Ανεύρεση
Τελικά, βρέθηκε.
Το άκουσα που το είπαν στις ειδήσεις
και καθώς περνούσα το πρωί
από ένα καφενείο αυτό κουβέντιαζαν
δυο γέροι πίνοντας τον καφέ τους.
Αυτή η γυναίκα που είχε χαθεί
– πόσο καιρό τώρα, δεν θυμάμαι –
βρήκε μόνη της το δρόμο να γυρίσει.
Είχε απασχολήσει την επικαιρότητα,
ως είθισται για μερικές ημέρες
με εικασίες, γνώμες και απόψεις
που καταθέσαν όλοι και οι ειδικοί
– γιατί υπάρχουν πλέον ειδικοί
για τους ανθρώπους που χάνονται
όπως αυτή η γυναίκα.
Αναγνωρίστηκε από τους οικείους της
αν και εξαντλημένη, είναι, όπως έλεγαν,
– σε γενικές γραμμές –
καλά στην υγεία της.
Καλά και στην εμφάνισή της.
Αίσιο τέλος είχε η περιπέτεια
και η οικογένεια ευχαρίστησε
για το ενδιαφέρον
αν και χρειάζεται, όπως έλεγαν,
υποστηρικτικά να γίνουν παρεμβάσεις
– γιατί υπάρχουν πλέον υποστηρικτικές δομές
για τους ανθρώπους που χάνονται,
όπως αυτή η γυναίκα.
Στις αυριανές εφημερίδες, κάπως, κάτι θα γραφτεί,
στα μέσα φύλλα «ανεύρεση» ίσως,
γι’ αυτήν
– ξεχνάω τώρα τ’ όνομά της –
που βρήκε μόνη της ένα δρόμο να χαθεί
– γιατί υπάρχουν δρόμοι του χαμού-
όπως αυτή η γυναίκα.
Στην Εύα
Είμαι η πίστα σου,
μπορείς να τρέξεις,
να πηδήξεις, να κάνεις τούμπες,
μ’ αρέσει να σε βλέπω να στροβιλίζεσαι
να ακροβατείς στις άκρες .
Μπορείς να πάρεις φόρα
να μάθεις τ’ άλματα
να μην φοβηθείς
να πέσεις κάτω με ορμή
να τιναχτείς σε δύσκολες πιρουέτες
και να γλιστρήσεις απαλά.
Μπορείς σε νύχτες καθαρές
να βλέπεις το φεγγάρι
μη νομίζεις, δεν θες πολύ
ένα σάλτο κι έφτασες στο φεγγάρι!
Είμαι μια πίστα διάφανη
και γίνομαι καθρέφτης
αν ψάχνεις κάτι καθαρό
άξιο της ομορφιάς σου.
Είμαι μια πίστα από νερό
βούτηξε εκεί
να βρεις τα δάκρυά σου.
Ό,τι θες μπορείς να κάνεις
στην πίστα αυτή που έφτιαξα
για σένα?
για να χορεύεις,
για να σε μάθω να πετάς,
για να σε δω να φεύγεις.
Η αγέννητη ζωή μου
Μπροστά σου γίνομαι διάφανη
Μπορείς και βλέπεις ως μέσα
κάθε μου φλέβα, κάθε μου έλικα,
κάθε μου κύτταρο το βλέπεις.
Βλέπεις ως και τις σταγόνες του ιδρώτα
που δεν στάξανε ακόμα
Βλέπεις πίσω από τα μάτια μου
Βλέπεις από την ίριδα πιο πίσω.
Βλέπεις την ζωή μου αγέννητη.
Έμβρυο γίνομαι στα μάτια σου.
Η ποίηση είναι η ανώτερη μορφή λογοτεχνίας. Είναι η γέφυρα μεταξύ του καθημερινού λόγου και εικονοπλαστικής τέχνης συναισθημάτων και ψυχικών καταστάσεων. Στα ποιήματα της η κ Ελένη Μπολιουδάκη, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει βρει την απαιτούμενη ισορροπία που χρειάζεται για κτίσει μία σταθερή γέφυρα και να ενώσει τις δύο πλευρές.
Δε γνωρίσατε, λοιπόν, τη γλώσσα της έκστασης, που πυρριχίζει;
“A poet now or never!”, που λέει ο ποιητής!
Εξαιρετικά ποιήματα! Σε μια εποχή που οι περισσότερες ελληνίδες ποιήτριες προσπαθούν να μιμηθούν τη μπουρδολογία και τη “δόξα” της Δημουλά επιτέλους βρίσκεται μια νέα ποιήτρια που γράφει ουσιαστικά. Που σημαίνει με αγάπη για τον Άλλον. Τον συνάνθρωπο. Τον δικό μας Άλλον. Τον δικό μας ξένο.
Εχω την γνωμη οτι ο δρομος σας υποχρεωτικα πρεπει να περασει για αρκετες ακομη φορες απο την εξαφανιση αυτης της γυναικας.
Να αγκαλιασει ακομη περισσοτερο το “σουσουρο” της κουβεντας των δυο γερων που μιλουσαν για αυτην.
Να παραταχτει απεναντι απο τις αναγνωσεις φυλλαδων που θετουν ζητηματα εξαρτημένα απο την συνετη περιεργεια των απανταχου παρακολουθουντων τα τεκταινομενα στην ολοφωτιστη σαλα του κοσμου ετουτου..
Να “σπασει” κατοπιν αρνουμενος να καταδεχτει την μονομερη αντιληψη για το καθε τι που και παλι θα γινει και να αναδυκνυει έτσι σε καθε στιγμη την δριμεια επέλαση του”χαμου” πισω απο την γενικες γραμμες της καλης της υγειας.
Εχω την εντυπωση πως το πρωτο σας ποιημα θα σας απασχολησει και παλι..