με τα κορμιά.

*
.
Σε δυο καμπύλες
αιχμάλωτος –
παραδομένος
Σ’ έναν άξονα –
ηφαίστιο
υγρό πυρ,
το ενδιαφέρον

Τόσα χρόνια δεν κατακτήθηκε τίποτα.

.
*

Την αυγή γράφτηκαν οι νότες
προσηλωμένες σ’ αυτό που θα ακολουθήσει
τη νύχτα δεν είχαν λόγο ύπαρξης.
.
*

Σε κείμενο
δείχνεις γραμμές,
παίρνω στροφές
και βρίσκομαι πλάι.
Βλέπω στυλό
μου ανοίγει η όρεξη
σκέψεις χαράζω.
Απλώνω σεντόνι τις σελίδες.
να τυλιχτείς,
να τεντωθώ.
Ύπνος σε πήρε
και το στυλό ελεύθερο
πρόκληση
Έκπληξη
με σάρκα σαν των χειλιών
να καίει
όπως τα λόγια.
Θα το αρπάξω
να εκφραστώ
Ανεξίτηλη μελάνη
σε βράση
για να χυθεί.
λες κ’ από φλέβα όλα τυπώνονται
Καθώς μ’ ακουμπάει
τα ποιήματα
έρχοντε μόνα τους
Αμήχανα

Στέκομαι δίπλα
.
σ’ ένα κύτταρο και σε μια ουσία
αισθανόμαστε ως δίψα αυτήν την οδυνηρή και
ηδονική μελαγχολία της ΣΤΕΓΝΩΣΗΣ

*
.
Με τάραξες κορμί
Ήταν τα λόγια σου εμβόλιμα
Αγκίστρια και ψάχνω άκρη
Προκαθορισμένο το σώμα
που αρχικά ξεκίνησα να κατακτήσω
μα αφού πουθενά δε χρώσταγα
αλλού δώθηκα
αναρωτήθηκα
και βρήκα άκρη
Τα άκρα σου
Μια προκατάληψη, καθορισμένη στάση
απουσία πράξης
σκέτο συντακτικό
στεγνές λέξεις.
διαννόηση δίχως λαϊκότητα.
.
*

Τί κοιτάς;
Κοίτα!
[Τα μάτια σου όμως
στα δάχτυλα βάλτα
οι ενενήντα μοίρες είναι τυφλές ματιές]
Σα δε βάλεις
τα μάτια σου στα δάχτυλα
τίποτα δε βλέπεις.
.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΑ-ΑΦΟΡΜΗ

Σωμάτιο.
άστατη θερμοκρασία
και το μόριο διαστέλλεται
Κύμα.
νευρώνες λεωφόροι
και ταξιδεύει νοητά η μορφή
Σύλληψη σε δύο σημεία Α. Β.
Διακριτό σημάδι στην άμμο
η ένωση με άλλο Σώμα
μεγάλη χαρά φαντάζομαι στο σημείο Α
Παρελθόντος βίωμα
και μια επαναφορά ο ενεστώτας, σημείο Β
Αέρας κοπανιστός -νοείται!
Και μεταβάλλεσαι σε ρευστό
Μόνο στο κορμί μου πάνω έχεις γεύση, αποτέλεσμα
Υπάρχεις
ταυτόχρονα, σε δύο καταστάσεις
ξεχωριστές κινήσεις, διαφορετικές Δια-Στάσεις
Στο σημείο Β ο Λόγος κυρίαρχος
Μιαν άλλη προσέγγιση, σ’ ένα άλλο σημείο, άλλο Χρόνο
Σωμάτιο και κύμα ανατινάζουν τον κυρίαρχο Μονόλογο.
.
*

Άνοιξες τα μάτια
έκλεισες τ’ αυτιά
στα πόδια ένστικτο
στα χέρια η γνώση
κι έφτασες στον κήπο των
ηδονών.
Έκπληξη η άρνησή σου
σίγουρη η επιστροφή.
Δίχως καρπούς
υγρούς μηρούς
και νέες λέξεις
τί να αρθρώσεις
τί να ακούσω;
.
*

Σε θυμήθηκα.
θες το βλέμμα
θες το λαιμό
Σήμερα σε θυμήθηκα.
Ο τρόπος που έφερνες την αναπνοή σου
δίπλα μου,
άλλαξε τη θέση μου.
Σε θυμήθηκα
αφού κάθε άγγιγμα
προέκυπτε από ανατροπές.
Τα “ήθελα δεν ήθελες”
χωρίς αξία στέκουν
αντικρυστά
απολογητικά.
Σκέφτομαι
πως αν,
είχα για οδηγό μου την ηθική
τώρα θα έμοιαζα με βάλτο
και όχι σαν αυτόν που σε γνώρισα
να με ποτίζεις
μαζί με τα σπαρτά.
.
*

Χαίρε χαρά
Χαίρε θλίψη
Η σκέψη μου μεγαλώνει
αφού η αγκαλιά μικραίνει.

~ ~ ~ ~

Ο Νίκος Καρανίκας γεννήθηκε το 1969. Μεγάλωσε στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζει στη Θεσσαλονίκη.