1. Γράφετε μόνο ξύπνιος:
– Ξάγρυπνος και νυσταγμένος.
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
- Εξαρτημένος είσαι όταν θέλεις πάσει θυσία να απαλλαγείς από κάτι αλλά δεν μπορείς. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να απαλλαγώ. Όχι ακόμα.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
– Δεν θα έλεγα ότι αισθάνομαι ποιητής, παρά μόνο όταν απειλούμαι από γραφικούς και ποιητές.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
– Η αποτυχία είναι το προσωπικό μου άνω φράγμα.
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; β) ένα
ηλιοβασίλεμα; γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
– Μάλλον το αντίστροφο συμβαίνει: ένα ποίημα για την κάθε περίπτωση.
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
– Απαγορεύεται το απαγορεύεται, αλλά κανείς δεν το τηρεί: καθένας έχει τα προσωπικά του ταμπού.
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;
– Προσπαθεί η συντεχνία, αλλά καταφέρνω και αμύνομαι (ακόμα). Εξάλλου πάντα έκανα κακές δημόσιες σχέσεις για τα μέτρα των ποιητών.
8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
– Στο σοφότερο.
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
– Από άποψη.
10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
– Η μούσα μου είναι μισότρελη, δεν θέλετε παρτίδες μαζί της.
11. Σας έχει επισκεφθεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η
τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;
– Πλήρης αναξιόπιστη η έμπνευση, αλλά μαζί με τη δουλειά και το “γαμώτο” είναι τα μόνα εργαλεία που διαθέτουμε απέναντι σε εκείνο που μας ροκανίζει εσωτερικά.
12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα
μιλούσατε;
– “Ώρες”. Σκέτη αποτυχία, αλλά το διασκέδασα με την ψυχή μου.
13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;
– Ανήκω στο ζωδιακό κύκλο των Διδύμων. Τα συμπεράσματα δικά σας.
14. Πως αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
– Αγχώνομαι.
15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας
απόφαση;
– Η στέρηση της έκφρασης και το απότομο ξεκλείδωμα της πόρτας.
16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα
ή απλώς πολλά ελαττώματα;
– Πρέπει να έχει το χάρισμα να κεφαλαιοποιεί τα ελαττώματά του.
17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια
κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες.
– Όσες φορές στη ζωή μου αφοσιώθηκα σε κάτι, αυτό ήταν γένους θηλυκού.
18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις
άλλων ατόμων;
– Η παρθενογένεση σταμάτησε στον Χριστό. Προσωπικά παρατηρώ, σκέφτομαι και γράφω.
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
– Η αυτολογοκρισία είναι καρκίνος αλλά και γεγονός.
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
– Στρατευμένος;
21. Πως ορίζεται η ποίηση;
– Αν καταφέρουμε στ’ αλήθεια να ορίσουμε την ποίηση, την πατήσαμε.
Μα και μονο που εμπήκατε στην διαδικασια να απαντησετε σε ερωτησεις που γίνονται σε κάποιον, υπό τον τίτλο “Ταυτότητα Ποιητής”, αυτή και μόνο η διαδιακασία σας αποτελεί την μεγίστη απάντηση ως προς τις αποποιήσεις και ως προς του σιναφιού τα μέα και τα σέα που δεν θέλετε να χετε σχέση καμία..
Τουέστιν ” γιομίσαμε από καρνέ ,αλλά καρνέ δεν εχουμε ” που έλεγε και ο Κωνσταντάρας..
Η “με γενικές απόλυτες και ισόκωλα αντί να παμε μπρος πάμε πισόκωλα ” που έλεγε ο Μαβίλης..
Η τέλος μιας και μόλις ετώρα θυμάμαι κάποιονα που κάποτε έχωσε κάτω από μια βρύση το κεφάλι του να πιει νερο και καθώς σηκώθηκε ξεχειλισμένος απο νερά που μείνανε στα σαγόνια του, μουγκρισε φχαρστημένος ότι γιόμισε ποίηση..
