Το μεταξωτό βρακί
Έχω ένα μεταξωτό βρακί
Φυλαγμένο για την τέλεια νύχτα
Που δεν έχει έρθει ακόμα
Κι αυτό το ξέρω γιατί
Δε φόρεσα ποτέ το μεταξωτό βρακί
Hop when not necessary
Δε ντρέπεσαι να λες ότι με ξέρεις
Ενώ δε με παρέσυρες
Ποτέ σε τίποτα;
Όταν θα φύγω με τις ρωσίδες μπαλαρίνες
Τότε θα καταλάβεις
Τη μαύρη νύχτα σου
Track
Πρέπει να με απειλήσεις με πραγματικότητα, για να σε αρνηθώ
Πεταλούδα του άλλου μισού ημισφαιρίου
Αλλιώς θα βλέπω λεπίδες στον ύπνο μου
Στον αιώνα τον άπαντα
C:/
Το νυφικό το ξήλωσαν
Οι άντρες με τα δόντια τους
Ψάχνοντας με την όσφρηση
Το ξέφρενο στίγμα
Past Tense
Το άγαλμα
Στη μέση του δωματίου
Περιμένει να λιώσει
Το κόκκινο σάλι
Να έρχεστε χωρίς σκοπό
Κι εγώ
Όσο μπορώ
Θα κεντάω ανατολίτικα μαξιλάρια το σούρουπο
Με μια άγρυπνη μέλισσα ανάμεσα στα μάτια
Μίλοραντ
Ξαφνικά
Ήμουν πριγκήπισσα στα παράθυρα του Πάβιτς
Στα πίσω δωμάτια
Η ευθεία φωνή
Διάβαζε ρυθμικά τη συνταγή
Για κορσέδες με τριαντάφυλλα
Πώς φτιάχνουμε ένα μουσείο
Τανύουμε το περελθόν
Με τις μυτίτσες των παπουτσιών
Έτσι που να σκοντάφτουμε πάνω του
Κάθε φορά
Που μας σκιάζουν τα φτερά
Μιας απίθανης φαντασίας
Neutral solution for the skin
Θα τα κάνω όλα λίμπα
Είπε αυτή με τις κοτσίδες και το βαλιτσάκι
Τότε να δούμε αν θα βρίσκετε τους πόλους
Για να λικνίζεστε ανάμεσα
Ηλίθιες μυξοπαρθένες
Eternity
Εκεί που τρώγαμε κεράσια
Στην άκρη του επαρχιακού δρόμου
Πέρασε έν’ αυτοκίνητο
Με οδηγό τη Βιρτζίνια Γουλφ
Μας κοίταξε καλά – καλά
Με τα μάτια κλεψύδρες
Κι έφτυσε τα κουκούτσια
Στην παλάμη μου
Στη χώρα των θαυμάτων
Κοιτάει απ’ το τζάμι
Το δρόμο
Εγώ σ’ εκείνο το κλειστό δωμάτιο
Φυλάω
Το βελούδινο ρόδο
Μεσημεριάζει σα να έλειπα
Γυρνάω Αλίκη με το λεωφορείο
Προσπαθώντας να χωρέσω τα ροδοπέταλα
Στην τσάντα με τις φωτοτυπίες
Φοβάμαι
Φοβάμαι το έρημο ποίημα
Ότι κάποια στιγμή
Θα με αφορά
Ιωλκός
Έτσι λοιπόν
Γιασεμιά για μια βροχερή νύχτα
Μιλούσαν απ’ το στόμα σου
Σήμερα
Σε κοιτάω ανασαίνοντας
Απ’ την κορφή του Montenegro
Να συστρέφεσαι γύρω από
Το ήσυχο σίγμα
Τα θερμά μου συγχαρητήρια υψηλοτάτη!
Μία μομφή μόνο έχω για το πρόσωπός σας: γράφετε
“Δε ντρέπεσαι να λες ότι με ξέρεις
Ενώ δε με παρέσυρες
Ποτέ σε τίποτα;”
Κι όμως, έχετε άδικο γιατί ακόμη και την τελευταία στιγμή, στον Άγιο Λαυρέντιο προσπάθησα αλλα εσείς κοιτούσατε αλλου…πότε τον Τόμμυ, πότε τον Διαμαντή…πότε τον Διαμαντή, πότε τον Τόμμυ…αλλά ποτέ εμένα!
τα αφόρετα μεταξωτά βρακιά πάνε χαμένα χωρίς λιγάκι έρωτα και αυτές οι Ρωσίδες χορεύτριες γεμάτες μοναξιά διαβάζουν τα έρημα ποιήματα… συγχαρητήρια στην ποιήτρια που γράφει με νεύρο
με ένταση και με δοκιμασμένα λόγια
Το μεταξωτό βρακί είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα σύγχρονης ποίησης.
