Ένας πολυσχιδής Πορτογάλος συγγραφέας και ποιητής, Ο (με κεφαλαίο) κατεξοχήν Πορτογάλος ποιητής συνομιλεί με τα φαντάσματα του ερωτοχτυπημένου αυτοκράτορα Αδριανού και του θυσιασμένου (από ποιόν;) Αντίνοου και ξορκίζει έτσι τα φαντάσματα της δικής του ανεκπλήρωτης (;) ομοερωτικής επιθυμίας, που εξακολουθεί στις μέρες μας να προκαλεί (αν όχι ποινικοποιήσεις) τουλάχιστον περιθωριοποιήσεις και κοινωνικούς αποκλεισμούς. Η έννοια της αμαρτίας – τόσο ξένη στα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά ιδεώδη – υπεισέρχεται στο κείμενο του Πεσσόα και διαβρώνει εκ των έσω με τον αυτοκαταστροφικό ρομαντισμό του καταπιεσμένου ερωτικού ενστίκτου την αρχαία παράφορη ιστορία έρωτος μεταξύ δύο αρσενικών. Ο Πεσσόα θαυμάζει την πρόδηλη, εκκωφαντική θα έλεγα, θρηνωδία του Αδριανού για τον νεκρό εραστή του, επιχειρώντας να τη συνδυάσει με τον θρήνο του Αχιλλέα για τον Πάτροκλο, χωρίς ίχνος θηλυπρέπειας και παθητικότητας. Ακούγοντας τον εκπληκτικό νέο ηθοποιό Στέφανο Κακαβούλη να ερμηνεύει αφοπλιστικά αυτόν τον έξοχο λόγο, μου ήρθε στο νου ο καθόλα αρρενωπός θρήνος του γίγαντα Γκιλγκαμές για τον δίδυμο γίγαντα Ενκίντου, που κάποιες κακόβουλες θεότητες του στέρησαν τη χαρά της συνύπαρξής τους για να τον τιμωρήσουν για μίαν «ύβριν» του. Έτσι κι ο Αδριανός αναγκάζεται από έναν χρησμό που κάποιοι κακόβουλοι (;) ιερείς ξεστόμισαν να αποδεχτεί ως θέλημα θεών τη θυσία ενός αγαπημένου του προσώπου προκειμένου να ξεφύγει από τους κινδύνους των μαχών.
Στην απολύτως αρμονική και συμφωνικά ενορχηστρωμένη παράσταση του θεάτρου «STUDIO Κυψέλης» θαύμασα την επιτυχημένη από τον σκηνοθέτη Γιώργο Λιβανό ισορροπία μεταξύ ρομαντισμού και κλασικισμού, μεταξύ ηδυπαθούς μελαγχολίας κι ανήμερου ανδρισμού. Η κινησιολογία που δίδαξε η Μαρία Κωνσταντινίδου κι εφάρμοσε πειθήνια αλλά δημιουργικά ο εξαίρετος ηθοποιός Στέφανος Κακαβούλης δίνει δύο διαφορετικά επίπεδα ανάγνωσης του κειμένου και της συγγραφικής πρόθεσης του Πεσσόα: πρώτον, το προφανές γεγονός του θρήνου στο σύγχρονο ύφος του δυτικού πολιτισμού και δεύτερον, την νιτσεϊκή ανάγκη του ανθρώπου για εξουσία κι επικράτηση, ακόμα και με τίμημα τη μοναξιά και τη δυστυχία. Ο ανέραστος υπερπαραγωγικός άνθρωπος του δυτικού πολιτισμού που εξαντλεί τους φυσικούς πόρους στην εναγώνια κι απέλπιδα προσπάθειά του να αντλήσει βουλιμική ηδονή κάθε λεπτό της ύπαρξής του, με παρενέργεια τον διαρκή πόνο και την αδιέξοδη κατανάλωση αναγλητικών κι αντικαταθλιπτικών-ευφορικών ουσιών. Όπως θα έλεγε ο Βίλχεμ Ράιχ στο «Άκου ανθρωπάκο», η υγιής ερωτική ζωή, η άντληση οργόνης που διατίθεται δωρεάν στο σύμπαν, θα μπορούσε να εξυγιάνει τόσο την προσωπική όσο και την κοινωνική ζωή των σύγχρονων ανθρώπων. Για την ώρα, τα ένστικτο της (αυτό)καταστροφής φαίνεται ότι υπερισχύει του ερωτικού ενστίκτου και τα αποτελέσματα είναι κάτι περισσότερο από φανερά.
Για να επανέλθουμε στην άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση του θεάτρου «STUDIO Κυψέλης», ο Στέφανος Κακαβούλης σε μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία ξεδιπλώνει στο έπακρο τη «βεντάλια» του ρόλου και ταυτόχρονα των εκφραστικών του δυνατοτήτων που θα τον οδηγήσουν πολύ μακριά στον δύσβατο δρόμο της υψηλής υποκριτικής. Δραματική η μουσική του Φώτη Σιβριγιάν, απολύτως λειτουργικά τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δέσποινας Βολίδη. Ατμοσφαιρικοί οι φωτισμοί του Σοκόλ Τομτσίνι. Για την ιδιοφυή κινησιολογία της Μαρίας Κωνσταντινίδου και την αρμονική σκηνοθεσία του πολύ έμπειρου θεατράνθρωπου Γιώργου Λιβανού, μιλήσαμε ήδη. Ακόμα κι οι φωτογραφίες και η αφίσα που φιλοτέχνησε ο Δημήτρης Ευλαμπίδης καταδεικνύουν την υψηλή αισθητική όλων των συντελεστών αυτής της ενδιαφέρουσας παράστασης.
