ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΥΝΟΥΠΙΟΥ
Να
Αίμα διψώ
Στερήθηκα
Στη φρικτή
Εποχή
Του
Κέρδους
Πτώσεις επί πτώσεων
Ενοχλητικά αυτιά
Άτσαλα χέρια
Έχτισαν
ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ
Γκρεμοτσακίστηκα
Το
Έρεβος
Της
Διαλυμένης
Ομιλίας
ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ
Το πορτοκάλι των ανθρώπων
ΕΣΤΥΨΑ
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΠΡΟΔΟΜΕΝΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
ΕΛΑ
Με δύναμη ξεριζωμένης ψυχής
Σημάδεψε στον κρόταφο
Το επόμενο ποίημα
Χάραξε σκάλισε δείξε
ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΩΣ
Κατέβαζε καντήλια χριστούς
Παναγίες σταυρούς
ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΝΕ
Νʼ αναδυθεί
Η δική σου
Λατρεία γυμνή
KIBRISTAN & COMPANY LTD.
ΞΕΡΙΖΩΣΤΕ
Τον
Μανδραγόρα
Αφήνοντας
Το
Μανιτάρι
Στα
Κέρατα
ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΟΥ
Στις πλέον
Εφιαλτικές
Παραισθήσεις
ΚΕΝΤΗΣΤΕ
Σταυροβελονιά
Πάλι
Τον
Θάνατό
ΤΗΣ
ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ
ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ
Πυροβολεί
Την
Ύπαρξη
ΑΝΕΥΡΟΣ
Οικογενειάρχης
Πλήρης
Νυχτών δραπέτευσε
Ο
ΠΟΙΗΤΗΣ
Έκρυψε
Την ανάγκη
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Όσο και όπως ζω
Να καταδιώκω θέλω
Κάθε
Έμπορο των εθνών
ΞΕΠΕΣΜΕΝΟΣ ΔΕΡΒΙΣΗΣ
Νʼ απλώνω νεκρός
Το σάβανο στον ύπνο
Να σκούζω να πέφτω να ορθώνομαι
Αγύρτης αοιδός γελοίος τροβαδούρος
Με την ψυχή
ΤΗς ΠΟΙΗςΗς
Να
Ψιθυρίζει
Γλείψε μου το μουνάκι
Γλείψε μου τη μουνάρα
ΊΑΜΒΕ
Λευκωσία 2006-2010
Φαλλοφόρος εφορμά ενάντια στο κακό
Κιονωτός κρατήρας του Ζωγράφου του Πανός (480-460 π.Χ.)
Από το βιβλίο του Ηλία Κωστόπουλου: Αρχίλοχος «Μοιχός, Υβριστής και Λάγνος», εκδ. Φαρφουλάς 2009
Και να που συναντιέσαι έστω και σε
μία λέξη , με έναν κατ ευφημισμόν
ποιητή .
“κέντησες επάνω στο κορμί μου
Τα πάθη σου με σταυροβελονιά “[…]
Κατά τα άλλα αποπνέουν μία
αδιόρατη Ελληνικότητα , πάντα κατά
την ταπεινή άποψη μου .
Καλό δρόμο !!!
Μου αρέσει η οπτικότητα των ποιημάτων του.
μου αρέσει που έχει αποφασίσει τι θέλει να είναι.
δεν μου αρέσει που κάπου κάπου εισπράτω την
αίσθηση ότι λέμε για να λέμε.
Η απροσδιοριστία που εισπράτει κάποιος διαβάζοντας κάποια ποιήματα είναι συγχρόνως και ο ορισμός που δίνει στο αποτέλεσμα της ενασχόλησής του με αυτά..Κάπως έτσι αλλά αλλιώτικα το είχε πει ο Βαλερύ..Κάπως έτσι και χωρίς αλλιώτικα το λέω εγώ τώρα για τα ποιήματα του κυρίου Ρεούση
Συμπερασμα βέβαιο δεν μπόρεσα να αδράξω.
Κρύβουν μια φοβερή ένταση και μια ομορφιά σε κάποια σημεία ..”Σφαγιαστική ομορφιά” θα την έλεγα εξαιτίας της “τροχάδας¨των λέξεων που χρησιμοποιεί..
Σχεδόν σε παρασύρουν σε μια ξέφρενη διαδρομή έστω κι αν διαπιστώνεις καθώς σε τραβολογάνε πως είναι “εκνευριστικά άδικος” καθώς μιλά με τον τρόπο αυτό..
Αλλα πάλι σημεία δεν σου δημιουργούν τίποτα..και σε άλλα πάλι έχεις την εντύπωση πως τα λέει μοναχά για να προκαλέσει..
Νομίζω καταλήγοντας ότι μου άρεσαν τόσο, όσο ακριβώς δεν μου άρεσαν καθόλου..
Όπως και να έχει , μία απάντηση
την οφείλω στο βαθυστόχαστο ερώτημα
που έθεσε ο κ. Βασιλώ , αφού τον παρακαλέσω
με την σειρά μου να μου απαντήσει
στα δικά μου ψυχοφθόρα !!!
και να τον δια βεβαιώσω πως θα ενταχθώ
στα ανθρωπάρια , εφόσον οι απαντήσεις του
με καλύψουν .
Από τότε που κατάλαβα τον κόσμο και προφανώς μέχρι να φύγω από αυτόν
τρία πύρινα ερωτήματα σαν την ομοούσιο τριάδα που μας σερβίρισαν οι
Εβραίοι , στριφογυρίσουν μέσα στο μυαλό μου , όντας βέβαιος , πως απάντηση
δεν θα βρω ποτέ . Και το παράδοξο είναι , χωρίς να ξέρω που να το
αποδώσω πως αυτά τα ερωτήματα γίνονται ακόμα πιο βασανιστικά
όταν έχει γεμίσει , έχει τιγκάρει που λέει ο λαός , το απαίσιο ψωμοσάκκουλο
μου , σε βαθμό τέτοιο που να προκαλεί βάρος και ναυτία , χωρίς να τολμώ
να εμέσω ˙ σκεπτόμενος πως είναι δυνατόν , κάποια παιδιά του τρίτου κόσμου
όπως τα λένε να τολμούσαν εάν ήταν εμπρός μου , να φάνε τα εμέσματα .
Το πρώτο λοιπόν είναι: Γιατί ο πανάγαθος αργοπόρησε τόσο πολύ να στείλει
στη γη τον κανακάρη του δεδομένου , ότι είχαν περάσει κάποια δισεκατομμύρια
χρόνια από την δημιουργία της και κάποια εκατομμύρια από την έλευση
του ανθρώπου επ’ αυτής . Μήπως λέω , διάλεξε εκείνη την χρονική στιγμή
εκείνη την χρονική περίοδο που ανθούσε το πνεύμα με φορείς όπως
ο Ησίοδος , Όμηρος , Αριστοτέλης, Σωκράτης , Πλάτων , Θεόφραστος , Μένανδρος
Αισχύλος , Σοφοκλής , Ευριπίδης , Αριστοφάνης , Σαπφώ , Αλκαίος , Σιμωνίδης
Πίνδαρος , Γανυμίδης , Παυσανίας , Θουκυδίδης , Θαλής , Πυθαγόρας , Διόφαντος
Ίππαρχος , Αρχιμήδης , Δημόκριτος , Ηράκλειτος , Ικτίνος , Καλλικράτης , Φειδίας
Ευκλείδης , Ήρων Αλεξανδρείας , Ερατοσθένης , Ιπποκράτης και έναν συρφετό
ακόμα που λησμονώ (έτσι αποκαλεί κάποιος άγιος του πατέρες του
πνεύματος ) και τέλος ο πιο μισητός ο Επίκουρος με τους Ίωνες σοφιστές .
Όλοι αυτοί οι άγιοι που προδώσαμε για να πάρουν την θέση τους στην
αγιοσύνη , βρωμερά και τρισάθλια φερέφωνα των Εβραίων . Μήπως ξαναλέω
τον πείραξε τον εξόργισε η φωταύγεια αυτών των εγκεφάλων και φρόντισε
μέσω του υιού του να δώσει το δικό του πνεύμα το δικό του έρεβος!!!!!!
Το δεύτερο (ερώτημα ) είναι: Γιατί όταν ο θεός αποφάσισε να στείλει στον
κόσμο τον γιό του διάλεξε να είναι Εβραίος !!!!!! Δεν λέω να ήταν Έλληνας
γιατί θα με πείτε ρατσιστή και δεν το αντέχω . Χάθηκε αδελφέ να ήταν
Νέγρος , μια και τόσα δεινά έχει υποστεί αυτή η ράτσα από τους λευκούς .
Θα ήταν και ένα είδος εξιλέωσης του θεού προς την ταλαίπωρη ράτσα
των νέγρων. Το τρίτο και πάντα επίκαιρο: Γιατί έπρεπε να είναι γιός
και όχι κόρη . Μήπως πρέπει να αναφωνήσω ΖΗΤΩ Η ΦΑΛΛΟΚΡΑΤΙΑ
Το site αυτό δίνει τη δυνατότητα σε όλους, όσοι αγαπάνε την ποίηση να γνωρίζουν τους νέους και παλαιότερους ποιητές.Είναι λογικό εφόσον υπάρχει πλήρης ελευθερία έκφρασης και θεματολογίας να συναντά ο αναγνώστης ποιητές που τον εκφράζουν κι άλλους που τον αφήνουν αδιάφορο η στη χειρότερη περίπτωση του προκαλούν αποστροφή.
Η δύναμη του αναγνώστη είναι ότι μπορεί απλώς να γυρίσει σελίδα.
Σωτήρη το σχόλιό μου για τον Πέτρο το είχα ήδη έτοιμο, και το στέλνω. Αυτό δεν λέει ότι πρέπει να κρατώ κάποα σειρά ή ντε και καλά και σώνει να λέω κάτι όταν με καλύπτουν άλλοι. Σέβομαι και τιμώ το ΠΟΙΕΙΝ, την ελεύθερο πνεύμα που το διακρύνει αλλά δεν σωμφωνώ (δεν διαφωνώ με την ανάρτηση τους) με κατασκευασμένες προς εντυπωσιασμό χυδαιολογίες. Αυτές σχολιάζω και όχι την ανάρτησή τους. Διάβαζα στη γυναίκα μου και επικροτούσα το ποίημα μέχρι τους πριν από τους δυό τελευταίους στίχους και θυμήθηκα το μακαρίτη το συμπατριώτη σου το Χαρίλαο που έλεγε πως η γελάδα έδωσε στο τέλος μια κλωτσά στη καρδάρα κι έχυσε το γάλα.
Τα ποιήματα του κ. Ρεούση αντλούνται από τα έγκατα των ενστίκτων με τον πλέον εμβριθή τρόπο και ως εκ τούτου μιλούν μία γλώσσα κοινή μεταχειριζόμενα όμως αποκλειστικά προσωπικές, ίσως άρρητες, λέξεις, καλύτερα φθόγγους.