Ακου ποίηση..Πως του ρθε αλήθεια έτσι μωρέ!
σε όσες απαντήσεις διάβασα στο ερωτηματολόγιο του παστάκα, ξέρεις τι κατάλαβα κ. μουζάκη;ότι τα χωρατά των ποιητών ήταν εξαναγκασμένα, συνειδητά βέβαια για να μη τους περάσει ο κόσμος για ψώνια.κάτι τέτοια ερωτηματολόγια σηκώνουν και λίγο καλαμπούρι ε;έναν τάχα αυτοσαρκασμό εκ του ασφαλούς.η μεγάλη πλάκα, όμως, είναι στο γεγονός ότι τις απαντήσεις τις στέλνουν μόνοι τους στο ποιείν…δεν τους ζητά κανείς να απαντήσουν.(έτσι νομίζω είχε πει ο κ. Παστάκας.αν κάνω λάθος ζητώ συγνώμη).είναι κωμικό, δεν χρειάζεται περαιτέρω χωρατά
Κάνετε λάθος κυριε Καλογήρου, οι προσκλήσεις ειναι εκ μέρους μας.
Ως προς το εγχείρημα, Δημήτρη, κατά τη γνώμη μου είναι αρκούντως σοβαρό, μην σε αποπροσανατολίζουν η διατύπωση των ερωτήσεων και η πρόσληψή τους από τους συνεντευξιαζομένους.
Σήμερα ότι σου δίνουν οι άλλοι, το παίρνεις και σου μένει είναι δικό σου αν δεν σου το πάρου πίσω, η ουσία είναι να σου βγάλουν άλλοι την ταυτότητα ψεύτικη ή αληθινή για σένα η ανάγκη σου τι ζητά; εσύ τι θα πιστέψεις
Μου αρέσει όταν καυτηριάζετε σινάφια
και ολημερίς κοπροβοσκάτε μέσα σʼ αυτά !!
αυτοσαρκασμό εκ του ασφαλούς θεωρώ εγώ τον αυτοσαρκασμό που δεν γδέρνει.που δεν σε ξεσκεπάζει.που δεν είναι- στην τελική- αυτοσαρκασμός.είναι αστειάκια που αναφέρονται στο πρόσωπό μας.το να μην τους πάρουν για ψώνια είναι το αστειάκι που βάζουν όλοι στις απαντήσεις τους.ε ένα με χιούμορ(στις περισσότερες περιπτώσεις κακό) δεν τον χαρακτηρίζεις εύκολα ψώνιο.δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά τον ρόλο του.κακώς για μένα.όποιος δε νιώθει ποιητής,όποιος δεν το χει μέσα του ή όποιος το φοβάται ας μην απαντάει.ας αφήσει όποιους το χουν, κι όποιους δεν φοβούνται.κουράστηκα να διαβάζω απαντήσεις από ανθρώπους που δεν δέχονται τον ρόλο του ποιητή για τον εαυτό τους.τάχα…γιατί τα βιβλία τους ξέρουν καλά να τα στέλνουν όλοι από δω κι από κει…πόσο μάλλον τα ποιήματά τους.δεν τα θεωρώ σοβαρά πράγματα αυτά.
είναι άλλο το να μην κολλάς την ταμπέλα του ποιητή στο πρόσωπο σου κι άλλο να κάνεις τον μετριοπαθή..τον μη ποιητή για να δείξεις τι;ταπεινότητα…ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω και δεν συμφωνώ με τέτοιου είδους υποκριτικές συμπεριφορές.
