.
Γράμμα απο τη μαμά ΙΙ
Η θεία Αγγέλα ρωτά για σένα
κάθε φορά που ρχεται να μας δει
κι εγώ της απαντώ με υπεκφυγές
ή μήπως λέμε διαφυγές;
Ο γάτος πετάχτηκε απ’ το παράθυρο
κι εξαφανίστηκε
πράγματα των γάτων
πράγμα των ανθρώπων
Η παγωνιά έκαψε όλα τα δέντρα
μόνο μια λεμονιά κατάφερε και γλύτωσε
μόνη μέσα στην άγρια καταιγίδα
μας είπαν πως με τον καινούριο στρατηγό
τα πράγματα θ’ αλλάζανε
μ’ αν άλλαξε κάτι
ήταν για το χειρότερο
Ο μπακάλης της γωνίας πέθανε
καρδιακή προσβολή ή εμβολή
η γιαγιά σου η Μαρούχα πάντα με τους κιρσούς
κι η αδελφή σου με το έλκος
Αναρωτιέμαι αν βρέχει κατά κει
κάποιες φορές μετράω τη διαφορά ώρας
το ζήτημα των ημισφαιρίων
Μην μας ξεχνάς
που σ’ αγαπούμε τόσο.
Η ουσία
Μαθαίνει κανείς πως η ουσία
δεν ήταν τα βιβλία
δεν ήταν οι δίσκοι
δεν ήταν οι γάτες
δεν ήταν οι ανθισμένοι παράδεισοι
που ξεχύνονταν στα πεζοδρόμια
ούτε καν η πανσέληνος -λευκή-
στα παράθυρα
δεν ήταν η θάλασσα που έφτανε
τον ισοπεδωτικό μηρυκασμό της στο μώλο
ούτε οι φίλοι που δεν βλέπονται πια
ούτε οι δρόμοι της παιδικής ηλικίας
ούτ’ εκείνο το μπαρ που κάναμ’ έρωτα με το βλέμμα.
Η ουσία ήταν κάτι άλλο.
Η Κριστίνα Πέρι Ρόσσι γεννήθηκε στις 12 Νοεμβρίου του 1941 στο Μοντεβιδέο και το 1972 έφυγε εξόριστη αρχικά στην Ισπανία και έπειτα στη Γαλλία. Θεωρείται μια από τις σημαντικότερες ισπανόφωνες συγγραφείς τόσο για την ποίηση όσο και για τα πεζά της. Το 1975 επέστρεψε οριστικά στην Ισπανία και απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα. Από το 2005 ζει στη Βαρκελώνη. Έχει εκδώσει πάνω από 37 έργα (μυθιστόρημα, ποίηση, διήγημα). Τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής Κατάσταση εξορίας (2003), όπως δηλώνει η ίδια, γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των «πικρών χρόνων των λατινοαμερικάνικων δικτατοριών, όταν οι δρόμοι και τα πανδοχεία του Παρισιού, του Λονδίνου, της Βαρκελώνης, της Μαδρίτης, της Στοκχόλμης και του Οντάριο ήταν υπερπλήρη από Αργεντινούς, Ουρουγουανούς και Χιλιανούς».
Χαιρετισμός από τη -βροχερή! ναι, και πάλι!- Λευκωσία, Ελένη.
Έχει δίκιο ο φίλος Γ.Μ. Έπρεπε να δωθούν λίγα ποιήματα ακόμη από αυτή τη εξαιρετική μεταφραστική προσπάθεια.
Ο τίτλος της συλλογής [“Κατάσταση εξορίας”] και η θεματική αναπόφευκτα παραπέμπουν στη συλλογή “Κατάσταση πολιορκίας” της ποιήτριας
Ρένας Χατζηδάκη [Μαρίνα] και του συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, μέσα στη στρατιωτική δικτατορία ’67-’74.
Τι πάει να πει Ευρώπη δυο ταχυτήτων κι όλες αυτές οι αηδίες που τσαμπουνάνε οι διάφοροι ανιστόρητοι εξυπνάκηδες; Μπορείτε να μου πείτε;
Από το Μεσαίωνα και μετά τουλάχιστον δυο ταχύτητες διέθετε η Ευρώπη. Την ίδια ανάπτυξη είχαν οι φεουδάρχες της Βαϊμάρης με τους τσελιγκάδες της Σαρδηνίας και της Ρούμελης;
Μέχρι που ανακαλύφθηκε η όπισθεν(αυτό θέλει ψάξιμο, αλλά δεν προλαβαίνω).
Τι μας τα λένε τώρα όλα αυτά; Και τι σχέση έχουν αυτά με την ανάρτηση; Καμία. Απλά τα ‘χω πάρει. Άντε γειά.