”Κατέβαζε καντήλια χριστούς Παναγίες σταυρούς ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΝΕ Νʼ αναδυθεί Η δική σου Λατρεία γυμνή”
Επίσης, είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί η εκατό τα εκατό υποκειμενική πρόσληψη των λεχθέντων ανάλογα με την οπτική του δέκτη π. χ η παραπάνω φράση είναι δυνατόν να ανακαλεί αφενός την πίστη κρυφοχριστιανών και λοιπών συγγενών ότι όλοι ορθώνουμε έναν μικρό θεό εκ των έσω και αφετέρου τις διακηρύξεις των σουρεαλιστών περί ανεύρεσης του -ατόμου- και όχι, των κακοπαθημένων από την κοινή χρήση και την παρα- φιλοσοφική φόρτιση ,ανθρώπου ή πολίτη κ. λ. π
Μία πιο ορθολογική εξέταση των ποιημάτων προϋποθέτει βέβαια την εμβάθυνση στις αντιλήψεις και στο γιατί-γράφω-αυτό του ποιητή. Κάτι όμως που είναι σαφώς αδύνατο να συμβεί, όταν δημοσιεύονται πέντε ποιήματα ”ενός”.
Γενικά, ας πούμε πως κάθε ανάρτηση αποσκοπεί πρώτα και κύρια στην καλή πίστη του αναγνώστη. Εκ της μεθόδου των δύο, απλούστερη και από το 1+1, συνάγεται πως αυτό είναι ακριβώς που λείπει. Προτείνω, υπ’ αυτές τις συνθήκες, το ποιείν, να μη σβήνει σχόλια, ακόμα και τα πιο ασεβή, κατά την μάλλον παρεξηγήσιμη διατύπωση του κ. Αραβανή, μιάς και στους καιρούς μας η εκτόνωση είναι… εθνικό χρέος (κατά την αυτοϊκανοποίηση).
Υ. Γ Πολύ πρόσφατα ένας φίλος μου είπε, καθόλου περιπαικτικά, πως η σχέση του Παπαδιαμάντη με τη Μοσχούλα (σ. σ η κατσίκα του διηγήματος) θα μένουν ες αεί αδιευκρίνιστες. Και λογικά, απαντώ, μιάς και ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι παραγεμισμένος προκαταλήψεις και κακοδοξίες, που αν δεν αρθούν, όλα τα ανθρώπινα θα υποκατασταθούν από τη μανία της πνευματικοποίησης που στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία, πλην σουρεαλιστών και μπιτ ενδεχομένως, μετά τον Πάουντ, τείνει να γίνει κακότροπα ενοχλητική.
Για φανταστείτε όμως τί θα συμβεί, εφόσον οι σαθρές αντιλήψεις καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι μαζί με την ”πλάνη του ανθρωποκεντρισμού” όπως αναφέρει στο ευφυέστατο ”Να Αποποιηθούμε του Ηγετικού Ρόλου” ο Svankmajer.
Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες…
Ο ντερβίσης με το νάι
Τραγουδάει ο ντερβίσης μέσα στου Ψυρή
της Αιγύπτου τα γαζέλια με γλυκιά φωνή
τα βλαμάκια μερακλώνουν τον κερνούν κρασί
κι ύστερα τους παίζει νάι
ο ντερβίσης που πονάει
απ΄την Αίγυπτο φερμένο τ’όργανό του το καημένο
…ο Αλέξανδρος αυτά τα γράφει
ο Σκιαθίτης ο παλιός
για των ταπεινών τα πάθη που τα τράβηξε κι αυτός….
Άστεγος είναι ο ντερβίσης και κανείς δεν τον θυμάται
απ΄την Αίγυπτο φερμένος μες στον καφενέ κοιμάται
…τον κερνάνε οι πελάτες να τραγουδάει το γαζέλι
κι η φωνή του στάζει μέλι…
…πού να βρει λεφτά για νοίκι;
αχ φορά ψιλό σαρίκι…
Μα τον καφενέ τον κλείσαν κάτι αστυνομικοί
και τον διώξαν τον Αιγύπτιο να γυρνά μες στη βροχή
πού θα κοιμηθεί απόψε ε ρε κρύο βρε παιδιά
το σαρίκι του τρυπώνει στου Θησείου τη στοά
που την σκάβουν για το τραίνο που ‘ρχεται απ’τον
Πειραιά
…ε ρε κρύο βρε παιδιά
και βροχή και παγωνιά
στο χαντάκι παίζει νάι
μοναχός του τραγουδάει…
μπου ντουνιά τσαρκ φιλέκ…
λέει ο Αλέξανδρος έναν αμανέ
ο Σκιαθίτης ο τρανός
για των ανθρώπων των φτωχών τα πάθη
που τα γνώρισε κι αυτός
…………………………………………………….
κάνουν πολλά όνειρα οι στερημένοι…οι βλάμηδες
οι ντερβισάδες… όνειρα στη στεριά στα σύννεφα και στο κύμα…καμιά φορά κάνουν και αμαρτίες στα όνειρά τους………………………….
Εφόσον τρελένεστε για τολμηρά ποιήματα και σχετικές ιστορίες σας στελνω κατι πιο εμπνευσμένο (πεζό όμως ) :
ΜΙΚΡΟ ΔΙΗΓΗΜΑ 1000 ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΥΚΑΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ (TRUST)
TO ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ (ΛΕΞΗ-ΚΛΕΙΔΙ ΤΟ TRUST) ΕΧΕΙ ΣΕΞ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΦΙΑ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ, ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ
Η Ολια ήταν πολύ έξυπνο μικροκαμωμένο κορίτσι με ωραία αμυγδαλωτά ανατολίτικα μαύρα μάτια και πλούσιο στητό στήθος.
Γνωριστήκαμε στο λεωφορείο ένα βράδυ όπου παίζαμε το παιχνίδι των έντονων βλεμμάτων. Ισοπαλία : κανείς δεν γύρισε το βλέμμα του αλλού.
Περίμενα να δω σε ποια στάση θα κατέβαινε. Κατέβηκε στο τέρμα, την ακολούθησα και της μίλησα. Γνωριστήκαμε καλύτερα, ήμασταν γείτονες και τέλειωνε Νομική.
…………………………………………………………………………………………………
Την ενδιέφερε να ασχοληθεί με τα Μαζικά Μέσα Επικοινωνίας. Αφού τελείωσε την Νομική, και πριν πάει για μεταπτυχιακά στο Χ. , κάποιος γνωστός μεσολάβησε να γίνει δόκιμη δημοσιογράφος σε μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα.
…………………………………………………………………………………………………
Ένα βράδυ βγήκαμε με την φίλη της την Ευα. Ο φίλος της την είχε στήσει για τα μάτια ενός αγοριού. Με το 2CV της Ολιας πήγαμε στο «απέναντι», στην Χάρητος
Η Ευα ζωγράφισε ένα παράξενο σήμα σαν 3 W, το ένα πάνω στο άλλο. Δεν πολυκατάλαβα , αλλά συνεννοήθηκε μια χαρά με την Ολια.
Αφού τελειώσαμε τα ποτά μας μπήκαμε στο 2CV και οι τρείς μας στο μπροστινό κάθισμα για να συνεχίσουμε την βόλτα μας. Από την κάβα ΑΝΘΙΔΗΣ στην Υψηλάντου πήραμε ένα κονιάκ που το πίναμε ώσπου φθάσαμε μετά από μισή -και πλέον- ώρα στην Πεντέλη πέρα από την εξοχική ταβέρνα «ο Τέλης». Η Ολια διάλεξε έναν χωματόδρομο γεμάτο πέτρες και προχώρησε όσο μπορούσε βαθιά μέσα στους θάμνους. Εσβησε την μηχανή και από έναν συριγμό κατάλαβα ότι είχε σχισθεί ένα λάστιχο.
Δεν είπα τίποτα περί αυτού.
Ήμασταν όλοι ζαλισμένοι και καθώς έβαλα τα δυό χέρια μου κάτω από τα εφήβαιά τους κατάλαβα ότι ήδη είχαν υγρανθεί για τα καλά. Συνέχισα μεθοδικά και άρχισε η όλη φάση να ζεσταίνεται πολύ. Πρώτα μπήκα μέσα στην Ολια (ή στην Ευα;) ενώ φιλούσα την άλλη. Ο καναπές του 2CV ζοριζόταν από τις ωθήσεις της λεκάνης μου, όλο και πιο πολύ ώσπου στο τέλος η πλάτη του στράβωσε και πήρε κλίση 105 μοιρών. Έξω ο χειμωνιάτικος αέρας σφύριζε. Αφού άλλαξαν θέσεις δύο-τρείς φορές επήλθε επιτέλους ο οργασμός μου. Βγήκα έξω από το αυτοκίνητο και αφού “διαπίστωσα” ότι είχε σχισθεί ένα λάστιχο του 2CV, τους το ανακοίνωσα. Η Ολια προθυμοποιήθηκε να μου κάνει παρέα, αλλά της είπα να μπεί μέσα, γιατί είμαστε όλοι ιδρωμένοι και να αρρωστήσει μόνον ένας, και ότι σε 20 λεπτά όλα θα ήταν έτοιμα. Έβγαλα την ρεζέρβα , τον γρύλλο και το κλειδί, ξεβίδωσα τις βίδες, σήκωσα το πανάλαφρο 2CV με τον γρύλλο και αντικατέστησα τον χαλασμένο τροχό με την ρεζέρβα. Προσπάθησα να ισιώσω την πλάτη του εμπρόσθιου καθίσματος όσο μπορούσα.
Όλα ήταν έτοιμα για το μικρό ταξίδι του γυρισμού.
…………………………………………………………………………………………………
Και να ʽμαι 27 χρόνια μεγαλύτερος, ζώντας την μεγαλύτερη (σχεδιασμένη από τα 2 μεγάλα κόμματα εξουσίας) οικονομική κρίση στην χώρα μας.
Τα περισσότερα περιοριστικά μέτρα είχαν ληφθεί. Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχασαν τον 14ο και 13ο μισθό, ενώ μειώθηκαν τελικά κατά 15 % όλοι οι μισθοί πάνω από τα 1200 ευρώ.
Χιλιάδες μικρομεσαίοι έκλειναν αναγκαστικά τις επιχειρήσεις τους για να μην οδηγηθούν στην φυλακή, εξαιτίας της νέας νομοθεσίας περί προσωποκράτησης λόγω χρεών.
Η ανεργία είχε κορυφωθεί σε επίπεδο ρεκόρ (17%). Παππούδες και γιαγιάδες άρχισαν να εξαντλούν το εφʼ άπαξ τους και τις αποταμιεύσεις τους για να σώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους από την ανέχεια.
Οι κάτοχοι κεφαλαίων ελληνικών συμφερόντων, τα οποία είχαν αποκτηθεί μέσω της διαπλοκής με την πολιτική εξουσία, τα είχαν ήδη διασφαλίσει σε εξωχώριες εταιρείες , ξεπλένοντάς τα – όταν αυτό απαιτείτο- μέσω των διεθνών χρηματιστηρίων και ναυτιλιακών επιχειρήσεων μέσω ενός στρατού “ταλαντούχων και νεότατων εφοπλιστών-βιτρίνα “, αποκτώντας έτσι μεγάλη περιουσία σε ακίνητα και μετοχές, blue chips.
Όμως , λόγω του νόμου της βουλευτικής ασυλίας είχαν παραγραφεί όλα τα κακουργήματα οικονομικής φύσης των πολιτικών, εκτός από το κακούργημα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, που ήταν πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να αποδειχθεί.
Ως μέλος της πατριωτικής “τρομοκρατικής” οργάνωσης ”Γιώργος Θαλάσσης” της πατριωτικής αναρχίας, συμμετείχα στον σχεδιασμό – με πολύ προσεκτικά βήματα –και στην εκτέλεση απαγωγής προσφιλούς συγγενούς πολυδιαπλεκόμενου μεγαλοπολιτικού (πρώην υπουργού Εθνικής Αμύνης, Υγείας και ΠΕΧΩΔΕ, δηλ. των υπουργείων με τους υψηλότερους προϋπολογισμούς για έργα και προμήθειες) για λήψη λύτρων αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Με σκοπό αφενός μεν να τροφοδοτηθεί ανωνύμως ο «Λογαριασμός Αλληλεγγύης για την Απόσβεση του Δημόσιου Χρέους» στην Τράπεζα της Ελλάδος, με κωδικό 26132462 (στον οποίο, ω αφελείς αναγνώστες, … καλείστε να συνεισφέρετε από το υστέρημά σας) και αφετέρου συνεταιρισμοί νέων φτωχών αγροτών για βιολογικές καλλιέργειες στην περιφέρεια, συνεταιρισμοί γυναικών, …
Όμως κινδύνευα, έπρεπε να φύγω και μάλιστα να αλλάξω λίγο και την μορφή μου . Η Ολια ήταν πρέσβειρα σε πρωτεύουσα χώρας του Καυκάσου, ενώ η Ευα ήταν πλαστικός χειρουργός, ειδικευμένη στην θεραπεία εγκαυμάτων. Είχαμε διατηρήσει μια χαλαρή επαφή. Μπορούσαν να με βοηθήσουν, τελικά δεν είχα κάνει τίποτα κακό. Σκηνοθέτησα ένα ατύχημα με την μοτοσικλέτα μου καψαλίζοντας τα μαλλιά μου και καίγοντας λίγο το πρόσωπο μου. Η Εύα ειδοποιημένη με ανέλαβε, στο επαρχιακό νοσοκομείο όπου εργαζόταν. Η εισαγωγή έγινε με άλλο όνομα, και σε δύο μήνες είχα ελαφρώς αλλαγμένο πρόσωπο, και χάνοντας –παράλληλα- και δεκαπέντε κιλά, κάνοντας λιποαναρρόφηση, δίαιτα και γυμναστική, είχε αλλάξει οι σωματότυπός μου. Δεν καμπούριαζα πλέον από το παραπάνω βάρος. Με νέες φωτογραφίες απέκτησα νέο διαβατήριο από τις επαφές της Ολιας και – ναʼ σου- μέσω Τουρκίας σήμερα το βράδυ πετάω για την νέα μου πατρίδα.
Εκεί τελικά θα καταλήξω : να κάνω παρέα με τους φυγάδες απʼ την χώρα μου ; , αυτούς δηλ. που ξέφυγαν από την δικαιοσύνη καταχρώμενοι εκατομμύρια ευρώ του Ελληνικού Δημοσίου, ή πρέπει -μόλις μάθω καλά τα βασικά της γλώσσας- η οργάνωση ”Γιώργος Θαλάσσης” να δημιουργήσει παράρτημα στις χώρες του Καυκάσου;
Όμως, νομίζω ότι πέρασε η ηλικία της επαναστατικής δράσης, θα βρώ μια Αζέρα ή Αρμένισσα και θα κάνω μια δεύτερη οικογένεια. Έτσι και αλλιώς οι γυναίκες από τις χώρες του Καυκάσου έχουν τέλεια χαρακτηριστικά. Τυχερέ!!! Φαντάζομαι να μην είναι τόσο γκρινιάρες όσο οι Ελληνίδες. Τώρα που το σκέπτομαι είναι καλύτερο να έχει έτοιμο παιδί (χήρα ή ζωντοχήρα). Που να το κυνηγάς στην ηλικία σου.
30 Αυγούστου . Γιόρταζει η αδελφή μου η Αλεξάνδρα και το φάνατασμα του μέγα Αλέξανδρου
Να της στείλω κάρτα με χρόνια πολλά, να τηλεφωνήσω από θάλαμο ή να στείλω μέιλ μέσω ιντερνετ καφέ ;
Εχω την αίσθηση ότι το ύφος των ποιημάτων έχει παρεξηγηθεί και γι’αυτό λήφθηκαν λάθος τα μηνύματα που ήταν να δοθούν. Από πλευράς μου βλέπω απελπισία μπροστά σε αδιέξοδα, κεκαλυμμένο θυμό και μια λεπτή ειρωνεία που μέσω αυτής προσπαθεί να πει ακριβώς τα αντίθετα, δηλαδή να τιμήσει τόσο τον Παπαδιαμάντη όσο και τα Θεία.
Οσον αφορά την χρήση του λεξιλογίου πρόκειται καθαρά για υποκειμενική αισθητική.
κ. Αιωροκλέους, η προσπάθειά σας να υπερασπιστείτε τα ποιήματα του κ. Ρεούση, κατά τη γνώμη μου ήταν μέτρια. Επίσης, στο βαθμό που υπάρχει αιχμή για τον Παπαδιαμάντη απο τον φίλο σας (και απο διάφορους άμουσους φιλολόγους), ο Παπαδιαμάντης δε χρειάζεται καμία υπεράσπιση, απο κανέναν. Μιλάει το έργο του και η φανερή ή κρύφια εμβέλειά του, που υπερπηδά τις μικροψυχίες.
Τα συγκεκριμένα ποιήματα του κ. Ρεούση, πέρα απο τις ασυναρτησίες και το δηθενισμό τους, έχουν μια επαναστατικότητα και μια προσπάθεια για ιερή αυθάδεια ή ποιητική βλασφημία.
Εγώ πάντως θέλω να (επι)μείνω στην Οκτάνα του Εμπειρίκου…
http://www.youtube.com/watch?v=92nTM3UMOzQ
http://www.youtube.com/watch?v=ZPtXZdgKOK8
Έγραψες με τον Παπαδιαμάντη φίλε Ρεούση. Με ενθουσίασε το ποίημα! Πίνω κρασιά στην υγειά σου και στην υγειά του Άλεξ-που ήτανε γερό ποτήρι.
Κύριε Ράπτη,
εκεί που άλλοι βλέπουν την έκθεση μίας γνώμης κάποιοι άλλοι βλέπουν αγωνιώδεις προσπάθειες υπεράσπισης, φιλίες, παρασκηνιακά παιχνίδια και λοιπά. Έτσι, κρίνεται αναγκαία η υπενθύμιση πως βρισκόμαστε στο ποιείν και δεν είμαστε μέτοχοι του Ομίλου Βαρδινογιάννη, ακαδημαϊκοί ή (ακόμα χειρότερα) δημοσιογράφοι.
Όσον αφορά τώρα στον Παπαδιαμάντη, ήταν ένας καλός λογοτέχνης. Με λίγα λόγια, ο Παπαδιαμάντης ως το Χριστόψωμο, για μία δεκαετία, ήταν το φερέφωνο των εκδοτών της εποχής του (εδώ και εκατό χρόνια φοβόμαστε να το πούμε), αντιγράφοντας το ύφος των ιστορικών μυθιστορημάτων του Ραγκαβή που γράφηκαν 30 χρόνια πριν. Ήταν λοιπόν ο πρώτος επαγγελματίας γραφιάς. Αν αυτό συνέβαινε τώρα, θα είχατε την ίδια άποψη για τον χ που θα τοʼ κανε ή θα μιλούσαμε για έναν στρατευμένο παρα- λογοτέχνη;
Επίσης, όσοι λένε πως η σημασία του Παπαδιαμάντη είναι η εισαγωγή στην ελληνική του διηγήματος μαζί με τον Βιζυηνό κ. λ. π θα πρέπει να γνωρίζει πως αυτό είχε γίνει πολύ νωρίτερα με τον Ρήγα.
Ο άνθρωπος βοήθησε στην εξέλιξη της λαογραφίας, έκανε ορισμένες πρωτοπορίες (όχι νωρίτερα αλλά ακριβώς την εποχή που όλα έδειχναν πως θα γίνουν) και όλα ωραία. Γιατί τόση φαγούρα;
Περί της κατσίκας του τώρα, δεν ασκώ κριτική ούτε το λέω υποτιμητικά και είναι περίεργο που το λαμβάνετε έτσι. Δεν θίγω τα Ιερά και τα Όσια (δεν υπάρχουν τέτοια). Είτε το θέλετε είτε όχι το γεγονός είναι μια Ιστορική Αλήθεια που συνέβαινε συχνά την εποχή εκείνη και νωρίτερα στους ερημίτες κτηνοτρόφους. Και φυσικά είναι σεβαστό. Ποιός μπορεί να κρίνει ποιόν, αγαπητέ;
Τέλος, σχετικά με τις ʽʼασυναρτησίεςʼʼ που χρεώνεται στα ποιήματα … Οι γενιές του 50- 60 έχουν δει με τα ίδια τους τα μάτια την αλλαγή ολόκληρου του κόσμου και την αβεβαιότητα που κάτι τέτοιο επιφέρει. Τεχνολογικά- επιστημονικά άλματα, χούντες, επαναστάσεις, κοινωνική χειραφέτηση, δραχμή (σημαντικότατο) κι έτσι είναι λιγουλάκι συντηρητικοί κι επιφυλακτικοί. Αν δίνατε λίγο χρόνο στα ποιήματα ίσως να μην ήσασταν τόσο απόλυτος (πράγμα που είναι αχρείαστο, μιας και εδώ μιλάμε για ποιήματα, την πλέον ρευστή τέχνη.)
Υ. Γ Δεν καταλαβαίνω πως η Ενδοχώρα δεν σας φάνηκε ακατανόητη και σας φάνηκαν τα ποιήματα του κυρίου Ρεούση.
Τέλος πάντων, κρατήστε το και δεν αργεί η ώρα που θα με ανακαλέσετε.
Σε μια εικοσαετία, ο Τιτανικός (γνωστή εμπορικότατη ταινία) θα παίζει στην πλατεία των Εξαρχείων σε βραδιά κινηματογραφικής ποιητικής.
Ο χρόνος κύριε Ράπτη πέραν του ότι είναι οδοστρωτήρας
μερικές φορές δεν έχει και γούστο…
Μιλώντας πάντα για τα μη ευέλικτα πνεύματα…
(αναφορικά με την αστάθεια των προτιμήσεων και όχι με το, αν μη τί άλλο, αριστούργημα του Εμπειρίκου)
Η καταφυγή στη θέση περί πραγμάτων που τελικά αφορούν μόνο το δημιουργό τους γεννά το αυτονόητο ερώτημα: προς τι η κοινοποίηση;
Η επιχείρηση «Αποδόμηση Παπαδιαμάντη» (αν δε αρέσει ο όρος αλλάξτε τον) που γίνεται για να στηρίξει το οποιαδήποτε κείμενο, ποίημα κλπ, προκαλεί γέλωτα για κλάσματα του δευτερολέπτου και μια διαρκή αίσθηση σκοπιμότητας.
Πέρα από το επιμέρους η επιχείρηση «Αποδόμηση Παπαδιαμάντη» δεν είναι εύκολη υπόθεση και απαιτεί την ολοκληρωτική απαξίωση της ποίησης και της λογοτεχνίας γενικότερα.
Ένα βασικό κλειδί στην ποίηση είναι να πετύχω να επικοινωνώ με το έργο γνωρίζοντας φυσικά ότι αυτό είναι η απεικόνιση της εμπειρίας. Της όποιας εμπειρίας.
Η αναζήτηση αυτής καθαυτής της εμπειρίας και μέσω αυτής η προσπάθεια απαξίωσης του έργου αποκαλύπτοντας ή το χειρότερο υπονοώντας είναι η μεταφορά της λογικής «κρίσης» των μεσημεριανών εκπομπών στην ποίηση.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση και για ένα ακόμα λόγο.
Απαιτεί να αποκρύψεις το σημαντικό και να εστιάζεις στο λιγότερο σημαντικό.
Για να μην κουράζω [θα είναι το στοίχημά μου :-))]
Μπρος στη μαγεία της ανάγνωσης «της φόνισσας» και «των εμπόρων των εθνών» όσο και να «προσπαθήσουν» δεν κρύβεται ο Αισχύλος της σύγχρονης λογοτεχνίας.
Και αν το ερώτημα είναι «Έγκλημα και τιμωρία» η απάντηση είναι επίσης ερώτημα: «παρθενογένεση;»
“Ο Παπαδιαμάντης που σου δίδαξαν στο σχολείο, σε καθεστώς μεταδιαφθοράς, θέλει γαμήσι και στρατιωτικό περίπατο, μέχρι Υπουργού Παιδείας…”
Στο “σχολείο” βάλε μέσα και τα παν/κα συγγράμματα που σου μοιράζουν “δωρεάν”…
Για την ανάρτηση αυτή καθαυτή να πω πως ο χρόνος δεν μπορεί να κάνει τίποτε όταν υπάρχει παντελής έλλειψη ταλέντου…
Για την…κατσίκα και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, έλεος…
Να προσθέσω εδώ πως ο Εμπειρίκος δεν ήταν και τόσο επαναστατικός στην γραφή του, και εννοείται πως μόνο επαναστάτης δεν υπήρξε…
Αν θέλουμε κάποτε να μιλήσουμε για Ελευθερία (έκφρασης, ζωής, κτλ…) θα πρέπει πρώτα να μάθουμε να μιλάμε για Πειθαρχία…
Το Ζωογόνο και Ζωοποιό της Τέχνης δεν ήταν ποτέ η απλή αυθαιρεσία, αυτή έχει το βάσανο του τυχαίου και αβασάνιστου.
Η δύναμη να οραματίζεσαι καινούργια σύμπαντα έστω και στα βράχια της Σκιάθου είναι κάτι που δεν δανείζει και δεν δανείζεται από τον Χρόνο.
Εντελώς πληροφοριακά, ο Παπαδιαμάντης υπήρξε και ο πρώτος συνειδητά “αστικογράφος” (αδόκιμη λέξη, το ξέρω…).
Στην υγειά του καθώς και στην υγειά του Βιζυηνού. Δεν ξέρω η σύγχρονη “ιντιλιγκέντσια” που τους κατατάσσει, αλλά πολύ θα ήθελα να τα πιω μαζί τους, κάτι που δεν μπορώ να το πω για την “επαναστατική” διανόησή μας…Άσε που αυτοί πίνανε μόνο scotch on the rocks…
Δεν σχολιάζω συχνά και δεν μ αρέσει να σχολιάζω εκτός αν κάτι μ ενοχλήσει.. Και η ποίηση δεν μ ενοχλεί ποτέ, ήτε μου αρέσει ήτε όχι.. Κάποια σχόλια όμως, χρήζουν απαντήσεων. Κι εκεί που ετοίμαζα τις απαντήσεις μου, διάβασα το κείμενο του Γιώργου Πρίμπα που με εκφράζει και με καλύπτει εντελώς, καθιστώντας περιττό οποιοδήποτε άλλο μου σχόλιο. Εις το επανιδείν…
Κύριε Πρίμπα, φαίνεται πως το Υπουργείο Παιδείας σας έχει διορίσει λογοθέτη και είσθε εδώ στο ποιειν ο επί των κρίσεων. Όποιος έχει διαφορετική αντίληψη είναι ο απόβλητος ενώ υπάρχετε στα σχόλια εκκινώντας πάντοτε από την δημιουργία κοντρουλιτσών με τα προπολεμικά ύφους (και ήθους) γέλωτας χωρίς να σας περνά από το μυαλό ότι μια συζήτηση για τον χ ή τον ψ είναι, αν μη τί άλλο, αποδοτικότερη από τα γεροντικά αξιώματα που εκσφενδονίζεται π. χ ο Παπαδιαμάντης είναι καλός και ΤΕΛΟΣ, ο Παπαδιαμάντης πρέπει να αρέσει σε όλους μας ΤΕΛΟΣ. Αφήστε τον κόσμο να πει τη γνώμη του και μην επεμβαίνετε πάντοτε διαιτητεύοντας τη ροή της σκέψης όλων.
Κύριε Πατιέ… είναι βέβαια γεγονός πως εσείς τελειώσατε (και ξεκινήσατε) το πανεπιστήμιο της Γουαδελούπης. Από κει ξεκίνησε σαφώς η Καριέρα σας στο γουάνα μπι στερέωμα των-τα-ξέρω-όλα. Έτσι, συμβαίνει και με την ελευθερία του λόγου: τελειώνει όπου σταματά ο δικός σας λόγος. Έχετε ένα Μεγάλο δίκιο. Σαν τα εξάτομα. Κάντε τη δουλίτσα σας και αφήστε τα γκραικυλίστικα. Το ελληνικό πανεπιστήμιο μια χαρά την κάνει τη δουλειά του. Δεν θέλουμε πανεπιστήμια- σουπερ μάρκετ. Είσθε πολύ ευτυχισμένος που σας αρέσει ο Παπαδιαμάντης και ο Πλάτωνας. Μακάρι να μου άρεσαν κι εμένα, θα είχα λύσει όλα τα προβλήματα της ύπαρξής μου. Τέλος, όσο για τον Εμπειρίκο, εντάξει, ουδέν σχόλιο. Αν δεν υπήρχε ο Εμπειρίκος δεν θα υπήρχε κ ο Ελύτης (αλλά γιατί το λέω εγώ διαβάστε τον ίδιο να το λέει, για να πεισθείτε) και γενικά δεν θα υπήρχε τίποτε από τα θαλερά σας ξεφυλλίσματα.
Ο άνθρωπος ήταν σε άλλο επίπεδο… και γι’ αυτό ακόμα και τόσα χρόνια μετά συνεχίζει να δέχεται τα κηρύγματα που’ του καναν και μετά την Υψικάμινο. Αφού τους έκοψε τα ποδάρια με την χρήση της καθαρεύουσας για να μιλήσει για τον… Ανδρέα Σπερχή… αλλά τέλος πάντων. Τί τα θέλουμε. Άλλες γενιές άλλος κόσμος.
Υ. Γ Όσο για την διανόηση, κρατήστε την εσείς για να την βαράτε στις δύσκολες στιγμές σας.
Και επιτέλους, σχολιάστε μια ανάρτηση όταν σας αρέσει και μην αναλώνεστε σε συνεχή ΔΕΝ και ανόητες κόντρες που δεν βγάζουν πουθενά
Απόκοσμο αγριολούλουδον απά στο ρημοκλήσι,
όπου μακριά από τη ζωή -τη Ζωή βαθιοκοιτούσε
και τʼ Όνειρον αγνάντευε, στου λιβανιού τα θάμπη
Ολόφωτο να λάμπει
Και τα ματόφυλλα στο φως του Γήλιου τα ʽχε κλείσει.
(Απόκοσμο Αγριολούλουδον απά σε ρημοκλήσι)…
Ναπολέων Λαπαθιώτης, 1911
κι άλλο ένα:
Στροφές για τον ασύγκριτο
Ο Αλέξαντρος Παπαδιαμάντης, η μεγάλη
ψυχή, δεν είχε, λεν όσοι είδαν, να φορέσει
λουρί, γιʼ αυτό κι εκείνος έδενε τη μέση
μʼ ένα σκοινί, σα διακονιάρης. Όταν πάλι
τουʼδιναν τσάι ευρωπαϊκό σε σπίτι ξένο,
δεν τοʼπαιρνε, γιατί δεν τοʼχε μαθημένο.
Φεύγοντας ύστερη φορά για τʼ ακρογιάλι
(πενήντα περασμένα κι είχε καταπέσει)
τον πήρε το παράπονο, έκλαιε, πώς να μη μπορέσει
τʼ αγόρι τʼ αδερφού του κάπου να το βάλει.
«Αχ, όπως ήρθα στην πατρίδα μου πηγαίνω»
κρυφοτρεμούλιαζε τʼ αχείλι πικραμένο.
Τίποτε δεν τους λείπει αυτών που γράφουν τώρα·
κι όμως τη χάρη ποιος την έφτασε εκεινού;
Κανένας άλλος, όση και να πάρει φόρα,
δε σώνει το χαλκά να πιάσει τʼ ουρανού.
Γιώργος Κοτζιούλας, 1938
Πρώτα διαβάζουμε, μετά σκεφθόμαστε (αν μπορούμε)) και μετά (αν έχουμε πρώτα κάτι να πούμε) το γράφουμε. Οδηγίες προς εμαυτόν,
μετά συνοδείας 384 μαστιγωμάτων με τη γάτα την εννιάουρη…
Προσωπικά μου έλαχε και τελείωσα 2 ελληνικά παν/μια και ένα μετ/κο κύκλο πάλι στην Ελλάδα. Μήπως πρώτα θα έπρεπε να περιμένετε υπομονετικά τη σειρά σας για να τελειώσετε τουλάχιστον το δεύτερο έτος πριν αποκτήσετε γνώμη περί παντός επιστητού και ειδικά περί ελληνικών και ξένων παν/κων ιδρυμάτων?
Αλήθεια, επειδή ο Ελύτης για να κάνει τις δημόσιες σχέσεις του έγραψε (μεταξύ πολλών άλλων βέβαια) κάτι, θα πρέπει οι υπόλοιποι να προσκυνήσουμε ενδεείς και περίτρομοι?
Όσο για το τι και που θα σχολιάζω, προτιμώ να διατηρώ τη βασική ελευθερία της γνώμης. Κατά τα άλλα μπορείτε εέύθερα να συνεχίσετε την επανάσταση στου ψυρρή με τα λεφτά του μπαμπά….
ΥΓ1
Κύριε Σαραντάκο θα ήθελα να έβλεπα πιο πολλά σχόλιά σας.
ΥΓ2
Κύριε Πρίμπα, θα σας μαλώσω, πως τολμάτε να εκφέρετε λόγο με επιχειρήματα? Χαλάτε την υπερρεαλιστική πιάτσα…
-”Αλήθεια, επειδή ο Ελύτης για να κάνει τις δημόσιες σχέσεις του έγραψε (μεταξύ πολλών άλλων βέβαια) κάτι, θα πρέπει οι υπόλοιποι να προσκυνήσουμε ενδεείς και περίτρομοι?”-
Εγώ ξέρω πως ο ελύτης αποποιήθηκε την περιουσία του, όπως και ο Εμπειρίκος, και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του έχοντας λίγα που του εξασφάλιζαν μια άνετη ζωή(αν πέθαινε σε στάση λεωφορείου θα ήταν καλύτερος ποιητής – ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι γεμάτος στεγανά). Ας πούμε λοιπόν πως και ο Ελύτης και ο Εμπειρίκος ήταν ένα τίποτα, δημοσιοσχεσίτες κ.λ.π Εγώ δεν είδα πάντως άλλον ποιητή πέραν του ελύτη, στα ελληνικά, να διαχειρίζεται καλύτερα τη γλώσσα ούτε είδα άλλον να ορθώνει ένα τόσο προσωπικό όραμα που εν τέλει απευθύνθηκε σε ένα πλήθος κόσμου.
Κάτι που σαφώς δεν έγινε με τον Παπαδιαμάντη, μιας και συζητήθηκε, εφόσον πέραν των λογοτεχνικών του ικανοτήτων, η οπτική του περιορίστηκε αρκετά και λόγω πεποιθήσεων και άλλων λόγων που καλύτερα να μην ειπωθούν γιατί θα κολασθούμε.
”Όσο για το τι και που θα σχολιάζω, προτιμώ να διατηρώ τη βασική ελευθερία της γνώμης. Κατά τα άλλα μπορείτε εέύθερα να συνεχίσετε την επανάσταση στου ψυρρή με τα λεφτά του μπαμπά….”
Δεν έχω δει πιο αβάσιμο και ”κακό” σχόλιο (πάντα με το γάντι). Το πως ζω και το πως εξασφαλίζω χρήματα είναι δική μου δουλειά. Καθίστε να κάνετε κους κους για άλλους. Ό,τι για σας στάθηκε δεδομένο δεν συμβαίνει απαραίτητα και στους άλλους. Επίσης, στου Ψυρρή, άντε να χω πάει μια φορά (περιμένω πότε θα μου ζητηθεί και τηλέφωνο) Και αυτές οι απαντήσεις αντιστοιχούν ακριβώς στην επεμβασούλα ”λέμε κάτι όταν -δεν- έχουμε να πούμε” που διαχειρίζεστε άψογα…(ως διανοούμενος σαφώς)
Επίσης εύκολα διαπιστώνεται ότι αυτά τα άνευ λόγου ξεκίνησαν από τις παρατηρησούλες περί επαναστατικής διανόησης και μπούρδες.
Τέλος πάντων, αφού απαξιώσαμε και τον Ελύτη και τον Εμπειρίκο ας πάμε για ύπνο. Και για να προλάβω χαζομαρούλες όπως ”υπερρεαλιστική πιάτσα” (τελείως κουφό, εφόσον κανείς δεν εκπροσωπεί τίποτα, εκτός κι αν είσθε έλληνας…) ο Βιζυηνός είναι ένας από τους αγαπημένους μου λογοτέχνες (σε αντίθεση με τον Μπρετόν που δεν είναι και τόσο του γούστου μου).
Ψιλά γράμματα και εντελώς ασήμαντα. Ο υπολογιστής είναι πολύ ύπουλο μέσο. Και για να κλείσω: Μπράβο στον Κώστα που κατάφερε να δημιουργήσει αμφιθυμίες. Αυτό δείχνει αν μη τί άλλο προσωπικότητα είτε είναι μπούρδα το ποίημα είτε αριστούργημα. (Πόσο επίκαιρα παραμένουν πάντα τα παρασκηνιακά γελάκια του Αρτώ. Κάτι σαν υπερρεαλιστική πιάτσα… να πούμε…)
(σούπερ βιογραφικό κ. Πατιέ, εγώ θα σας προσλάμβανα, νο ματερ γουατ)
Κύριε Πατιέ, ευχαριστώ. Δεν σχολιάζω συχνά εδώ διότι προτιμώ να αφήνω να μιλούν οι ποιητές και διότι με συγκινεί κυρίως η παλιότερη ποίηση, αλλά παρακολουθώ ανελλιπώς το Ποιείν.
Κατά σύμπτωση, στο δικό μου το ιστολόγιο έχω σήμερα ένα θέμα κάπως σχετικό, μια και αναφέρεται στον Πλάτωνα Χαρμίδη και στα ψευδώνυμα γενικώς και του Ν. Λαπαθιώτη ειδικώς.
http://sarantakos.wordpress.com/2010/10/03/platoncharmides/
Υ(στερόβουλος) Γ(ραφή) [εξ ανάγκης ελέω συσσώρευσης πολλών υπογραφών για τον τίτλο του καβγατζή του site]
Λαμπρινή,
– Αν με ρωτήσετε για την όπερα θα σας πως ότι δεν ακούω γιατί δε μου αρέσει. Δε θα πω ότι δεν είναι καλή μουσική. Το αρέσει μου δεν είναι κριτήριο ούτε αξίας ούτε ποιότητας.
– Για την αξία της κριτικής (και δε μιλάω γι’ αυτό που κάνατε παραπάνω… που δε σας τιμά), ας περιοριστώ σε ένα απόσπασμα από «Το παράλογο και το μυστικιστικό θέατρο» του Στρίντμπεργκ (που εύκολα επεεκτείνεται και στην ποίηση κλπ).
«(…) Όταν πηγαίνω να δω κάποιον ταχυδακτυλουργό, πληρώνω το εισιτήριο μου για την ευχαρίστηση του ξεγελάσματος και αν προβάλει στην αίθουσα κανένας άγνωστος με κριτικό πνεύμα για να πει πως τα κόκκινα ψάρια δε βγήκαν καθόλου από το καπέλο αλλά βρίσκονταν στην τσέπη του φράκου, δεν του χρωστώ καμίαν ευγνωμοσύνη. Μου χάλασε την ευχαρίστηση μου.
Για αυτό αναρωτιούνται, στον κόσμο του θεάτρου, ποια μπορεί να είναι η χρησιμότητα της κριτικής.
(…)
Όταν, βλέποντας παιζόμενο κάποιο έργο μου, ήμουν ικανοποιημένος από την παράσταση, δεν καταλάβαινα πως οι κριτικοί μπορούσαν να έχουν αντιρρήσεις. Πάντως, βλέποντας πως ένας τους ήταν γοητευμένος με μια παράσταση που κάποιος συνάδελφος την κατέκρινε με δριμύτητα, κατάλαβα πως οι λόγοι που προκαλούσαν τόσο διαφορετικές κρίσεις ήταν καθαρά υποκειμενικοί. (…)»
Για να μπορέσεις να ΝΙΩΣΕΙΣ τον Παπαδιαμάντη πρέπει να πας στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σκιάθο. Αν μπορείς χειμώνα και αν όχι, όχι το μεσημέρι που πλακώνει ο συρφετός αλλά, την ώρα που ανοίγει το πρωί. Την ώρα που το φως αλλάζει. Το ιδανικό να είσαι ΜΟΝΟΣ. Για καμία περαιτέρω περιγραφή δεν είμαι ικανός. Είναι πολύ, πολύ φτωχός ο λόγος μου.
Γιώργο, αν και δεν είδα κανέναν υπερρεαλισμό εν τούτοις βλέπω νέους ανθρώπους έτοιμους να «μας» διαδεχθούν οδεύοντας προς το χειρότερο.
Τελικά πότε θα μάθουμε να κάνουμε διάλογο;
Δημοκρατία είναι να θεωρεί ή να μην θεωρεί κανείς ποιητή τον κ. Ρεούση.
Δημοκρατική Διαστροφή-με όλο το συμπάθιο-είναι να του αρέσει αυτή η ποίηση.Είναι όμως μια δημοκρατική διαστροφή όπως δικαίωμα δημοκρατικό είναι αυτό που γράφω τώρα.
Ομως, όταν στην ποίηση μιλούμε για δικαιώματα, πολύ απλά, είναι γιατί δεν υπάρχει ποίηση.
Με σεβασμό.
…αι χελιδόνες επέτων από στέγης εις στέγην […] και εδείκνυον τας ερυθράς κλειτορίδας των φαρύγγων των…
Η απάντηση Γιώργο είναι (μάλλον) ποτέ…
Αλλά για να συμπληρώσω λίγο κάποια κενά που (υποθέτω) είναι προιόν άγνοιας και όχι κακόβουλης χειραγώγησης, ο Ελύτης ζούσε με ένα παχυλότατο επίδομα από τους Αλεπουδέληδες και ο Εμπειρίκος από καιρό σε καιρό συμπλήρωνε το δικό του μηνιαίο επίδομα με “δωρεές” από το ευρύτερο οικογενειακό του περιβάλλον.
Τους αγαπάω και τους δύο σαν ποιητές (ειδικά τον πρώιμο Ελύτη) αλλά αυτό δεν σημαίνει πως τους επικροτώ σαν προσωπικότητες…
Για τον Ελύτη ειδικά (ο οποίος όντως κινδύνεψε να σκοτωθεί στο μέτωπο) θα παραπέμψω στον χαρακτηρισμό που του είχε προσάψει η Μαριώ η γυναίκα του Σεφέρη.
Κατανοώ πως η νηφαλιότητα δεν είναι προσόν των νειάτων αλλά περίμενα η στοιχειώδης τιμιότητα να είναι. Κρίμα, έκανα λάθος…
ΥΓ
Μικρή συμπλήρωση στο βιογραφικό μου: την πρώτη μου δουλειά την έπιασα στα 15 μου σε ξυλουργείο. Γαμώτο χάθηκε κάποιος να μου έδινε τα λεφτά να κάνω τον τζάμπα μάγκα με διαβάσματα επιφανειακά, μισές πληροφορίες (κι αυτές παρμένες σχεδόν αυτολεξεί από εκπαιδευτικά εγχειρίδια) και με μόνο μου όπλο την πλήρη αναίδεια?
Ό,τι κι αν γραφτεί σαν απάντηση καλώς να γραφεί, απλά να μην προσδοκάται απάντηση, αρκετή αξία δώθηκε σε…κατσίκες και τη σχέση τους με τον Παπαδιαμάντη…
Γιώργο υπομονή, δεν μπορεί κάποιοι θα βρεθούν να πάνε λίγο παραπέρα αν όχι λίγο πιο πάνω. Καρδιά και μυαλό υπάρχει, αλλά είναι που ο θόρυβος εύκολα σκεπάζει τη μουσική…
Κάτι περίπου σχετικό…
Ο Ντίκενς θαύμαζε τους καλούς λαικούς ανθρώπους. Μπορούμε να πούμε πως στο έργο του υπήρχε μια φαντασιακή ταύτιση με τον φτωχό αλλά ευτυχισμένο, ζεστό, άσπιλο κόσμο τους,τον ελεύθερο από τον βάναυσο αγώνα για εξουσία και χρήμα. Όμως (και εδώ έγκειται το ψεύδος του Ντίκενς) από που ατενίζει το βλέμμα του Ντίκενς τους “καλούς λαικούς ανθρώπους” έτσι ώστε να φαίνονται αρεστοί, από που αν όχι από τη σκοπιά του διεφθαρμένου κόσμου της εξουσίας και του χρήματος; Αντιλαμβανόμαστε το ίδιο χάσμα στους ύστερους ειδυλλιακούς πίνακες του Μπρύγκελ, με τις σκηνές της αγροτικής ζωής (υπαίθριες γιορτές, θεριστές σε μεσημεριανή ανάπαυση κ.ο.κ). Οι πίνακες αυτοί πόρρω απέχουν από οποιαδήποτε πραγματική πληβειακή στάση, από οποιονδήποτε συγχρωτισμό με τα εργατικά στρώματα. Τουναντίον, το βλέμμα τους είναι το εξωτερικό βλέμμα της αριστοκρατίας πάνω στο ειδύλλιο του χωρικού, όχι το βλέμμα των ίδιων των χωρικών πάνω στη ζωή τους.
Προφανώς ισχύει το ίδιο για τη σταλινική εξύψωση της αξιοπρέπειας του σοσιαλιστικού “απλού εργαζόμενου λαού”: αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα της εργατικής τάξης τίθεται επί σκηνής για το βλέμμα της κυρίαρχης κομματικής κομματικής γραφειοκρατίας-χρησιμεύει ως νομιμοποίηση της κυριαρχίας της. Έτσι εξηγείται γιατί οι τσέχικες ταινίες του Μίλος Φόρμαν υπήρξαν τόσο ανατρεπτικές: περιγελούσαν τους ασήμαντους, λαικούς ανθρώπους, δείχνοντας τους άξεστους τρόπους τους, τη ματαιότητα των ονείρων τους…Η χειρονομία ετούτη ήταν σαφώς πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε γελοιοποίηση της κυρίαρχης γραφειοκρατίας. Ο Φόρμαν δεν ήθελε να καταστρέψει τη φαντασιακή ταύτιση του γραφειοκράτη* σοφά, προτιμούσε να ανατρέψει τη συμβολική του ταύτιση ξεσκεπάζοντας το θέαμα που εκτελούνταν για το βλέμμα του. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για την ταινία “Βίαιοι, Βρώμικοι και κακοί” (δεν θυμάμαι από ποιόν) αλλά και για κάμποσες ταινίες του μεγάλου Μπουνιουέλ.
Αυτά περί την αντίδραση για το ποίημα του Ρεούση, την κατσίκα του Παπαδιαμάντη και τον Εμπειρίκο και το Κόμμα. Τα παράπονά σας στον Ζίζεκ 🙂
Υ.Γ. Στον Εμπειρίκο υπάρχει πάντα ο απόηχος του Παλαμά στην εφευρετική χρήση των επιθέτων. Πάντα κάτι μένει απ’ την εφηβεία μας.
Κώστα, ανάμεσα στο συνολικό -και θεμελιακό όμως- φαντασιακό μας το οποίο στηρίζει την ίδια μας την ύπαρξη με τις ψευδαισθήσεις του και την ανήθικη κατηγορία κτηνοβασίας, υπάρχει ,νομίζω,
χαώδης απόσταση…
Ο Ντίκενς πάντως μας έδωσε άπειρες μορφές αρχετυπικού ΚΑΚΟΥ μέσα από την εργατική τάξη, σαν κλασικό παράδειγμα αναφέρω τον βοηθό του γέρου που εκπαίδευε τα παιδάκια να κλέβουν πορτοφόλια…(δεν θυμάμαι ακριβώς τα ονόματά τους τώρα, από τον “Όλιβερ Τουίστ είναι οι χαρακτήρες).
Ο ίδιος ο Μπουνιουέλ συνήθιζε να στρέφει τα δηλητηριώδη σχόλιά του ενάντια είτε στον ίδιο του τον εαυτό είτε στην παρέα του (τα γράφει στη βιογραφία του, έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά και πάλι μου διαφεύγει ο τίτλος). Για αυτό και η “κριτική” του Μπουνιουέλ εξακολουθεί να είναι ακαταμάχητη, δεν γνώριζε από “εκλεκτικές συγγένειες”…
Κύριε Μίχο πρώτος εγώ έχω υπερασπισθεί τη Λαμπρινή στο “ποιείν”. Τα σχόλια υπάρχουν ακόμη. Δεν έχω τίποτε προσωπικό με κανέναν. Η αναίδεια, η έλλειψη κάθε μέτρου, η ημιμάθεια και η πρόχειρη αντιγραφή από ένα-δυο γενικά βιβλία εισαγωγών όμως είναι συνήθειες που καλό θα ήταν να κοπούν νωρίς αλλιώς πολύ απλά κινδυνεύουν να καταστούν απαράβατος κανόνας. Κι είναι κρίμα γιατί υπάρχει φλόγα κι ευφυία…
Αν θυμάσθε, εσείς μου είχατε απαντήσει πως οι διάφορες “εισαγωγές” μόνο κακό κάνουν, καθώς μας κάνουν να νομίζουμε πως μπορούμε να απαλλαγούμε από τη βάσανο να διαβάσουμε τα πρωτότυπα…
Παρεπιπτόντως, αν η Λαμπρινή έκανε τον κόπο να διαβάσει τη “Δεύτερη Γραφή” του Ελύτη, θ ανακάλυπτε πως εκεί ο Οδυσσέας έχει αφιερώσει αρκετά καλά λόγια στον Παπαδιαμάντη…
Κι η μεγάλη μου αντίρρηση είναι ακριβώς αυτή, παραπέμπει σε έργα που δεν έχει διαβάσει καν…
ΥΓ
Κώστα ακόμη περιμένω το μέηλ σου με αυτά που μου υποσχέθηκες.
Μικρή συμπλήρωση στο βιογραφικό μου: την πρώτη μου δουλειά την έπιασα στα 15 μου σε ξυλουργείο. Γαμώτο χάθηκε κάποιος να μου έδινε τα λεφτά να κάνω τον τζάμπα μάγκα με διαβάσματα επιφανειακά, μισές πληροφορίες (κι αυτές παρμένες σχεδόν αυτολεξεί από εκπαιδευτικά εγχειρίδια) και με μόνο μου όπλο την πλήρη αναίδεια?
χαχαχαχαχαχα! Εγώ μίστερ Πατιός την πρώτη μου δουλειά την έπιασα επίσης στα 15(και ακόμα την κάνω) αλλά δεν θα σας πω τί… Καμία μέρα που θα πηγαίνετε σε τόπους συγκέντρωσης διανοούμενων, ή και όχι, θα με δείτε. Οι τύποι των Αθηνών, κάπως έτσι…Όσο για τα πανεπιστημιακά συγγράματα. Είναι σχεδόν αστείο. Τί να πω. Στη σχολή έχω πάει μετρημένες 4 φορές (η μία εξ αυτών για να φάω σνίτσελ). Τα συγγράματα τα αξιολογώ πριν τα διαβάσω. Ένα σύγγραμα όπως… η ποιήτρια Κική Δημουλά, εφόσον δεν μ’ ενδιαφέρει, δεν το παίρνω καν. Είναι πολύ αβάσιμα όλα αυτά και δεν καταλαβαίνω που τα γνωρίζετε. Όσο για το χειρότερο/καλύτερο ας αφήσουμε τον χρόνο να κυλήσει γλυκά. Στα νιάτα του ο Ρεμπώ ήταν ένας περίγελος, ο Καρυωτάκης ένας δυστυχής ατάλαντος. Πάντα υπήρχαν αυτοί οι κακότροποι ΚΡΙΤΕΣ και ύστερα αναρωτιούνταν ”Μα αυτός δεν είναι δυνατόν να είναι σαν τον Ρεμπώ/Καρυωτάκη/χιλιάδες άλλα παραδείγματα” Ό, τι είναι πραγματικό, απτό είναι και επουσιώδες ή λιγότερο σημαντικό. Είναι καινούριο και μας βρωμάει, όπως γινόταν πάντα και όπως θα γίνεται ες αεί.
Α. ναι. Όσον αφορά στις μισές γνώσεις, αναρωτιέμαι ποιός τις έχει πάρει εξ’ ολοκλήρου, γιατί εγώ δεν έχω δει κάποιον τέτοιον.
Πρέπει να γνωρίζετε πως δεν διαβάζω από τα πέντε μου. Πρώτη φορά, λόγω ΔΟΥΛΕΙΑΣ, άκουσα για την Γώγου από έναν μεθυσμένο, αποφυλακισμένο (σωστό Διόνυσο, αναθυμιάσεις, όχι από κανένα αποκαρωμένο πνεύμα βιβλίο και δεν συμμαζεύεται). Δεν έχω πει ποτέ πως ξέρω κάτι. Έχω πει πω η γνώμη μου επιδέχεται αμφισβήτηση. Δεν είμαι εδώ για να λέω το σωστό και το λάθος. Περισσότερες πληροφορίες στο σχόλιο 29, όπου προτρέπω σε συζήτηση για να καλύψει ο καθένας τα… μισά του.
Επίσης, στην δουλειά κατάλαβα, (ιστορικό ντοκουμέντο) πως όταν η κυρία Υπουργός Παιδείας ακούει τη λέξη προλεταριάτο φεύγει τρέχοντας !( μαζί με τον σωματοφύλακα) Τέλος πάντων, δεν καταλαβαίνω. Έχουμε πολύ περισότερα κοινά, παρά διαφωνίες, για να τρωγόμαστε και να μην είμαστε θετικοί.
Κύριε Πρίμπα κάντε ό, τι θέλετε. Εγώ για την διάσωση της γνώμης μου αγωνιώ από τους συνεχείς ΚΡΙΤΕΣ, και για τίποτε άλλο. Δεν ζητάω απολογίες από κανέναν. Είναι ευχάριστo που μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας.
Στον Μίχο δεν απαντώ! Άπαξ και μου είπε μια φράση, που για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων δεν θα αποκαλύψω στο πάνελ (ξέρω πως τα σέβεται πολύ τα πνευματικά του δικαιώματα), σχετικά με την θλίψη του να αγαπάς ένα βιβλίο, τέλος. (Εγώ πάντως την αναπαράγω ελεύθερα).
Ο Λακάν λέει πως η φαντασιακή τάξη στα ανθρώπινα όντα δομείται από το συμβολικό, και αυτό σημαίνει πως στον άνθρωπο, η φαντασιακή σχέση έχει αποκλίνει από το πεδίο της φύσης. Το φαντασιακό είναι δυνατόν να αποκωδικοποιηθεί μόνο αν αποδοθεί με σύμβολα (Όπως η κατσίκα :)).
Με τα παραπάνω του προηγούμενου σχολίου μιλούσα για την αλλοιωμένη, παραπλανημένη, υπερεκτιμημένη ματιά των νεοορθόδοξων και λοιπόν πάνω στον Π”διαμάντη. Εκεί ακριβώς λειτουργεί και το ποίημα του κ.Ρεούση. (εγώ πάντως είμαι με τον Βιζυηνό).
Όσο για την δουλειά προτείνω τώρα με την κρίση το Ποιείν να λειτουργήσει και ως χώρος αγγελιών προς εξεύρεση εργασίας.
“Νεαρός ποιητής ζητεί δουλειά στην οικοδομή για άνοιγμα του ποιητικού του ορίζοντα και εξεύρεση χρημάτων για την έκδοση της ποιητικής του συλλογής” 🙂
Ύστερα θα έχουμε σχόλια του τύπου “Χέσε
τον Π”διαμάντη πάω
να κοιμηθώ τώρα αύριο ρίχνουμε μπετά” 🙂
Y.Γ. Γιώργο δεν μπορώ τώρα διαβάζω για τα λάθη του Καντ 🙂 βαριά η καλογερική σου!
Καλημέρα και καλή εβδομάς
Αφιερωμένο εξαιρετικά στους σχολιαστές και στους άνω και στους κάτω…
θησέας
η μπετονιέρα ενοχλούσε το απόγευμα με θυμοφθόρες προσταγές κοινοτικοί εργάτες βλαστημούσαν την υγρασία της πόλης προσαρμόζοντας καλώδια στη φλέβα της βιασμένης γης περπατούσα στο παραπέτασμα της ημέρας πίνοντας αρειμανίως χασίς καθώς το σώμα ηρεμούσε η σκέψη κολυμπούσε στο ασύνειδο σκάμμα με προορισμό τον πλανήτη σκάφανδρο ένας ανυψωτικός γερανός κατασκόπευε τη θέση του στρογγυλού τραπεζιού με κίνηση οβάλ στην επέκταση της καρέκλας ο τίγρης
ακριβή
ατυχώς ο καιρός όρισε το πτερόεν ουράνιο κάλεσμα καθώς μες στο λαβύρινθο έπαιζαν παιδιόθεν με ένα άσχημο αγόρι που το ονόμασαν περιπαικτικά μινώταυρο
Κώστας Π. Ρεούσης
Φθινόπωρο
2010
Καταρχήν, να δώσω τιμές υψηλές στον Πετρόπουλο Η. μιας και σε αυτόν διάβασα πριν απʼ όλους τη λέξη μουνάκι. Δεν ξέρω αν είναι πρώτος αλλά κε Ρεούση τρέχετε ξωπίσω. Όψιμος. (μουνάκια και δερβίσηδες μονάχα φτάνουν για μια γενικότερη εκλεκτική συγγένεια που μπορεί να σας ενδιαφέρει αν δεν έχει πέσει ήδη στα χέρια σας. Προτείνω ανεπιφύλακτα. )
Στέκομαι στο δεύτερο ποίημα που μου άρεσε περισσότερο μιας και τη γλώσσα του την κάνω γούστο, παιχνιδιάρα, ταξιδιάρα καθώς είναι με ρήματα που όλοι αγαπάμε να τα βάλουμε στη ζωή, πριν απʼ όλα. Το δίχως άλλο, βρίσκω υπέροχο τον τρόπο που αντιμετωπίζει την παράδοση.
Εξηγούμαι:
1.Λίγο να πει τη γνώμη του όσο πιο απλά μπορεί να δείξει πως την ξεριζώσαμε αλλά και ακόμα ανθίζει και όλο γίνεται απλή, λιτή και απέριττη πάλι δικιά μας
2. και αν θες είναι οπλισμένη, το φόβο της να ʽχεις, δέος απέναντι στο νέο ποίημα που πάντα κληρονόμα απ’ εκείνη,έστω απʼ τον τόπο μιας λέξης που την έχει κάνει κομποσκοίνι το παπαδαριό (δλδ την αποκαθήλωση . Μακάρι να είναι προϊόν σκέψης η επιλογή της και όχι αποτέλεσμα ενηλικίωσης αριστερού που δεν το είπε πουθενά αλλά ήταν παπαδάκι πιτσιρικάς και κρατούσε τα εξαπτέρυγα κατανυκτικώς και τούτο θα τον σώσει όταν θα ξεκουτιάνει. Μπορεί να είναι κατά δύο θα μου πεις. )
3. Αλλά για να πας παρακάτω δε πας μονάχα μοιρολάτρης, με προσευχές και δόγματα, παρασκευές Μεγάλες αλλά θα ρίξεις και τα καντήλια σου μέχρι να μείνει μέσα σου αυτό που είναι για σένα, γυμνό. Δε γράφω άλλα γιατί αυτά είδα μοναχός μου και μʼ αρέσουνε. Μετά διάβασα και τα σχόλια και συμφωνώ με κάποια (στο 12 του χωρολάτρη , στο 18 της Λαμπρινής Αιωροκλέους.) οπότε είναι περιττά.
Στα άλλα ποιήματα είδα μια ζοχάδα, μια γεωμετρία με τις λέξεις και μια πρόοδο επίγονο της αμφιταλαντευόμενη , κάτι που θέλει σίγουρα καύλα να πετύχει αλλά έχει ένα άγχος και τελειώνει άδοξα, νωρίτερα από την δική μου πλησμονή όπως τη βάζω με το νου ιδιαίτερα στον Παπαδιαμάντη. Πάντως για καλό νομίζω γράφτηκε μιας και εδώ η ποίηση (αρέσει δεν αρέσει) περνάει από την ηδονή. Έτσι τον τιμά και τον μετρά. Respect, no problem Κλπ. Εμένα αυτό απλά δε με αγγίζει. Δεν πήρα και πολύ πρέφα ούτε και ψάρεψα πολλά όσες φορές τα κοίταξα.
Τα άλλα τα παπαδίστικα πλην ανάρτησης και όσους προσβάλλονται η νέτο σκέτο βάλλονται θα μπορούσαν με την αδιαφορία τους κάλλιστα να το γράψουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι αλλά παρόλο που εγώ δε πιστεύω ότι πάντα οι μεγάλες αντιθέσεις –αντιφάσεις ακολουθούνται μόνιμα από τον επόμενο μαρξιστικό νόμο και τινάζονται νέες ποιότητες αυτοί κοιτάν να το γκαστρώσουνε νωρίτερα, να βγει και εφταμηνίτικο. Πρέπει να αγχωνόμαστε αν δε χωράμε μες στα παντελόνια του άλλου.
Σαν αναγνώστης βαριέμαι τη κουβέντα όταν παραπατάει εδώ και εκεί και με το ποίημα κάποιος δε έχει πει ούτε τα συχαρίκια ούτε μια βρισιά. Ετούτο τώρα για τον Παπαδιαμάντη που έμαθα στο σχολειό και με ʽμαθε αυτός με τη σειρά του ως απόφοιτο λυκείου που δεν αρίστευσε και τα προλεταριακά και όλα μαζί, νομίζω λύνονται κατά βούληση, είναι ατμός και οι μεγαλύτεροι- όπως ο κος Μιχος νομίζω έπραξε – πρώτοι παραδειγματίζουν και δε πετροβολάνε. Θα κουραστούν νωρίτερα έτσι και αλλιώς αφού απʼ την ΟΠΛΑ αν είναι γόνοι- επαναστατημένοι και όχι επαναστάτες- και όλα τα χρόνια τους τα φάγανε με το όπλο παρά πόδα έφηβοι πενηντάρηδες. Πέρα απʼ την πλάκα, αν υπάρχει κάποιο προσβάσιμο υλικό σε τέτοια ιστορικά ζητήματα θα με ενδιέφερε.
Καλημέρα σε όλους
Επιπλέον ή ΕΠΙ .Π. ΛΕΩΝ:
¡*¡
«Από φρικτής ανομίας σχολείον εξεπηδήσαμεν όλοι, μολυσμένοι όλοι, άλλος πολύ, άλλος ολίγον με της φιλαρχίας και της πλεονεξίας την παράνομον βαφήν.
Ελευθερωθέντες από Τούρκους, εζήσαμεν έως της παρούσης ώρας ως Τούρκοι, ή μάλλον υπερέβημεν και αυτούς τους Τούρκους…
Η παρούσα μας κατάστασις είναι τοιαύτη, ώστε και άγγελος εξ ουρανού αν καταβή να μας βασιλεύση, κινδυνεύομεν να τον μεταμορφώσωμεν εις διάβολον…
Η αδικία λαμβάνει μορφήν και πρόσωπον αναίσχυντου προδοσίας…»
Αδαμάντιος Κοραής
[αποσπάσματα]
Επιστολές Προς Το Έθνος, εκδόσεις Ροές, σειρά microMEGA, β΄ έκδοση Μάρτιος 2010, επιλ.-παρ. Αλέξανδρος Βέλιος, τυπ. επιμ. Αθανάσιος Τσικούδης, μακέτα εξωφύλλου Στέλλα Καρτάκη, κείμενο Άγγελος Τερζάκης, επίμετρο Π. Ν. Γεννηματά
Μία Ελεύθερη Φωτοτυπία Της
Υπερπραγματικής Φράξιας Λευκω©ίας
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010
Urban Soul Festival
4.0
Λευκωσία
Τάφρος-Προμαχώνας Τρίπολη
!*!
Υ.Φ.Λ.
ΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ
2005
Επειδή με έχει καταβάλλει ψυχολογικά όλη αυτή η αβυσσαλέα κτηνωδία (που κάτι ανθρωπάκια σαν τον Πατιό ονομάζουν νουθεσία) η φόνισσα ήταν από τα πρώτα μου αναγνώσματα όπως και το Χριστόψωμο ενώ το σπίτι μου είναι γεμάτο ένα πλήθος χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του σε πολλές εκδόσεις (όπως κάθε σπίτι που οφείλει να σέβεται τον εαυτό του)καθώς και από πλευράς Ελύτη έχω διαβάσει κ ξαναδιαβάσει τα ήλιος ο ηλιάτορας εκδόσεις ίκαρος τον ήλιο τον πρώτο με προμετωπίδα του Τσαρούχη το Μονόγραμμα στην δωδέκατη του έκδοση του 2002 από τον Ίκαρο τους Προσανατολισμούς την Μαρία Νεφέλη (που έχει ένα γυμνό σώμα μπροστά για να κάνει έξαλλους τους διδασκάλους) καθώς και την Δεύτερη Γραφή σαφώς το άξιον εστί και τον μικρό ναυτίλο και τα δεκατέσσερα δοκίμια του. Α και τα Ρω το έρωτα από τοις εκδόσεις ύψιλον. Επίσης, αποσπάσματα από το Δυτικά της Λύπης που όμως με κούρασε γρήγορα…
Αν για τον Πατιό η κτηνοβασία είναι αμάρτημα είναι δικό του πρόβλημα. Επίσης, με κάνει έξαλλη η παράφραση αυτού που λέω. ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑ τον Παπαδιαμάντη για τίποτα όπως δημοσιογραφίστικα το θέτει ο Πατιός, μόνο κ μόνο για να δικαιωθεί από τα μουγκανίσματα του πάνελ.
Επειδή με ενοχλεί πάρα πολύ η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ κριτική (και μετά αναρωτιέστε κύριε Πρίμπα γιατί δεν μπορεί να γίνει διάλογος) και σε καμία περίπτωση δεν θα επιτρέψω ξανά αυτή την ανείπωτη γυφτιά του τύπου αν δουλεύω (σας πληροφορώ ότι έχω κάνει ένα κάρο δουλειές πέρα από την ομολογούμενη) ή ΑΝ και ΤΙ έχω διαβάσει ή πόσα λεφτά χρεώνει ο Μίχος την ταρίφα την επόμενη φορά θα απαντήσω στον ίδιο τόνο, γιατί μάλλον μόνο έτσι καταλαβαίνετε.
αν δεν θεωρείτε τον λόγο σας αυθάδη – και θεωρείτε τον δικό μου- τότε κ πάλι έχετε πρόβλημα.
Για να τελειώνουμε, το Ποιείν δεν είναι τσιφλίκι κανενός κι επειδή το παρακολουθεί κόσμος κι όχι μόνο εσείς αφήστε τα προσωπικά κατά μέρους
Θα με χαροποιήσει κ. Πατιέ πάρα πολύ αν πείτε “τα ποιήματα της Αιωροκλέους δεν μ’ αρέσουν ή οτιδήποτε άλλο τέτοιου τύπου κ να κάνετε κ σκληρή ακόμα κ αμείλικτη κριτική περί αυτού”
Μιας και δεν θα επιτρέψω επουδενί στον εαυτό μου, όσο μαλάκας κι αν είναι ο κόσμος, να μπω σε προσωπικά θέματα και να κάνω μια αντίστοιχη κριτική Πατιού, θα κλείσω το θέμα εδώ και θα παρακαλέσω η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΜΟΥ να γίνει τουλάχιστον σεβαστή απ’ αυτόν τον απαίσιο- απάνθρωπο κύκλο διανοούμενων.
–Τέλος , επειδή από μια ηλικία και μετά αρχίζουμε να νιώθουμε περήφανοι για χαζά θέματα, να πω πως θεωρώ την εφηβική- φοιτητική εργασία ντροπή του κοινωνικού κράτους και όχι λόγο να περηφανεύομαι αλλά να θλίβομαι και να θυμώνω με κάτι ανθρώπους που ασυνείδητα τη στηρίζουν λέγοντας πως είναι κάτι σπουδαίο…
Υ.Γ Όσο για τα καθέκαστα γνωστά… Όσοι δεν ενοχλούν και δεν προκαλούν είναι καλοί άνθρωποι και άρα καλοί ποιητές. Δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να μπω στο λούκι μιας συστημικής οπτικής παζαρεύοντας την ίδια μου την συνείδηση, για κανέναν δημοκρατικό… Άντε καλό μεσημέρι.
απορώ γιατί ασχολείσαι ακόμα λαμπρινή.εδώ μέσα υπάρχουν άνθρωποι με πολλή γνώση αλλά άσχετοι με την ποίηση.πηγαίνουν την κουβέντα εκεί που τους βολεύει κι εκεί που μπορούν να ικανοποιήσουν τον εαυτό τους προβάλλοντας αυτές τους τις γνώσεις, οι οποίες όμως δεν ενδιαφέρουν κανέναν.βαριέμαι να κάνω c/p σχόλια τους που δείχνουν την ασχετοσύνη τους με το αντικείμενο, πράγμα που δεν θεωρώ καθόλου κακό(την ασχετοσύνη τους εννοώ)
η γνώση είτε με πολύ είτε με λίγο κόπο, είτε κάνοντας πολλές δουλειές είτε καμία, μπορεί να αποκτηθεί. το ποιητικό ένστικτο όμως δεν αποκτάται.
“ΔΕΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑ τον Παπαδιαμάντη για τίποτα όπως δημοσιογραφίστικα το θέτει ο Πατιός, μόνο κ μόνο για να δικαιωθεί από τα μουγκανίσματα του πάνελ.” Αυτό τότε είναι υποθέτω έπαινος:”Υ. Γ Πολύ πρόσφατα ένας φίλος μου είπε, καθόλου περιπαικτικά, πως η σχέση του Παπαδιαμάντη με τη Μοσχούλα (σ. σ η κατσίκα του διηγήματος) θα μένουν ες αεί αδιευκρίνιστες.”
“…με ενοχλεί πάρα πολύ η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ κριτική…” Κι αυτό τι είναι, κοινωνική κριτική?: “…κάτι ανθρωπάκια σαν τον Πατιό…”
Τρικυμμία εν κρανίω, τα βαθιά και ειλικρινή μου συλληπητήρια…
@50 : Δεν νομίζω να βγάλετε γκόμενες έτσι κύριε Καλογήρου…
Όταν μιλάς για ένα θέμα και το φέρνεις στο ποιειν ή οπουδήποτε αλλού δεν σημαίνει πως το προσάπτεις στο υποκείμενο. Δεν το παρουσίασα επιχειρηματολογώντας ούτε είπα είναι έτσι και μου κάνει εντύπωση που βρέθηκαν – οι γνωστοί άγνωστοι και όχι κανένας άλλος, για ακόμα μία φορά- να βγουν μπροστά και να υπερασπισθούν τον Παπαδιαμάντη(από που κι ως που, εφόσον κανείς δεν γνωρίζει, εφόσον δεν είπα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ παρά μετέφερα κάτι και εφόσον δεν θεωρώ αυτό ή το άλλο λόγο να αντιπαθήσω λογοτεχνικά ή προσωπικά οποιονδήποτε).
Όσο για το σημειωματάκι, εντάξει, τί να πω, έχετε πρόβλημα. Κοιτάξτε όμως να το διοχετεύσετε αλλού (και πάλι δεν θα θίξω προσωπικά θέματα) και όχι στον χ ή τον ψ που αποφασίζει να πει κάτι ή να πάρει μια θέση ή οτιδήποτε. Τα υπόλοιπα λύστε τα στο σπίτι σας, όπως ο καθένας μας…
και μην ενοχλείτε. Επίσης, μπορείτε να στείλετε μαιλ ή να μου το πείτε προσωπικά. Και μόνο ότι επιλέγετε αυτόν τον δρόμο ως απάντηση και εξυπναδίστικη (θίγοντας προσωπικά και εμένα και τον κύριο Καλογήρου, χωρίς καμία προφανή αιτία!) λέει πολλά.
Και κρατήστε αυτό: Η προσφερόμενη ως ορθή γνώση από τα ιδρύματα και από αλλού, όπως λατρεύετε τον Παπαδιαμάντη, τον Παλαμά και αλλού τον Πλάτωνα κ.λ.π άλλους τους επηρεάζει και άλλους όχι. Συνήθως οι πρώτοι, πανεπιστημιακοί ακαδημαικοί και λοιποι είναι και αυτοί που γκρινιάζουν, κατηγορούν για ημιμάθια και βάζουν από ένα cv στο μεσημεριανό τους, για καλύτερη χώνεψη.
σ.σ να τί ο κύριος Πατιός ονόμαζε ελευθερία του λόγου… Μετά ποιός να βρει την ψυχική δύναμη να σχολιάσει όταν λέει κάτι και του προσάπτεται επιδίωξη…
Με την κατάδειξη της ασυναρτησίας/ασυνέπειας του κοινωνικο-συμβολικού Άλλου, η θετική πλευρά του οποίου είναι η αισχρή απόλαυση, δεν συναινούμε άραγε στη συνήθη “μεταμοντέρνα” αντιδιαφωτιστική μνησικακία;
Ο Άλλος δεν πρόκειται ποτέ να μας εγκαταλείψει Κώστα, όσο κι αν παλεύουμε να τον βαφτίζουμε με μύρια όσα αρνητικά παρανέμια.
Για τον Εαυτό μας δεν είμαι και τόσο σίγουρος, γιατί ενώ η εφεύρεση του έτερου γίνεται σχεδόν αυτόματα κι ερήμην μας, ο εαυτός μας ζητάει το αίμα μας για να υπάρξει…
1981 (μάλλον Δεκέμβρης). Ξαφνικά στις ειδήσεις ακούγεται το εκπληκτικό: «Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος διαψεύδει ότι χθες το βράδυ συνελήφθη βουλευτής (και μέλος της κυβέρνησης; – σ.σ. αυτό δεν το θυμάμαι ακριβώς) να εκδίδεται στη Συγγρού».
Ένα ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Χριστοδουλίδης, ο οποίος αναμενόταν να αναλάβει και σημαντικό υπουργείο εξαφανίζεται από προσώπου γης.
Λαμπρινή: «Όταν μιλάς για ένα θέμα και το φέρνεις στο ποιειν ή οπουδήποτε αλλού δεν σημαίνει πως το προσάπτεις στο υποκείμενο.»
«εν τούτοις βλέπω νέους ανθρώπους έτοιμους να «μας» διαδεχθούν οδεύοντας προς το χειρότερο» Η προσυπογραφή σας με τιμά.
ΕΜΕΝΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ.ΔΕΝ ΕΔΩΣΑ ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΓΙΔΕΥΕΙ.
ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ ΚΩΣΤΑ