ο κ. μιχαήλ μάλιστα, σε βιογραφικό του δηλώνει πως δεν είναι ποιητής(το χιούμορ που έλεγα;), ως τι απαντάει λοιπόν το ερωτηματολόγιο;ως συνάδερφος του κ. Αραβανή;
και κάνοντάς το και λίγο προσωπικό.εσένα δημήτρη δεν σε πολυσυμπαθώ και το ξέρεις.δεν μ’ αρέσει το στυλάκι σου ας πούμε.το χιούμορ σου.και πολλές φορές οι απόψεις σου.αλλά δεν κάνεις τον μετριοπαθή “μη ποιητή” που ψάχνει απλά την επιβεβαίωση στα λογοτεχνικά site και στους εκδοτικούς.είσαι ποιητής.καλός;κακός;δεν έχει σημασία.εγώ σε αντιμετωπίζω ως τέτοιο γιατί ως τέτοιο αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου.δεν τον ξευτιλίζεις με δηθενιές.με καταλαβαίνεις…τους άλλους δεν τους παίρνω στα σοβαρά.δεν τους νοιάζει βέβαια..αλλά το ξεκαθαρίζω
Θυμάμαι στο νησί μου να επικρατεί μια κατάσταση όπου τα κεφάλια που εξείχαν έπρεπε να κόβονται. Όχι γιατί ήταν καλύτερα (που συνήθως δεν ήταν, η ιστορία το απέδειξε*), αλλά γιατί διέφεραν κι αυτό τρόμαζε. Τρομάζει το ξένο, το μπλακ μάττερ, μέχρι να χαρτογραφηθεί ή να απομονωθεί έτσι που να μην μπλέκεται στα πόδια μας και μπλέκουμε τα μπούτια μας. Γι’ αυτό τα κομμένα κεφάλια καλούνταν να κάνουν μεταξύ τους χωριό για να μπορέσουν να επιβιώσουν κοινωνικά. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτό συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά μακρομεγέθη αλλά όχι τόσο απλά όσο θα μπορούσε να είναι. Το μικρό χωριό μέτρησε το ύψος του με τη σειρά του και κατέληξε πως ό,τι εξέχει, θα πρέπει να κόβεται και εδώ, γιατί (πιθανόν να) ανήκει σε εκείνους που το κλάδεψαν νωρίτερα ή σε κάτι που απειλεί την ισορροπία. Και ούτω καθεξής.
Το θέμα δεν είναι αν κάποιος που γράφει δηλώνει ή δεν δηλώνει ποιητής.
Το θέμα επίσης δεν είναι αν κάποιος είναι ή δεν είναι ποιητής.
Ποιο είναι το θέμα; Το κείμενο είναι το θέμα. Προσωπική άποψη βουτηγμένη στην υποκειμενικότητα μέχρι ασφυξίας.
Υπάρχει και μιαν ευθύνη βεβαίως- βεβαίως για εκείνον που τρόπον τινά καμώνεται πως γράφει ποιήματα. Δεν μπορεί από τη μία να γράφει και από την άλλη να αποποιείται τίτλους και γαλόνια, έτσι δεν είναι;
Αν υποθέσουμε ότι εγώ το μόνο φαγητό που ξέρω να κάνω και θεωρώ ότι το κάνω καλά, είναι τα τηγανητά αυγά. Τηγανίζω αυγά προς ιδίαν κατανάλωση κάθε μέρα. Τηγανίζω δε και για τους φίλους μου. Η διαδικασία αυτή με καθιστά σεφ; Καλό ή κακό σεφ;
(σαν να βλέπω ένα δόγμα να απαντά υπερήφανο: φυσικά και είσαι σεφ!)
Ας απαντήσουμε ο καθένας στον εαυτό του, κοιτάζοντας τον αντικατοπτρισμό του και μασώντας τα αυγά του μπροστά από τον καθρέφτη.
Προφανώς, κατά τα προλεγόμενα, αν δεν παραδεχτώ στο χωριό ότι είμαι σεφ, διακατέχομαι από “δηθενιά”. Όταν δηλώνω ότι δεν είμαι σεφ, κάνω φτηνούς αυτοσαρκασμούς. Λοιπόν, το ρολάκι του σεφ δεν θα το παίξω παρά μόνο όταν (αν) γίνω σεφ. Θα παραστώ ωστόσο με τιμιότητα εκεί που με καλούν να τηγανίσω όπως τηγανίζω.
