1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;
-. Ναι. Μιας και ό,τι ζω στον ύπνο μου, ξύπνιος το αναλύω, για να πάρει υπόσταση.
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
– Ποτέ δεν συμπάθησα τα υποκατάστατα.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
-. Από τότε που με θυμάμαι.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
– Και βέβαια και αποτυχημένα..
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας;, β) ένα ηλιοβασίλεμα;, γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
-. Υποτίθεται πως τα α,β και γ διαφέρουν μεταξύ τους?
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
– Πάντοτε βαριόμουν τις λίστες. Προτιμώ την στιγμιαία αυτολογοκρισία μου.
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε η συντεχνία;
– Κάποια στιγμή, ήρθε και η συντεχνία να επιβεβαιώσει τις υποψίες μου.
8. Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
– Μια αρνητική κριτική, είναι ένας αρκετά χρήσιμος αντίπαλος.
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
– Ανάγκη, φυσικά.
10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, πια είναι η δική σας;
– η Δουλειά η Ζωή και η Ομορφιά.
11. Σας έχει επισκεφτεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;
– Aπό τότε που την επισκέφθηκα για πρώτη φορά, συζούμε στο ίδιο δώμα. Έχουμε προοδευτική σχέση και της συγχωρώ τα όποια τερτίπια της.
12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα μιλούσατε;
– Ακόμη να βάλω τίτλο σε κάποιο ποίημα(?) μου. Δεν βρίσκεται στην κατοχή μου και μου είναι αδύνατο να θυμηθώ.
13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;
– Φυσικά.
14. Πώς αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
– Προσπαθώ να βρω τον ενδεχόμενο δόλο.
15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας απόφαση;
– Δεν μπόρεσα να πω όχι, σε αυτό που με ώθησα.
16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα ή απλώς πολλά ελαττώματα;
– Και τα δύο.
17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες/ους;
– Σε ό,τι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, στα τα πρώτα πέντε δευτερόλεπτα.
18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις άλλων ατόμων;
– Δικές μου, ενώ ο,τι κρίνω άξιο το δανείζομαι, πολεμώντας να το πάω παραπέρα.
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
– Όχι.
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
– Πως είναι Ανάξιος.
21. Πώς ορίζεται η ποίηση;
– Όταν τα βιώματα, στοχεύουν κάθε φορά, στις πιο αναντικατάστατες λέξεις.











Καλησπέρα. Αν και εκτός της επιφανειακής επικαιρότητας, συνεχώς περιελίσσεται μέσα μου:
Γιατί κάποιος προτίθεται να εκδώσει δημοσίως τα ποιήματα του και όχι να αρκεστεί στον ολιγομελή φιλικό κύκλο του για να τα μοιραστεί… Διαφαίνεται άρωμα γυναίκας: Φιλοδοξία την λένε. Δεν συνεχίζω για να μη δώσω έτοιμη τροφή. Αναμένω απαντήσεις.
κύριε Οδυσσέα, έχετε γράψει ποτέ κάποιο ποίημα και το έχετε μοιραστεί με τον φιλικό σας κύκλο; Αν ναι, τι αποκομίσατε;
Κύριε Οδυσσέα
να ανοίξετε ένα εργαστήριο περιελίξεων
θα κάνετε χρυσές δουλειές .
sophie, ο κύριος οδυσσέας μοιράστηκε μαζί μας μια ανόητη απορία, αν είχε ποιήματα λες να τα κρατούσε για την πάρτη του;
Κύριε Καλογήρου δεν υπάρχουν ανόητες απορίες αλλά ανόητες αναγνώσεις.
Κύριε Οδυσσέα, υπάρχει άλλη μια γυναίκα: Περιέργεια τη λένε.
Και μια ερωμένη: Ανάγκη επικοινωνίας.
κτλ. κτλ.
Εκτιμώ και κατανοώ την άποψη σας κ. Αραβανή. Όμως, δεν μπορώ να ξεχωρίσω την ποίηση από την ανιδιοτέλεια μίας εξομολόγησης προσωπικής-πρόσωπο με πρόσωπο με τους ακροατές ή αναγνώστες- χωρίς τη διαμεσολάβηση καταρχήν οικονομικών συμφερόντων αλλά και της απόδοσης από την κοινωνία του τίτλου του ‘ποιητή’.
Ας προσπεράσουμε εν τάχει το πρώτο σκέλος -των οικονομικών συμφερόντων- ανύπαρκτα- και ας στρογγυλοκαθήσουμε στο δεύτερο…(εμπεριέχεται στα κτλ….)
