Φαίδων Κυριακού, Ποιήματα

ΝΑ ʽΞΕΡΑ

Χρονοστρωτήρας καιρός
με τον καιρό του πέρασε από πάνω μου
και μʼ έσπασε σαν τα χαλίκια του ροδιού
σε αμέτρητες αθόρυβες εκρήξεις
ως να με φέρει στα επίπεδα μέτρα του.
Αιμορραγώ από υποχρέωση και συνήθεια
μα εινʼ η υποχρέωση ανάγκη κι άρα φύση
κι είναι η συνήθεια φύση δεύτερη
Άλλο δεν ξέρω πια παρά να σπάω
αλίμονο, σαν τα χαλίκια του ροδιού
Κι εσύ; Εσύ που μου ευχήθηκες
μια ρόδινη ζωή,
διακρίνεις άραγε
ποιο κόκκινο με πνίγει;

ΦΟΡΟΣ ΑΙΜΑΤΟΣ

Στην ακόνη των ματιών σου
τον κόσμο σου τρόχισες
Αν δε ματώσω
να σταθώ
δε θα βρω
τόπο.

ΑΝΑΠΟΔΡΑΣΤΗ ΔΡΑΣΗ

Στα ακροδάχτυλα μιας σιωπηλής στιγμής κρατιέμαι
Μέρος πιο στέρεο από τούτο δεν υπάρχει
Κι αν με πληγώνει η γραμμή
που στη χώρα του χρόνου με το βήμα μου χάραξα
φοβάμαι, τραύμα από τούτο πιο βαθύ
δεν πρόκειται ποτέ να συναντήσω.
Θέλω να μείνω εδώ
Στην ήσυχη γωνιά που μου δόθηκε
για να αλλάξω τον κόσμο
Χωρίς νʼ αλλάξω τον κόσμο.
Μα δε μπορώ.
Και στην πλήρη μου ακινησία ακόμη
πάλι γράφω ουλές στο αεικίνητο
ολόγυρα αφήνοντας ίχνη της ύπαρξής μου.

Ίσως είναι κι αυτό μια προσφορά.

ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΩΡΑ

Η βραδιά εισδύει ακόμη πιο βαθιά στο μεδούλι της νύχτας
κι έτσι τα χάδια αποσύρονται σύμπασα στις γωνιές τους
να κοιμηθούνε με τα όνειρα του ανέγγιχτου
Κανένα δέρμα δεν ευχαριστιέται τούτο το σκοτάδι
που σε αδράνεια ρίχνει τη μελανίνη του αισθήματος.
Το κρύο σαν πάχνη κατακάθεται στις μοναξιές
έτσι που τις τρέπει σε θολερό καμβά
να ζωγραφίσει επάνω τους το δάχτυλο του εμπαιγμού
ανθρωπάκια μονήρη.

Το φως που θα ʽρθει θα ʽχει σίγουρα το σχήμα της παλάμης σου.

ΕΝ ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ

Μετέωρος μετεωρίτης στο στερέωμα
στηρίζει την άστατη ύπαρξή του
μεταξύ τού ουρανού που βλέπω
και τού ουρανού που δε βλέπω.
Θα πάρει απόφαση να ριχτεί στο κενό,
κι ενώ εγώ θʼ αδυνατώ να τον σώσω
θα ζωγραφίσει στο σκοτάδι την ειδή σου.
Ίδια εσύ
αυτή η γραμμή φωτός
που τόσο σύντομα
από τη νύχτα μου
φεύγει.

ΕΞ ΑΝΤΛΗΣΗ

Ανάτειλε τα βλέφαρά σου
κι άσε το φως να γράψει εντός σου το καινούριο ξημέρωμα
Χωρίς να λες άλλο πια για τον πόνο σου
χωρίς να αντλείς άλλες καύσιμες μνήμες
απʼ το υπέδαφος του χθες που δεν πέτρωσε ακόμη
Πάλι και πάλι μην αναφλέγεσαι
τις κινητήριες κατακαίγοντας ορμές σου
και το φαύλο μαστίγωμα κρατώντας ζωντανό
Ανάτειλε τα βλέφαρά σου
κι ανάστειλε του μνημοβόρου νου τις εργασίες
Όση ακόμη σου μένει αντοχή
να την κάμεις χαμόγελο.