Την ξεφτίλα η οποία μου αποδόθηκε τη χαρίζω σε όσους τρώνε από καθαρή λιγούρα και όχι από πείνα μέχρι λιποθυμίας.
Γίνανε οι σεφ περισσότεροι από εκείνους που ξέρουν να τρώνε κι αυτό φέρνει έναν πληθωρισμό του οποίου θύματα είμαστε όλοι. Και μασάμε και μας αρέσει. Πολύ δεν πάει για κάποιους που διατείνονται ότι ασχολούνται ενεργητικά ή παθητικά με την ποίηση;
Παράκληση: ας σταματήσουμε να αναζητάμε την άκρη των συμπλεγμάτων μας στα διάφορα σάιτ και δη στα λογοτεχνικά. Είναι πασέ.
Η επιβεβαίωση είναι ένα πιάτο που τρώγεται μουχλιασμένο, τόσο, που όχι μόνο δεν το έχεις ανάγκη πια αν έρθει, σε χαλάει κιόλας.
Εν πάσει περιπτώσει, αν το ομόφωνο αίτημα της συντεχνίας είναι να βάλω στην ταυτότητά μου το αντίστοιχο “Χριστιανός Ορθόδοξος” να το βάλω και να κάνω και το σταυρό μου. Να ανάψω και ένα κερί καλού-κακού. Δεν ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται, μπορεί να εκραγεί κάποιο από τα ποιήματά μου και να θρηνήσουμε θύματα χωρίς να έχουμε αυτουργό. Αυτό κι αν θα είναι πρόβλημα…
Τα υπόλοιπα θα ήθελα πολύ να τα πούμε από κοντά. Αλλά δεν σας βλέπω…
Τα φιλιά μου.
Έχω πλύνει και δόντια.
ποιο νομίζετε ότι είναι αυτό που κάνετε καλά στο χώρο της λογοτεχνίας;και πόσα καλά θα πρέπει να κάνει κάποιος σε αυτόν τον χώρο για να πάρει ένα προσωνύμιο;νομίζω ότι έχετε εκδώσει έτσι δεν είναι;συνεπώς δεν μαγειρέψατε μόνο για τον εαυτό σας ή μόνο για τους φίλους σας.αλλά δεν είστε ποιητής.τότε γιατί εκδόσατε ποιήματα;από άποψη, μας είπατε, ότι τα γράφετε, αλλά η έκδοση;
ο καβάφης έκανε ένα πράγμα.ο σολωμός έκανε 2-3.ο ρίτσος έκανε περισσότερα, τα περισσότερα μέτρια.ποιος είναι ο σεφ μας εδώ;
η ξεφτίλα δεν πήγαινε για σας.μίλησα γενικά για τις απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο που αναρτούνται κατα καιρούς στο ποιείν.
υγ.όποτε περάσετε από κοζάνη, ενημερώστε με να συναντηθούμε, να τα πούμε κι από κοντά.
Tι να με σοκάρει κύριε Μουζάκη μου..αν κυρωνεται ή ακυρώνεται η αποποίηση κάποιου μεσω της συμμετοχής του στο απαντητικό μέρος ενός ερωτηματολογιου;
Εδώ χάνεται η ουσία του γεγονότος κι εμεις καθόμαστε ακόμη και χαζομιλάμε για το που είναι σωστό ένας ποιητης-χαρακτηρισμένος ή όχι – να συμμετέχει..
Οι απαντήσεις σας κύριε Μιχαήλ αποτέλεσαν για μένα την αφορμή για το αρχικό σχόλιο μου..Δεν γνωριζω τίποτα για εσάς οπότε σας ζητω συγνώμη εαν επακολούθησε μια συζήτηση που πιθανόν δεν θα επιθυμούσατε κατω από την ανάρτησή σας..
