ΤΣΙΡΚΟ

η πόλη κοιμάται και ξυπνά με την αρρώστια
ζει τα βράδια της στις κουβέρτες
αδιαφορεί για τη φύση του χρώματος
αδιαφορεί για τα χείλια που αρνούνται το φιλί
κι ύστερα πάλι ξανά γεμίζει το ποτήρι με νερό
ρίχνει ένα αναβράζον παυσίπονο
τυλιγμένη πάντα σε ένα μωβ καπνό
που μπορεί να είναι και πράσινος

είναι ευχαριστημένη
που πλέκονται νέα παραμύθια
αποσβολώνεται στο θέαμα των ταχυδακτυλουργών
που εξαφανίζουν ένα ένα τα νομίσματα
και τα επανεμφανίζουν πίσω από τα αυτιά
των μάγων που διαβαίνουν τον πάγο
που μπορεί και να σπάσει

τους καταχειροκροτεί

έχει συνηθίσει πια την αρρώστια
ο καπνός της την τυλίγει μεθοδικά
ενώ νοιώθει πως την προστατεύει

ΔΡΟΜΟΙ

αυτά τα κενά από άσφαλτο τα λένε δρόμους

κάθε μέρα
ανακατεύομαι με ανθρώπους στις διαβάσεις
ανακατεύομαι με ανθρώπους με τους οποίους δεν έχω
παρόμοιες πολιτικές απόψεις
που καταπίνουν το ίδιο εύκολα
τα χαρτόνια του περιπτέρου με τις συλλεκτικές μινιατούρες
τις ασπιρίνες
και την αργεντίνικη λογοτεχνία
με ανθρώπους που ξέρουν να μιλάνε πέντε γλώσσες
(συμπεριλαμβανομένης και αυτής του σώματος)
και όμως δεν εκφράζονται σε καμία

όλοι μαζί μετράμε τα χαμένα λεπτά ώσπου να γίνει το κόκκινο φανάρι πράσινο
ώστε να περάσουμε με ασφάλεια το κενό

άλλοτε πάλι είναι οι μέρες
σα να παραμονεύεις στην άκρη ενός πολύβουου δρόμου χωρίς διαβάσεις
την κατάλληλη στιγμή για να περάσεις απέναντι

τα χαμένα τέταρτα της ώρας είναι χαμένα τέταρτα της ζωής σου

ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Φέτος η διαύγεια μας
θα αναλωθεί
στην ερμηνεία συμβόλων.

Του χρόνου ίσως
και να μπορέσουμε
να ισιώσουμε κάπως
τις σελωμένες φωνές μας.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΑ

Πολύ διδακτικά
τα πράγματα
που επιπλέουν μέχρι να μπάσουν νερό
κι ύστερα βυθίζονται.


ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ

Η κόλαση πρέπει να είναι
ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα
με μια πόρτα που ανοίγει μόνο για να μπεις
τα φώτα δε χαμηλώνουν ποτέ
και τα βλέφαρα δεν κλείνουν
όσο και αν βαραίνουν.

Είναι κι άλλοι εκεί
και μιλούν διαρκώς
και δε σωπαίνει κανείς
ούτε έχεις το δικαίωμα να επιβάλεις τη σιωπή.

Τα βλέφαρα δεν κλείνουν
και βάζεις τις παλάμες σου μπροστά στα μάτια
για να κρύψεις το φως
αλλά δε μπορείς συγχρόνως
με τα ίδια χέρια
να κλείσεις τʼ αυτιά σου.

Η κόλαση είναι ακριβώς αυτή
η σισύφεια κίνηση
των χεριών
μεταξύ ματιών και αυτιών.

ΒΑΠΤΙΣΗ

προβολέας φωτίζει πλήρως τη σκηνή
το σκηνικό λιτό: τα πάντα κραυγάζουν δια της απουσίας τους
υπάρχει πραγματικά μόνο το μαχαίρι στο τζάκι(ίσως είναι χαρτοκόπτης)
υπάρχει και το τζάκι
κυριαρχεί εκτυφλωτικά το λευκό που σε κάνει να επιθυμείς ξανά το σκοτάδι της αναμονής
ο χώρος βυθίζεται άξαφνα στο σκοτάδι
(σα να τυφλώθηκα)
οι ηθοποιοί πατάνε το σανίδι όπως οι αιχμάλωτοι των πειρατών στις αμερικάνικες ταινίες
αρχίζει η στιχομυθία
τους ακούς
μα δεν τους βλέπεις
κινούνται μεθοδικά σα να είναι γεννημένοι τυφλοί
ορίζουν κλιμακωτά την τραγωδία

στην τελευταία πράξη της κραυγής ο φόνος κι ύστερα η κάθαρση
αμφότερα με το μαχαίρι που μόνο αυτό έχουν δει τα μάτια μου
αληθινός φόνος γιατί το μαχαίρι είναι αληθινό
αναγνωρίζω τη μυρουδιά αληθινής βενζίνας
ο ήρωας ανάβει φωτιά στο τζάκι με ένα σπίρτο που αντανακλάται φευγαλέα στα μάτια του
καίγεται η σκηνή
καίγεται το κουφάρι του κακού
καίγεται ο αληθινός άνθρωπος

ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ

στην Κατερίνα

Ανέβηκε τη σκάλα, έκλεισε την πόρτα, ύστερα τα φώτα και το φως που αφήνει πάντα για τους κλέφτες.
«μπα», λέει, «δε μπορεί, τυχερά είναι αυτά»
Ωστόσο, ελπίζει σʼ αυτή τη διάρρηξη απόψε. Στο μεταξύ τρυφερή θωπεία προσφέρει στο φανταχτερό κοστούμι του βασιλιά, για σκέψου, ένα κορίτσι που ποτέ δεν ονειρεύτηκε να γίνει βασίλισσα.
Στο σκοτάδι μονάχα μπορεί να νιώσει την αυτόφωτη λάμψη του κοστουμιού με τα ψεύτικα διαμαντικά και τις γυαλιστερές πετρούλες. Ένα μήνα το έραβε. Τελικά η πρεμιέρα της παράστασης σε κείμενο ερασιτεχνικό-βασισμένο στο βασιλιά Ληρ- ακυρώθηκε. Ολόκληρη η σκευή εκλάπη. Μονάχα αυτό το φανταχτερό κοστούμι απόμεινε.
Για σκέψου, οι κλέφτες δεν είχαν την παραμικρή φιλοδοξία. Πάντως, στην απείρων όρων σειρά των γεγονότων υπάρχει πάντα ένα υπόλοιπο. Ο διαρρήκτης-δε μπορεί- θα γυρίσει για να ολοκληρώσει το πλιάτσικο.
Το κοστούμι του βασιλιά περασμένο μεθοδικά σε μια κούκλα που της λείπουν τα πόδια, τα χέρια και το κεφάλι, κατά τʼ άλλα σα να το φοράει πραγματικός άνθρωπος, περιμένει χωρίς στέμμα τον κλέφτη.
Στο σκοτάδι εκείνη περιμένει γονατισμένη μπροστά στο βασιλιά. Περιμένει το διεισδυτικό σήμα του φακού που θα πέσει πάνω στην κούκλα, όπως το φως του κεντρικού προβολέα. Τότε θα ξεκινήσει η παράσταση με το πιο ολοκληρωμένο φαλλικό σύμβολο να εισέρχεται στη σκηνή.
Η εξουσία του βασιλιά εδώ δεν έχει πόδια. Ισόποσα μοιράζεται στο κενό και τον αδερφικό σπαραγμό.
Η μόνη ουσία ευρίσκεται στο γονατισμένο κορμί που θα ενσάρκωνε τον αποδέχτη της σε μια παράσταση που ακυρώθηκε. Η σκευή εκλάπη, ο βασιλιάς απόμεινε άψυχος, μονάχα με τις τιμές του φαινοτύπου μιας αρχοντικής φορεσιάς.
Ο διαρρήκτης δε φάνηκε. Ξημερώνει και ο ακέφαλος βασιλιάς πρέπει να φορέσει πια το στέμμα του για να κυβερνήσει στο βασίλειο της παράστασης της επόμενης μέρας.

ΠΑΓΙΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Η πόλη γέμισε με οίκους τελετών
«ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΕΙ»
και ο εργολάβος του Αχέροντα
πίσω από τη βιτρίνα
κοιμάται ανάμεσα στα μανουάλια
με μια άηχη τηλεόραση για συντροφιά.

Για άηχος ύπνος φαίνεται
θα πουλιέται και ο θάνατος.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΙΩΝ

Οι κραυγές των ζωών
αποσβένονται στο δαιδαλώδες
των δρόμων των σφαγείων.

Τα ρουθούνια μου αιμορραγούν
αυτή την τελευταία πνιχτή φωνή
ζώου που σφάζεται
και γεμίζει το φλιτζάνι
με μαύρο αίμα.

Ο χασάπης κομματιάζει με ένα φοβερό μαχαίρι
την πρώτη ύλη
και την αλέθει στη μηχανή του κιμά
απρόσεκτα μαζί με κάμποσα δάχτυλα.

Τότε σηκώνει το μπαλτά και κόβει
το αριστερό του χέρι
από τον καρπό
με τέσσερα απανωτά χτυπήματα.

Δε ματώνει τίποτα,
ούτε πονάει,
όσο μπορεί να κρατάει το μπαλτά ή ένα μπουκάλι μπύρα
με το άλλο χέρι.

ΒΟΛΕΣ

Ι

Ευχήθηκα να ‘μαι ότι δεν ήμουν
όχι επειδή το ‘θελα πραγματικά
μόνο από πείσμα
και έναν απόλυτο φόβο
για όλα τούτα τα σκόρπια που είμαι.

ΙΙ

Όταν η κατάσταση υπακούει σε ‘μένα
ή τουλάχιστον όταν έτσι μου φαίνεται
δε βρίσκω καμιά λέξη
να εκφράσω τούτη την κενότητα.

ΙΙΙ

Όλες οι ακολουθίες τούτης της ύπαρξης
συγκλίνουν στο μονόδρομο κάποιας απόφασης.

Γεννήθηκε το 1990 στην Κρήτη. Είναι φοιτητής του πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης. Ποιήματα του έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα.

από Σωτήρης Παστάκας
4 Comments