Τελευταίο σημάδι στο ποτήρι
Τα χείλη σου τελευταίο σημάδι στο ποτήρι μου
Είναι ενθύμιο από την φυγή σου
δυο σταγόνες από δάκρυ
στα μάτια μου
από τότε που μου είπες τελείωσε
και έφυγες.
Η απουσία σου στα μάτια μου
και εσύ στην καρδιά μου
πως θα είναι το τέλος μου
είναι άγνωστο.
Μου λείπει η μυρωδιά σου
μες στα ανήσυχα πάθη μου
η πίκρα της απουσίας σου
δεν λέει να ησυχάσει στο αριστερό πλευρό μου.
*
Η Μοναξιά μου
Πάλι με πλάκωσε η μοναξιά
πάνω μου την έχω την βαρύτητα της μοναξιάς
εγώ κι μοναξιά μου
δεν μπορώ να την κουβαλώ πια
εγώ κι μοναξιά μου
δεν αντέχω να ανασαίνω πια
θέλω να κλάψω όμως
ακόμη κι αυτό μου είναι δύσκολο
δεν αντέχω να ζω με την βαρύτητα
της μοναξιάς πάνω στο στήθος μου
δεν μπορώ να κουβαλάω τούτη την ψύχη
ακόμη κι να ανασαίνω δεν έχει νόημα για μένα.
*
Αν σωπαίνω …
Αν σωπαίνω αυτό δεν σημαίνει ότι παραιτήθηκα από σένα.
Αν ήταν δυνατό
Δεν θα έκρυβα από σένα ακόμα και την σιωπή μου.
*
Η βροχή
Έξω ο Θόρυβος της βροχής
με κάθε σταγόνα
που χτυπάει στο παράθυρο
μου διηγείται εσένα
την λησμονιά μου για σένα
έρχονται τα μάτια σου στο νου μου
μου λείπεις
είναι στο νου μου κάθε
λέξη που δεν σου είπα
τα τελευταία λόγια μου
που θα σου πω πριν σε χάσω
πως σε αγαπάω
και ας πεθαίνω
*
Μην νομίζεις ότι στεναχωρήθηκα
Που με άφησες κι έφυγες.
Η στεναχώρια είναι δουλειά για τους αδύναμους.
Το να παλεύω για σένα
Είναι δική μου δουλειά.
*********************
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε 1981 στη Κοτύωρα (Ορντού), πάνω στη Μαύρη Θάλασσα, όπου ζει μέχρι σήμερα. Τα ποιήματα που γράφει έχουν δημοσιευθεί στα τοπικά περιοδικά και η πρώτη συλλογή ποιημάτων του θα εκδοθεί ταυτόχρονα στην Τουρκία και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις IASON BOOKSç
Η μελαγχολία των Τούρκων
[…]
«Με ελκύει όμως το βαρύ παθητικό κλίμα που δημιουργεί η εικόνα του ερωτευμένου Τούρκου. Η μελαγχολία, η οποία λέγεται στη νεότερη εκδοχή της και μελανκολί, είναι μια συναισθηματική κατάσταση άκρα προσφιλής σε πολλούς εντόπιους και όχι μόνον σʼ εκείνους που ευρίσκονται σε ερωτικό αδιέξοδο. Εκφράζεται δε τουρκιστί με πολλές λέξεις: χιουζούν, κασαβέτ και κασβέτ, ουζουντού, κεντέρ, ιτς σικιντισί, καράσεβντα. Ο ποιητής Μπεντρί Ραχμί Εγιούμπογλου έγραψε σχετικώς ένα ωραίο ποίημα, το “Παράμπαρτσα”, που σημαίνει διαλυμένος, ι κομματιασμένος.
Το δέντρο, ολόκληρο
Το φως, γεμάτο
Το φρούτο πλήρες
Μόνο ο δικός μου ο κόσμος
Είναι κομμάτια
Ένας μεγάλος καθρέφτης έσπασε
Έσπασε και διαλύθηκε στο χώμα
Έπεσε μέσα στο σύμπαν
Μα έγινε πια κομμάτια.
Τον κόλλησα κομμάτι κομμάτι
Τριγύρισα από χώρα σε χώρα
Ήταν μια φλόγα που την άναψα
Την άναψα, μα έγινε κομμάτια
Θυμήθηκα κι ένα άλλο, ωραιότατο, λέγεται “Το κορίτσι”, του Χαλίμ Σεφίκ, της βαθιάς μελαγχολίας και αυτό.
Το ξέρουν
Τα χελιδόμια που πετούν πάνω απʼ τη σκάλα.
Ας το ξέρουν.
Εγώ θα πεθάνω και δεν μπορώ
Να το ομολογήσω πως πεθαίνω
Γιατί δεν μπόρεσα να σε δω
Ένα καλοκαιριάτικο βράδυ.»
Οι Τούρκοι κλαίνε. Κλαίνε εύκολα. Ειδικά όταν πίνουν.»
[…]
Από το πρόσφατο μυθιστόρημα «ʼ55» του Θωμά Κοροβίνη.
τα χείλη σου
τελευταίο σημάδι στο ποτήρι μου
είναι ενθύμιο από τη φυγή σου
…………………………………………
τρυφερός ο Αdem Koksal
θυμίζει κάποιους παλιούς ποιητές
της Θεσσαλονίκης
…………………………………………
κοντινοί λαοί
κοντινά ντέρτια
… και τα τρυφερά πικραμένα αγκάθια της ποίησης του Ορχάν Βελί Κανίκ εμπεριέχουν τα ποιήματα του Adem Koksal.
Κάποτε θα ανεβάσουμε και τη συνέντευξη στο TRT. Καλό μεσημέρι.
http://www.youtube.com/watch?v=ctt3dy1Qm6I
ούτε το ζόρισα για να εφευρεθεί. εκεί παραμένουν, ανοιχτά, χωρίς τη φιλοδοξία καν ενός ονόματος.
http://mixalispapantonopoulos.blogspot.com/2013/01/blog-post.html