Πιστέψτε με όμως ότι παρόμοιες απαντήσεις έχω διαβασει κι από άλλους σε τετοιου είδους ερωτήσεις που με κάνουν να ξενερωνω αφάνταστα αφού πέρα από το εξυπνικίστικο της υπόθεσης σοβαρή άποψη δεν παράγεται -εξ ανάγκης πρωτοτυπίας- ενώ και το χιουμορ αναπαυεται μίλια μακριά πανω στο κρεβάτι της ετοιματζίδικη συνταγης που σερβίρεται..
Και μιας και είπα για συνταγή και εφοσον μιλήσατε στο σχόλιο σας κι εσείς για τέτοια πράγματα, θα σας έλεγα ότι αν μαγειρευετε με τον τρόπο που λέτε ουδείς θα σας χαρακτηρίσει σεφ αφού ως γνωστόν η απόκτηση ενός τέτοιου τίτλου περνα υποχρεωτικά πια από την τηλεόραση..
Θα σας πουν μάγειρα όμως -έστω και περιορισμένης κλίμακας αν το επιθυμείτε – και ο κάποιος που θα θελήσει να καθησει στο τραπέζι που στρώνετε , σφόδρα θα ενδιάφερθεί για τις γεύσεις αυτών που παράγετε και ουδολως για την απαγγελία των συνταγών ή για τρόπο με τον οποιο μουτρωνετε ή τραγουδάτε κατά το μαγείρεμα..
Σας εύχομαι ειλικρινά ότι το καλύτερο..
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
– Στρατευμένος;
21. Πως ορίζεται η ποίηση;
– Αν καταφέρουμε στʼ αλήθεια να ορίσουμε την ποίηση, την πατήσαμε.
αν και εμμέσως συμμετέχω στη διαφήμιση που επιχειρείτε, αν μας γράψετε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο σας: “Εγώ είμαι η ποίηση”, θα μας βοηθούσατε να σας καταλάβουμε λίγο καλύτερα.
Και τέλος πάντων θα σας ήμουν και προσωπικά υπόχρεος αφού οι δικοί μου φίλοι δεν με βοηθούν.
Άντε μέχρι καμία ρακή ή λίγες ελιές στην αλμύρα…
Αγαπητέ κ. Πρίμπα,
(Βρήκα λίγο άστοχο το σχόλιό σας περί διαφήμισης, αλλά σας ευχαριστώ για την πρόθεση κεράσματος.) Δεν είναι βιβλίο. Είναι μόνο οι εξής έξι (μαζί με τον τίτλο) γραμμές [μην αμελήσετε και την περιγραφή παρακαλώ: Λυρική ποίηση. PQR (προσχέδια και σπουδές) 2011.]:
Εγώ είμαι η ποίηση
Η ποίηση είναι εγώ
και αφού το εγώ στο τέλος του –
στο βάθος του είναι όμοιο με το εσύ
και το αυτός
η ποίηση είναι εμείς.
Σας ευχαριστώ για τον υπότιτλο. Ως φιλοσοφία (και κατάκτηση στάσης) ζωής διευκρινίζει και αμβλύνει την αρνητική εντύπωση αμετροέπειας του τίτλου, αλλά (δεν είστε φυσικά υποχρεωμένος να το κάνετε) θα ήθελα να διάβαζα ένα (λυρικό) ποίημα από τη συλλογή σας.
«… η εξομολόγηση, η αφήγηση και η σύγκρουση, που κάνουν τα λεγόμενα είδη, το λυρικό, το επικό, το δραματικό…»
Κωστής Παλαμάς, Πώς ζει ο ποιητής με το έργο του
Αγαπητέ κ. Πρίμπα,
Δεν γράφω λυρικά ποιήματα. Γενικά, θα έλεγα πως αντιπαθώ τη λυρική ποίηση ή, πιο σωστά, θεωρώ πως σπάνια –πολύ σπάνια– το επίθετο λυρική κατορθώνει να ζευγαρώσει με το ουσιαστικό ποίηση, δηλαδή αυτό το εγώ να γίνει εμείς.
