1.
Απόψε θα ʽρθω σαν βρόχινο νερό
Για νʼαπλωθώ στον ύπνο σου.
Να ρέω κατευθείαν απο την νύχτα στο κορμί σου
Να ρέω μαζί με τη σκουριά
Απʼτην αυλόπορτα ως τα πόδια σου
Ως της χάρτινες φιγούρες στʼόνειρό σου.
Κι αν δε κοιμάσαι πάλι θάʼρθω
Με τα χείλη μου γδαρμένα απο τον ήχο των κυμάτων
Ευλογημένος απʼτο φως
Ενα απλό και διάφανο όραμα.
Σʼενα τραπεζάκι
Έξω
Μʼένα λευκό τραπεζομάντηλο
Στον ήλιο
Την ώρα που γέρνεις στο στήθος μου
Μπορείς νʼακούσεις καθαρά
Πως σπινθηρίζει το σκοτάδι
Μέσα μου.
2.
Αν αφήσεις λιγάκι ουρανό μέσα στο στόμα σου
Θα πλημμυρίσω μεσʼτη δίψα μου με μια καινούρια αγωνία.
Τότε ίσως νοιώσω στʼαυλάκια των χειλιών μου -επιτέλους-
Τους ασημένιους κύκλους που κάνουν στο νερό
Τα ψάρια του αφρού – μέσα στο όνειρό μου.
Απο ʽνα άνοιγμα μικρό
ίσως καταφέρω να δω
τους υπνοτισμένους κάκτους
μεσʼτην ψυχή σου
να οδηγούνται απο άλλα αστέρια – αγκαθωτά.
Μέσα στη αγωνία μου θα φτιάξω
Της ψυχής σου ενα μικρό,
αλμυρό χάρτη απο άμμο και ότι απέμεινε
απ΄τα ροδάκινα πουʼτρωγες το μεσημέρι.
Αν αφήσεις λιγάκι ουρανό να στάξει γαλανός
Μεσʼαπο το στόμα σου εγω θα βυθιστώ
Στο πιο πυκνό σκοτάδι.
Γιατί ίσως δε σʼαγαπω
Ίσως αγάπησα μονάχα τον αφαλό σου
Καθώς ιππεύεις προς τον ήλιο που δύει
Μεσʼτα δικά μου μάτια.
3.
Είναι το σώμα σου
που πλημμυρίζει ψυχές
που κυματίζουν δίχως ήχο.
Είναι οι σκιές που αφήνουν οι ψίθυροι
Γαλάζια γεφύρια
Μόνο για ζωντανούς.
Τον ρυθμό της αγάπης σου – αγάπη μου
Μετράω ακόμα, μεσʼτο δικό μου σώμα
Με τα δικά σου χείλη
Με τους σπασμούς στις ακρες των δικών μου.
Σε μια σειρούλα απο μυρμήγκια
Στον σπόνδυλο της διάφανης ψυχής μου.
Με τα τρίγωνα χέρια μου τινάζω
Στα πλατιά μου σεντόνια
Τα σύννεφα που καρφώνονται στο στήθος μου.
Γκελής Χρήστος
Ημ. γεννησης: 21/07/1984. Γεννηθηκα στη Θεσ/νικη. Σπουδασα στην Κρητη.
Δουλεύω στη Βουλγαρία. Ασχολουμαι με την ποιηση απο το 2009
Yπάρχει μια σταθερή λειτουργία ενός συναισθηματισμού που διοχετεύεται πάνω σε σκηνές και στιγμές δίνοντας το έναυσμα για την μετουσίωσή τους σε κάτι το ενδεχομένως ανύπαρκτο ,οικειοθελώς διατηρημένο όμως από την ανάγκη να συσωρευτούν προοπτικές φαντασιακού επιπέδου στην ανάγνωση των τρόπων που υπάρχουνε δύο ανθρώποι μαζί..
Σαν επόμενη ποίηση της παρούσης, ίσως και να άρχιζε ένας ξεδιαλυμένος κόσμος απλών καθημερινών στιγμών και πραγμάτων όπου τα πάντα θα έχουν περάσει για τα καλά πρώτα από τις αιτίες που γινήκανε έτσι..