Durs Grünbein

vita brevis

Ορθά κοφτά, ενηλικιώθηκα σε θλιβερή σύγχυση,
που απειλεί όσους την υποτιμούν. Ανάμεσα σε σπουργίτια και κατάσκοπους.
Παράτολμος στο άδειο στρατόπεδο συγκέντρωσης, σιωπηλός μέσα στη βουβή μάζα.
Ένας κλόουν, επτάγλωσσος, ένα αγόρι της χορωδίας, ερεθισμένο από τα κυνικά ανέκδοτα.
Μη ερωτηθείς ομιλώντας όπως οι άλλοι φτύνουν, παραδίπλα
αποκρύβοντας με μαύρο χιούμορ τη σοκαριστική μου ανικανότητα.
Λόγω του ότι η ιστορία, ήταν ενα μειονέκτημα, εξαιτίας της αποτυχίας των ανθρώπων.
Εκεί που μεγάλωσα, το Μεγαλείο υπήρχε μόνο στους θρύλους.

Στα πρώτα σχολικά βήματα, μαθαίνοντας μαζί με την ανάγνωση και την προσαρμογή
ανάμεσα στους ψευδοευλαβείς τον Θωμά, προ των αιρετικών υποδυόμενος τον Άγιο Πέτρο.
Είδα το εξαιρετικά διακοσμημένο μηδέν, μεταξύ των νάνων τον καταπονημένο γίγαντα.
Τον γεννημένο λιποτάκτη: προτιμότερο νεκρός από το να είναι στόχος η καρδιά σου.
Ξερνώντας πίσω από τα άρματα μάχης, κλαίγοντας στον ύπνο μου μες τους στρατώνες,
στη κατασκήνωση πάνω από τον κουβά ξυρίζοντας το στραβό μου χαμόγελο.
Σύντομα, περισσότερο από το γόνατό στο ποδόσφαιρο, παραμορφώθηκε η ίδια η ψυχή μου.
Γυρίζοντας πίσω στο σπίτι με τη ψευδορκία – “Εντάξει. Τίποτα δεν συνέβη.”
Σφραγίζοντας έγγραφα μπρος στο μηχάνημα τεμαχισμού, βάφοντας τα δέντρα πράσινα
φαντασιαζομενος τα πάντα, και αυτά που δεν υπάρχουν ούτε καν στα όνειρα.
Ουτοπία, για παράδειγμα … από την εποχή του More, παίζεται πάνω σε σκληροτράχηλα νησιά.
Στις στέπες της ανοικοδόμησης αγάπησα το πρώτο ισχνό μου σώμα,
πολύ πριν από τους κρίνους ο σκουπιδοάνεμος στα ρουθούνια μου, η μυρουδιά
από το κυλικείο και το σφαγείο, και η δυσωδία σε πλήρη ανάπτυξη.
Ένα παλάτι από γκρι σκυρόδεμα, αυτή ήταν η Σχολή Καλών Τεχνών.
Και από τις αίθουσες διδασκαλίας ακουγόταν τα χορικά: Εσείς μούσες, συγχωρέστε με, αν λέω ψέματα…
Είχα όλο το χρόνο περισυλλογής του κόσμου, και όμως δεν υπήρχε τίποτα
που να επιβραβεύει το ταρακούνημα του κεφαλιού. Στράφι το χαρτί των νέων Ευαγγελίων,
δεν αξίζει πλέον τίποτα, και το μόνο μάθημα για τη ζωή: αυτό της παραίτησης.

Μιά λιτανεία της φυλακής. Τόσος καιρός, και εγώ, κοίτα είμαι ακόμη εδώ.
Εκεί όπου τα κράτη κατρακυλούν όπως τα κάστρα της άμμου, εκεί η ψευδαίσθηση είναι πριμοδοτούμενη
ήταν το ένστικτο να δυναμώσει η μουσική και χαμηλότονα
τις δύο, τρεις σειρές να αθροίσω που αυτή τη χώρα
βυθίζουν κάτω από το νερό. Έτσι έφυγα μόνος για το ταξίδι
της επιστροφής, μέσ’ από τα φλεγόμενα σουσαμοχώραφα, τα χωριά,
αντίθετα απʼ το κομβόι της προσφυγιάς,
έχοντας ακόμη στο αυτί, τον ρωσικό ψίθυρο του λοχία: “Dawai, davai!”
Νοσταλγία, μια φάλτσα φωνή, που μου πρότεινε προτού να τρελαθείς
κάτι εξωτικό. Με την ιστιοσανίδα στην παραλία της Χαβάης;

 

From: Nach den Satiren
από τη συλλογή: μετά τους Σάτυρους

“Dawai, davai” φωνητική απόδοση του ρωσικού (Давай, Давай)
κατά το: πάρτε δρόμο, φύγετε

Βιογραφικό
Ημερομηνία Γέννησης: 09/10/1962
Γενέτειρα πόλη: Dresden, Γερμανία (ΛΔΓ)
Διέκοψε τις σπουδές του στην ιστορία του θεάτρου, στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου το 1987 και έκτοτε ζει ως ανεξάρτητος συγγραφέας. Ο Grünbein συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά και τον εκδοτικό οίκο Galrev, με διαδραστικούς καλλιτέχνες, ηθοποιούς και ζωγράφους, δημοσιεύει δοκίμια και εκτελεί παραστάσεις σε γκαλερί.