Σχετικά με την αμετροέπεια του τίτλου (σας ευχαριστώ για την παρατήρηση), θα ήθελα να σημειώσω τα εξής: η λυρική ποίηση από τις αλυσίδες ξεκινάει (το «μεγάλο αδιέξοδο εγώ» ή, πράγμα που είναι σχεδόν το ίδιο, το «μεγάλο αδιέξοδο βίτσιο»). Αν τις σπάσει γίνεται ποίηση, αν, όπως συμβαίνει συνήθως, όχι… όχι. Η λυρική ποίηση έχει το πλεονέκτημα, που είναι συγχρόνως και μεγάλο μειονέκτημα, να χρειάζεται ως πρώτη ύλη μόνο ένα «πελώριο» εγώ. Δυστυχώς, τις περισσότερες φορές αυτό το εγώ μένει ακατέργαστο, με αποτέλεσμα το τελικό αποτέλεσμα να μην είναι ποίηση, αλλά… ψυχανάλυση ή κάτι άλλο.
Κατά τη γνώμη μου, ποίηση είναι μόνον η δραματική και όχι η λυρική ή η επική, εκτός ελαχίστων εξαιρετικών περιπτώσεων. Αρνητικά: εννοώ πως η δραματική ποίηση μας εξασφαλίζει αυτομάτως, άπαξ και εισέλθουμε στην περιοχή της, ένα μίνιμουμ… ποίησης, πράγμα που δεν ισχύει στη λυρική ή ακόμη και στην επική ποίηση. Θετικά: πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι η δραματική ποίηση αγγίζει τις υψηλότερες κορυφές δημιουργίας από όλα τα είδη της ποίησης.
Ο λυρισμός μού βγάζει δύο μεγάλα κακά: έναν εγωισμό που πρέπει να νικηθεί, πράγμα που δεν υπάρχει (έχει μερικώς ηττηθεί) στο δράμα και μία στενή σύνδεση ή –πολύ πιο σωστά– μία υποταγή στη μουσική. Αλλιώς: η λυρική ποίηση είναι συνήθως μία παιδικοεφηβική, υποταγμένη στη μουσική, δραματική ποίηση.
Δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, να κερδίσει ο νους τον ήχο στο λυρικό ρινγκ. Εννοώ ο άνθρωπος (σκέψη, συναίσθημα κ.τ.λ.) σε περίπτωση που σας προβληματίσει η λέξη νους. Δύσκολο, λοιπόν, σχεδόν ακατόρθωτο, να κερδίσει ο άνθρωπος τον ήχο στο λυρικό ρινγκ. Και ίσως αναρωτηθείτε για ποιον λόγο πρέπει, σώνει και καλά, ο άνθρωπος να κερδίσει τον ήχο. Μα, απλούστατα αγαπητέ μου, διότι στην αντίθετη περίπτωση η μοναδική μας σωτηρία είναι η μουσική.
Κλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω και κάτι ακόμη: αν η λυρική ποίηση καταφέρει να αποφύγει τον ύφαλο του ήχου, τότε κινδυνεύει άμεσα από τον σκόπελο της ηθικής. Είτε στη μία (μουσική) είτε στην άλλη (ηθική) περίπτωση πιστεύω πως δεν απογειώνεται σε ποίηση, δηλαδή σε κάτι το μοναδικό (εκτός από εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις όπως ήδη σημείωσα).
Υ.Γ.
Δεν γράφω επίσης (ποιητικές) συλλογές. Τρία ποιήματα έχω εκδώσει και μερικά (ποιητικά) προσχέδια και σπουδές μου. Ίσως σας στείλω κάποιο κάποια στιγμή, αν το επιθυμείτε ακόμη, να διαβάσετε ή, σωστότερα, να βιώσετε.