υπάρχει και η “νεκρά” που βάζεις στην κατηφόρα. κάνεις και οικονομία στη βενζίνη κι ύστερα ..πετάς
Στα ποιήματα της κ.Rossi που αναρτήθηκαν -αν και μικρό το δείγμα- υπάρχουν πράγματα που μου άρεσουν αλλά και πράγματα που με εξέπληξαν δυσάρεστα θα έλεγα. Δεν ξέρω Ιταλικά για να πω αν είναι θέμα μετάφρασης.
Απ’ την άλλη μια απ’ τις πολύ σημαντικές αναρτήσεις που έγιναν τον τελευταίο καιρό είναι αυτή της συλλογής της Αγαθής Δημητρούκα. Δεν μπορούμε να την σχολιάσουμε όμως και δεν έχω καταλάβει το γιατί.
@5. Περιηγητής και οχι μονο
1.Γιατι ειναι ” απʼ τις πολύ σημαντικές αναρτήσεις … αυτή της συλλογής της Αγαθής Δημητρούκα.”;
2.Γιατι “Δεν μπορούμε να την σχολιάσουμε …” ;
Με αφορμη τετοιες συμπεριφορες, χωρις να εχω κατι προσωπικο με την κα Α.Δ., θα ηθελα να σχολιασω το εξης που συμβαινει απο τον πετυχημενο βιοτεχνη εως τον καθηγητη πανεπιστημιου….
Στα ΑΕΙ, ΤΕΙ και σε ολες τις πολιτικές παρατάξεις ακόμα και στην αριστερα (ανθρώπινο είναι) παρουσιάζονται σημαντικά φαινόμενα παρεοκρατιας και νεποτισμού (γόνοι συνδικαλιστών η πολιτικών που συνεχίζουν την συνδικαλιστική- πολιτική πορεία των γονιών τους) όχι δε σπάνιο και το φαινόμενο της ερωμενο-κρατιας (δηλ. η αιφνίδια εκτόξευση της με όρους οικονομικούς και lifestyle (δηλ. η τοποθέτηση της νυν η πρωην ερωμένης του εκάστοτε καθηγητή, βουλευτή, υπουργού, πρωθυπουργού,…σε θέση πολύ καλύτερη των προσόντων της, η προωθηση της από τα MME κ.λ.π.).
Μάλιστα δε το αυτό συμβαίνει και με την «νύχτα». Η καλλίπυγος τραγουδίστρια , αν τα φτιάξει με τον επιχειρηματία του νυχτερινού κέντρου διασκέδασης (έστω και για 20 έως 30 φεγγάρια), θα εκτοξευθεί στο αθηναϊκό στερέωμα των «φωνάρα-κορμαρα» αοιδών (διαφήμιση με αφισσες, στα MME κ.λ.π.). . Διαφορετικά , θα προχωρα “δια της αρχαιότητας” και είναι αμφίβολο αν σε 15 έτη θα τραγουδά ακόμα.
Πνευματικός ναρκισσισμός (ανθρώπινο είναι αλλά όχι αποδεκτό από πνευματικούς ανθρώπους) : Τελικά και οι σύντροφοι ποιητών defacto έχουν ανέλθει στο πάνθεον της ποίησης και είναι υπεράνω κριτικής;
Μηχανισμός : το παίζω υπεράνω, απόμακρος, είμαι δύσκολος, εσείς δεν καταλαβαίνετε, δεν ανέχομαι κριτική, σχόλια.
Αποτελέσματα : Γίνομαι κάποιος, οι ενδιαφερόμενοι με παιδική περιέργεια θα με αγοράσουν να με διαβάσουν, θα δημιουργηθεί τελικά ο μύθος, θα γίνω ημίθεος και .. ενδέχεται θεός.
Αγαπητέ Αφώτιστε,
Στο κείμενο που ακολουθεί τις ερωτήσεις σας, αφήνετε να εννοηθεί ότι ίσως η κ.Δημητρούκα είναι που δεν επιθυμεί τον σχολιασμό. Δεν το γνωρίζω κι επομένως δεν μπορώ να απαντήσω στη δεύτερη ερώτησή σας.
Σε ότι αφορά την πρώτη σας ερώτηση, δεν είμαι καν σίγουρος ότι περιμένετε απάντηση απο εμένα ή απλώς ετέθη ακαδημαικά για να απαντήσετε μόνος σας παρακάτω. Αν είναι έτσι, θα σας πω ότι -εμμέσως πλην σαφώς- μου αποδίδετε προθέσεις, συσχετισμούς και διαδικασίες αξιολόγησης που ούτε καν υπαινίχθηκα στο εν λόγω σχόλιό μου.
Το μυστήριο λύθηκε. Δεν είχε πατηθεί το κουμπί ενεργοποίησης σχολίων….Τόσο απλά….Μαχαίρια στις θήκες και πάλι. Και ας συνεχίσουμε στην σημερινή ανάρτηση.
1. Κατ’ αρχας να ζητησω συγνωμη απο το ποιειν,την ποιητρια και την μεταφραστρια.