Εγώ πιστεύω πάλι ότι η ποίηση είναι συστατικό της φύσης των ανθρώπων, όπως και η αγάπη. Τό ‘χουμε μέσα μας. Είναι η αναζήτηση του ωραίου. Έτσι μπορεί να εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Ένας από αυτούς είναι ο λόγος. Ποιητής μπορεί να είναι και ένας οικοδόμος, ένας επιπλοποιός κλπ.Πολλοί άνθρωποι γράφουν ποίηση και παλεύουν με τις λέξεις και θά ‘θελαν να εκφραστούν δημοσίως, επειδή αυτό που δημιουργούν το χαίρονται, το θαυμάζουν και επιθυμούν να το μοιραστούν με τους άλλους. Δεν το κάνουν γιατί η κοινωνία στην οποία ζούμε είναι εγωιστική. Αναγνωρίζει ο ωραίο μόνο στον εαυτό της και απαξιώνει οτιδήποτε εμφανιζεται δίπλα της και προσπαθεί να ανθίσει. Αν ένα νέος αρθρώσει δυο λέξεις ποιητικά και σαν παιδάκι που έφτιαξε ένα σπίτι με κύβους το δείξει για να μοιραστεί τη χαρά του, θα έρθουν οι “ειδήμονες” και θα το στραπατσάρουν αντί να το ενθαρρύνουν. Και δεν μιλάω για τους κριτικούς της λογοτεχνίας εδώ. Ο σωστός κριτικός δεν στοχεύει στο πρόσωπο αλλά στη δουλειά. Δεν αποδομεί αλλα προτείνει τρόπους οι άτεχνοι στίχοι να γίνουν έργο, προτείνει συγγραφείς και βιβλία, δείχνει δρόμους. Τη ζημιά την κάνουν οι “ομότεχνοι”, οι οποίοι μόλις πιάσουν ένα επίπεδο λογοτεχνικά, και ακούσουν δύο επαίνους, αισθάνονται θεοί με εξουσία λύειν και δεσμείν πάνω σε ό,τι κινείται και ανασαίνει κοντά τους και διεκδικεί μια θέση στο χώρο της έκφρασης.Από την άλλη η εγωιστική κοινωνία έχει ποτίσει με το δηλητήριο της και πολλούς νέους δημιουργούς, οι οποίοι θαυμάζουν τόσο πολύ τις δύο λέξεις που έβαλαν τη μία κοντά στην άλλη, ώστε αν κάποιος τους κάνει μια υπόδειξη καλοπροαίρετα, θίγονται και τον θεωρούν αμέσως εχθρό τους, τροχοπέδη και θηλειά στο ταλέντο τους. Φαύλος κύκλος τελικά. Αυτά. Απόψεις λέμε, για επικοινωνία. Δεν βάλλω εναντίον κανενός και δεν βγάζω απωθημένα με όσα λέω.
αστα αυτά Ράλλη ,πεσ’ μας πόσα πήρες ? έχει δίκιο ο Οδυσσέας
-Καταρχήν συμφωνώ με τον κ. Βαναργιώτη ότι η ποίηση φυσικά ενυπάρχει σε όποιον και ότι στοχάζεται, βιώνει ή εξασκεί την τέχνη της προσωπικής δημιουργίας, καθώς αυτή σαν διάπυρο βέλος διαπερνά την ατμόσφαιρα ανεξάρτητα αν το αποτύπωμα της σχηματίζεται σε ένα λευκό χαρτί.
-Όσο για την σημασία του έργου έναντι του προσώπου, τουλάχιστον στη λογοτεχνία: εν μέρει συμφωνώ, όμως δεν παύω να πιστεύω οτι πρόσωπο είναι εκείνο που καλείται χωρίς παύση να γεννάει την ποίηση στην εργασία, στους δρόμους, στην στάση του τραίνου, στις φιλίες, στον ανώνυμο, στη νύχτα, στη δυστυχία…παντού. Γιατί το αληθινό και το πιο επικίνδυνο στοίχημα είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ, το αναπόφευκτο γίγνεσθαι και η υιοθέτηση κάποιας πλεύσης σε αυτό.
-Όσο για τη σύγχρονη πλημμυρίδα ‘ποιητάδων’ που λαμβάνει χώρα: Κάποτε γραφόντουσαν και ποιήματα-πυρκαγιές στις αυτάρεσκες συμβάσεις των συνειδήσεων, τώρα ως αφελές ή και χυδαίο ρεύμα των σούπερ μάρκετ φτάνουν οι στίχοι αρκετών από αυτών στα αυτιά μου…
ΓΕΩΡΓΙΕ…
ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑΜΠΟΥ…
ΤΑ ΤΑΜΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ…
ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ…
ευρηματικες οι απαντησεις του κ.Ραλλη……
14. Πώς αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
– Προσπαθώ να βρω τον ενδεχόμενο δόλο.