Εδώ η ποιήτρια εκθέτει τολμηρά τον εσωτερικό της κόσμο στην αδηφάγα φαντασία των αναγνωστών.
Στα υπόλοιπα ποιήματα η ποιήτρια λακωνικά και χωρίς φανφάρες μας μεταφέρει την αγωνία για το παρόν και το μέλλον της.
Η θεματολογία των ποιημάτων είναι εξαιρετικά πλούσια και η επιλογή των λέξεων πολύ προσεκτική (νυφικά, μέλισσες, ρωσίδες μπαλαρίνες, ηλίθιες μυξοπαρθένες, κουκούτσια, Βιρτζίνια Γουλφ, κορφή του Montenegro, βελούδινο ρόδο, βροχερή νύχτα, γιασεμιά κ.α.)
Πολλοί ένθερμοι υποστηρικτές της σύγχρονης ποίησης θα ενθουσιαστούν με τη γραφή σας.
Λακωνικά και ακατάληπτα
( ευτυχώς για λίγους-δυστυχώς για πολλούς )
Για να προλάβω πιθανές αρνητικές αντιδράσεις !!!
ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΣΗ…
ΑΠΛΑ ΑΥΤΟ!
Συγχαρητήρια!
Μου άρεσε ιδιαίτερα το Eternity!
Απ’τις καλύτερες αναρτήσεις του ποιείν.
Να μυρίσει φρέσκο, επιτέλους,
στο νεκροταφείο του κική σεφέρη…
Οι τίτλοι των ποιημάτων, “kata ti gnwmi moy” (που ξαναλένε οι ευσεβείς) δηλώνει επιδίωξη πρωτοτυπίας, που είναι κάτι υγιές.
Εφιστώ την προσοχή στην οικονομία των προκλήσεων. Πρέπει να ναι στοχευμένες για να ναι αποτελεσματικές.
Πάντα είναι διασκεδαστικές, πάντως, κι αυτό αρκεί από μόνο του.
Μια ομορφιά κυρία Κατερίνα Αγυιώτη τα ολιγόστιχα ποιήματά σας.
Εκλαμβάνω το παρακάτω ποίημά σας ως δώρο και σας ευχαριστώ…
Past Tense
Το άγαλμα
Στη μέση του δωματίου
Περιμένει να λιώσει
Το κόκκινο σάλι
Παρακαλώ δεχτείτε ως αντίδωρο το παρακάτω ανέκδοτο ποίημά μου, γραμμένο το 1997…
ΤΟ
Κέρινο πτερύγιο
του σκυλόψαρου
πάνω στον
κάκτο σκίζει
το χέρι.
Ολα μου άρεσαν ξεχωρίζοντας το track και τον Μίλοραντ – τον αγαπώ.
Μπράβο σας.
Σας εύχομαι καλή συνέχεια.
Μου άρεσε πολύ το Μίλοραντ. το μικρούλη ποίημα σου με μετέφερε στην ”Εσωτερική πλευρά του ανέμου”. Εξαιρετικό βιβλίο…
συνέχισε το γράψιμο!!
“και κάποτε, όταν
μόνο το τίποτα στεκόταν ανάμεσα, βρίσκαμε
εντελώς ο ένας τον άλλο”
από τον Celan-εκεί με πήγαν τα ποιήματά σας.Είναι το αντίδοτο για το “Φοβάμαι”. Ευχαριστώ.
Και ιδέες και λέξεις.
Οπωσδήποτε μοντέρνα ποίηση αλλά όχι σκοτεινή.
Μου αρέσει η συγκεκριμένη εικονοποιία στα περισσότερα και η ευθεία θέση απέναντι στο συναίσθημα.Στα ποιήματα με πιο υπαρξιακό περιεχόμενο δεν ξεπέφτετε σε μελοδραματισμό.
Νομίζω ότι ξέρετε πού πατάτε.
Σας ευχαριστώ για τις αναγνώσεις.
Η νοητική και συναισθηματική εν-τύπωση
της δημιουργίας σου
απεικονίζεται μέσα μου στο παρακάτω ποίημά σου:
“φοβάμαι το έρημο ποίημα
ότι κάποια στιγμή
θα με αφορά”
Πολύ δυνατό,
πολύ δυνατό,
πολύ δυνατό.
Μπράβο Κατερίνα.
Μπόρεσες να με βάλεις μέσα στο ποίημα, ή να βάλεις το ποίημα μέσα μου.
Όπως και να ‘χει, μπόρεσες.
Που πάει να πει, μπορείς.
Καλοτάξιδη πάντα!
Γιάννης Έξαρχος, 25/11/2011