Βλεπετε η πραγματικη ποιηση πιανει τον σφυγμο των γεγονοτων που ειναι παγκοσμιος, οπως στο αποσπασμα της ως ανω ποιητριας :
“..μας είπαν πως με τον καινούριο στρατηγό
τα πράγματα θʼ αλλάζανε
μʼ αν άλλαξε κάτι
ήταν για το χειρότερο..”
2. Αν εχει μεινει κατι απο ‘μας που τελειωσαμε το 6-ταξιο γυμνασιο πριν το 1980, ειναι η κριτικη σκεψη. Αν λοιπον φιμωθουμε η αυτολογοκριθουμε απο την “πολιτικη ορθοτητα” (που εχουν εισαγει στην κοινωνια μας οι αγγλοσαξονες, μετα την εναρξη της παγκοσμιοποησης και του νεοφιλευθερισμου) και δεν λεμε τα πραγματα οπως ειναι, χανουμε και ενα σημαντικο συγκριτικο μας πλεονεκτημα.
Η πολιτικη ορθοτητα ειναι βαθεια αντιδραστικη γιατι συσκοτιζει την πραγματικοτητα.
2. Νομιζω οτι ημουν σαφης. Εγραψα:
“Πνευματικός ναρκισσισμός (ανθρώπινο είναι αλλά όχι αποδεκτό από πνευματικούς ανθρώπους) : Τελικά και οι σύντροφοι ποιητών defacto έχουν ανέλθει στο πάνθεον της ποίησης και είναι υπεράνω κριτικής;
Μηχανισμός : το παίζω υπεράνω, απόμακρος, είμαι δύσκολος, εσείς δεν καταλαβαίνετε, δεν ανέχομαι κριτική, σχόλια.
Αποτελέσματα : Γίνομαι κάποιος, οι ενδιαφερόμενοι με παιδική περιέργεια θα με αγοράσουν να με διαβάσουν, θα δημιουργηθεί τελικά ο μύθος, θα γίνω ημίθεος και .. ενδέχεται θεός.”
3. Επεξηγηση.
Οσοι εχουν περπατησει και ξερουν καπως τα καλλιτχνικα παραγματα της Αθηνας, πρωτα στο παταρι του Λουμιδη και μετα οπως γραφει η Ε.Μπιστικα στον Φλοκα
“… ο Νίκος Γκάτσος και ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν οι γνώριμες φιγούρες στο παταράκι του «Φλόκα» στη Σταδίου, που γευμάτιζαν κάθε μεσημέρι, ανάμεσα σε στοίβες χαρτιά, γεμάτα με νότες και ποίηση, καιρός μιας ανάτασης που ανήκει πια στη σφαίρα της νοσταλγίας. απο το 1973” ]
και στον Μαγεμενο Αυλο (απο νεους τραγουδιστες του Χατζιδακι που καναμε παρεα στην Δεξαμενη, στο DOLCE( τωρα Φιλιον) και αλλου
Απο διηγησεις και γραφτα σε εφημεριδες ειναι γνωστη η σταση του “ιερατειου” (Μάνος Χατζιδάκις,Νικος Γκάτσος , Ελύτης κ.λ.π.) ως απόμακροι και δυσκολοι ανθρωποι που επρεπε να δοκιμαστεις πολυ για να σου δωσουν σημασια.
Kαλα για δημιουργους -μεγαλου βεληνεκους -υπαρχει καποια κατανοηση, αυτοι μεγαλουργησαν.
Υπαρχει και εξ αντανακλασεως μεγαλουργημα η πρεπει να κρινεται αυτοτελες το εργο της τεως συντροφου καθε μεγαλου ποιητη, συγγραφεα, …δημιουργου;
Υ.Γ.Για να μην υπαρχουν παρεξηγησεις δεν επεδιωξα ποτε, να ασχοληθω με λογοτεχνικους κυκλους. Ως φοιτητης του ΕΜΠ ημουν με τα παιδια της καλων τεχνων.
Νομίζω ότι η κατανόηση και των δύο ποιημάτων της Κριστίνα Πέρι-Ρόσι θα βελτιωνόταν σημαντικά αν στο βιογραφικό σημείωμα αναφερόταν το ότι είναι ομοφυλόφιλη και ένα μεγάλο μέρος του έργου της διερευνά ακριβώς την λεσβιακή γυναικεία σεξουαλικότητα, ή τουλάχιστον εμπνέεται ισχυρά απ’ αυτή.
Άλλωστε ήδη από το 1971 με τη συλλογή της Evohé είχε προκαλέσει ένα πραγματικό σκάνδαλο στους λογοτεχνικούς κύκλους του επαρχιακού τότε Μοντεβιδέο.
Να σημειώσουμε ωστόσο ότι η πατρίδα της, η Ουρουγουάη, υπήρξε η πρώτη λατινοαμερικάνικη χώρα που ψήφισε το συμφωνο συμβίωσης και για ομόφυλα ζευγάρια, ενώ σύντομα προβλέπεται να προχωρήσει και στη θεσμοθέτηση του γάμου μεταξύ ομοφύλων.