Τετάρτη, 16 Μαίου 2012/ Ομιλία στο “Θερβάντες”

 

Για τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον «ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ»,όπως συνηθίζεται να ονομάζεται, θα σας μιλήσουν απόψε η Αθηνά Σχινά κι ο Βασίλης Λαλιώτης. Από πλευράς μου, θα περιοριστώ σ’ ένα σύντομο κείμενο που αναδεικνύει την προσωπικότητα του μεγάλου αυτού ποιητή.

 

Αγαπητοί φίλοι,
Είναι καιρός που πήρα τη σταθερή απόφαση να αποκρούω κάθε είδους τιμητικές εκδηλώσεις, γεύματα και πανηγυρισμούς που γίνονται για το ταπεινό πρόσωπό μου· Πρώτον, γιατί νιώθω πως καθετί παρόμοιο βάζει ένα λιθαράκι στο φιλολογικό μας τάφο και δεύτερον, γιατί διαπίστωσα πως δεν υπάρχει πιο δυσάρεστο πράγμα από έναν ψυχρό λόγο προς τιμή μας ούτε και πιο θλιβερή στιγμή απ’ το οργανωμένο χειροκρότημα, ακόμα κι όταν είναι καλόπιστο.
Εξάλλου, πιστεύω πως γεύματα επίσημα και περγαμηνές φέρνουν δυστυχία και κακοτυχία στον άνθρωπο που τα δέχεται. Κακοτυχία και δυστυχία γεννάει η βολική στάση των φίλων που σκέφτονται: «Τώρα ξοφλήσαμε μαζί του». Ένα επίσημο γεύμα είναι μια επαγγελματική συγκέντρωση προσώπων που τρώνε μαζί μας κι όπου βρίσκονται, θέλοντας και μη, οι άνθρωποι που μας αγαπούν λιγότερο. Για τους ποιητές και τους θεατρικούς συγγραφείς θα οργάνωνα, μαζί με τις τιμητικές εκδηλώσεις, επιθέσεις εναντίον τους και αντεγκλήσεις όπου θ’ ακούγαμε να μας λένε παλικαρίσια και μ’ αληθινή οργή: «Γιατί δεν έκρινες πως αξίζει να κάνεις αυτό; Γιατί δεν κατάφερες να εκφράσεις την αγωνία της θάλασσας σ’ ένα θεατρικό πρόσωπο; Γιατί δεν τόλμησες ν’ αναμετρήσεις την απόγνωση των εχθρών στρατιωτών στον πόλεμο;». Η απαιτητικότητα μ’ ένα φόντο αγάπης αυστηρής τονώνουν την ψυχή του καλλιτέχνη που χάνει τη λεβεντιά του και καταστρέφεται με την εύκολη κολακεία. Τα θέατρα είναι γεμάτα από απατηλές σειρήνες στεφανωμένες με ρόδα θερμοκηπίου και το Κοινό είναι ικανοποιημένο, και χειροκροτεί βλέποντας καρδιές από πριονίδι και διαλόγους που λέγονται με νάζι·

 όμως ο δραματικός ποιητής δεν πρέπει να ξεχνά, αν δε θέλει να ξεχαστεί, τους αγρούς με τις τριανταφυλλιές, που τις δροσίζει η χαραυγή κι όπου υποφέρουν οι εργάτες, και το περιστέρι που, πληγωμένο από μυστηριώδη κυνηγό, χαροπαλεύει μέσα στις καλαμιές χωρίς ν’ ακούει κανένας το κλάμα του.

Ομιλία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα , Το τρελό διαμάντι, όπως τον έλεγε ο Νταλί, που έγινε στις 18 Μαρτίου του 1935, με την ευκαιρία της ειδικής παράστασης της «Γέρμα», αφιερωμένη στους ηθοποιούς της Μαδρίτης,

«Θέλω να κοιμηθώ μια στιγμή,

μια στιγμή, ένα λεπτό, έναν αιώνα ∙

αλλά να ξέρετε όλοι σας καλά ότι δεν είμαι πεθαμένος

 

Και πράγματι, 76 χρόνια μετά τον θάνατό του, είναι εδώ μαζί μας και θα παραμείνει στους αιώνες των αιώνων.

 

 

***************************

Λίγα Λόγια για το βιβλίο

Θυμάμαι
το κορινθιακό κιονόκρανο,
την πεσμένη κολόνα και τα πεύκα.
Η κλασική θάλασσα
τραγουδάει πάντα το Καλοκαίρι
και τρέμει όπως το
κορινθιακό κιονόκρανο.

Η παρουσία στην ποίηση του Λόρκα ελληνικών μυθολογικών προσώπων είναι ένα γεγονός που εντυπωσιάζει. Είναι γνωστό ότι ο ποιητής ήταν βαθύς γνώστης των μύθων της αρχαιότητας, και όχι μόνο. Γνώριζε επίσης καλά τα κείμενα των Ομήρου, Αισχύλου, Σοφοκλή Ευριπίδη κ.α.

Ο Γιάννης Σουλιώτης σε μία πρωτότυπη έρευνα με θέμα την ελληνική μυθολογία στο ποιητικό έργο του Λόρκα, παρουσιάζει 75 ποιήματά του, η πλειονότητα των οποίων ανήκει στη χρονική περίοδο 1918-1924, δηλαδή στα πρώτα νεανικά χρόνια του ποιητή. Μέσα από τα ποιήματα αυτά αναδύεται το βαθύ τραγούδι της Ισπανίας, αλλά και οι ελληνικοί μύθοι.

Το βιβλίο περιλαμβάνει επίσης σε πρώτη μετάφραση τα έργα: Εννέα σονέτα και ένα νανούρισμα, την Ωδή στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και την Ωδή στον Σέστροτη, και σε νέα μετάφραση Τα σονέτα του σκοτεινού έρωτα. O τόμος αυτός, ο οποίος εκδόθηκε με χορηγία του Υπουργείου Πολιτισμού της Ισπανίας, αποτελεί φόρο τιμής στα 76 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή.

******************************

 

http://www.ysouliotis.gr/

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments