Σαλτιμπάγκοι
Ξεμακραίνει το μπουλούκι
Απ΄του κάμπου τα περβόλια
Απ΄τα γκρίζα πανδοχεία
Τ’ αλειτούργητα χωριά
Τα παιδιά πάνε μπροστά
Ξοπίσω σαλτιμπάγκοι αλλοπαρμένοι
Γνέφουν στα οπωροφόρα από μακριά
Κι εκείνα γέρνουνε καρτερικά
Σέρνουν μαζί τους σύνεργα κάθε λογής
Ταμπούρλα τσέρκια χρυσαφένια
Η αρκούδα κι η μαιμού ζώα σοφά
Απ΄τους περαστικούς πεντάρες ζητιανεύουν
Πριν από το σινεμά
Κι έπειτα το βράδυ θα πάμε
Σινεμά
Ποιοι είναι αλήθεια Καλλιτέχνες
Δεν είναι πια όσοι καλλιεργούν τις Καλές Τέχνες
Δεν είναι όσοι θεραπεύουνε την Τέχνη
Τέχνη ποιητική ή μουσική
Καλλιτέχνες είναι μόνοι οι ηθοποιοί
Αν ήμασταν Καλλιτέχνες
Δεν θα λέγαμε σινεμά
Θα λέγαμε σινέ
Μα αν ήμασταν καθηγητές στην επαρχία
Δε θα λέγαμε ούτε σινεμά ούτε σινέ
Αλλά κινηματογράφος
Θεέ μου πρέπει να έχουμε κάποιο γούστο
Οι Κοζάκοι Ζαπαροζτσι στέλνουν απόκριση στον Σουλτάνο της
Κωνσταντινούπολης
Πιο κακούργος κι απ΄τον Βαραβά
Με κέρατα σαν τον σατανά
Βελζεβούλ εσύ εκεί κάτω
Θρεμμένος στα σκουπίδια και τον βούρκο
Εμείς δε θα πάμε στα όργιά σου
Βρόμιο ψάρι της Θεσσαλονίκης
Σειρά ατέλειωτη από εφιάλτες
Μάτια βγαλμένα με καρφί
Η μάνα σου άφησε μια βρομερή πορδή
Και βγήκε απ΄τον κώλο της
Δήμιε της Ποδολίας Ερωτευμένε
Με τις πληγές τα έλκη και τα καύκαλα
Γουρουνομούρη κώλε φοράδας
Κράτα τα πλούτη σου όλα
Στα φάρμακα να τα ξοδέψεις