 

Uljana Wolf

an die kreisauer hunde
Στα σκυλιά του Κραϊζάου

Ω των χωριατόσκυλων μικρή παρδαλή αγέλη: μπαμπεσιά
ουρές κοντόχοντρα πόδια πεισματάρικες φάτσες στον φράχτη

δικός σας είναι ο δρόμος η σκόνη πάνω στο ασφάλτινo κράσπεδο
δικός σας ο νυχτερινός απόηχος της κοιμισμένης κοιλάδας

κάθε αντίλαλος σας ανήκει: η σπασμωδική ανάκρουση
του ήχου στους λόφους ιεραρχικό γρύλισμα

και γαβγίσματα σε κύματα: ηράκλεια πρώτα τεράστια μετά
βαθμιαία μειούμενα μόνο ένα κλωσσόπουλο το ξέρει:

όποιος εδώ δεν φωνασκεί και δεν αφρίζει τον αρπάζει
η συμμορία σε πυρωμένα λαρύγγια χάνεται ο τόπος

κραυγές διαμαρτυρίας etc. εσείς καταμετρείτε τον κόσμο στο κοίλωμα
ελέγχετε κάθε δρόμο κάθε ξένο και εμένα –

σε σας ανήκουν τα χνάρια μου το θαρρετό μου πάτημα
δικές σας και οι γάμπες μου τελικά … μέχρι έξω από το χωριό.

Προσθήκη στα σκυλιά του Κραϊζάου

Όποιος λέει ότι τα ποιήματα είναι σαν τούτα τα σκυλιά
περικυκλωμένα στον πυρήνα του χωριού από την ίδια τους την ηχώ

από την αναμονή και το σκάψιμο στο μισοφέγγαρο
και την επίμονη γλωσσική σηματοδότηση

τότε δεν σας γνωρίζει εσάς φουριόζους φωνακλάδες
Κασσάνδρες σε παραζάλη ευνουχισμού

γιατί εσείς κανονίζετε τι είναι λόγια και τι γάμπα
πισώπλατα με παράτολμες δαγκωματιές

λες και το πόδι δεν είναι παρά μια φυλλάδα
και η τάξη των πραγμάτων μια αντιστροφή

στην μπότα μου έχω ακόμη το αποτύπωμα
των δοντιών σας – από το συρραπτικό τέσσερα κλιπ

έτσι ανταμείβετε εσείς τον στίχο που τρέχει από πίσω σας
κι ο κόσμος επιτέλους ακολουθεί την ποίηση κατά πόδας

Aus: kochanie ich habe brot gekauft
από τη συλλογή: Μωρό μου αγόρασα ψωμί
kochanie (πολωνική) – my darling
Bιογραφικό
Ημερομηνία Γέννησης: 06/04/1979
η Uljana Wolf γεννήθηκε στο Βερολίνο. Σπούδασε Γερμανική και Αγγλική φιλολογία καθώς και Λαογραφικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου.
Τα ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και ανθολογίες στην Γερμανία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία την Ιρλανδία, κα.
Του 2005 δημοσιεύθηκε το πρώτο της βιβλίο ποίησης, kochanie ich habe brot gekauft για το οποίο το 2006 τιμήθηκε (ως η νεότερη συγγραφέας μέχρι σήμερα) με το βραβείο, Peter Huchel.

Jayanta Mahapatra

Genesis

Το μήλο πάνω στο παλιό εξεταστικό κρεβάτι
στο φουαγιέ του κόσμου.
Η πέτρινη σιωπή των ανδρών επίμονα σκληρή
διασχίζει τη γραμμή της λογικής.
Γιατί γιατί έχω την πεποίθηση ότι αυτό,
πνίγεται στο βάθος του χαμένου χρόνου;
Ίσως τίποτε δεν προήρθε από οτιδήποτε,
ένα μακροχρόνιο χασμουρητό από το πουθενά.
Ίσως η ψυχή της μητέρας μου να απελευθέρωσε το μήλο,
κάνοντας το να κυλήσει στο δρόμο της ζωής.
Και ψάχνω για την ίδια αίσθηση της ηρεμίας,
ελπίζοντας ότι θα με θεραπεύσει.
Ο μύθος έχει το κεφάλι του χωμένο στην διχάλα ενός δέντρου
και τα πνεύματα της γνώσεως δεν θα του επιτρέψουν τη διέλευση.

Aus: Random Descent
από τη συλλογή: τυχαία καταγωγή

Bιογραφικό
Ημερομηνία Γέννησης: 22/10/1928
Τόπος γέννησης: Cuttack, Ινδία
Ο Jayanta Mahapatra είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ποιητής. σπούδασε φυσικός, και σε ηλικία 40 χρόνων, μετά από χρόνια εργασίας ως επιστήμονας, δημοσιεύει τη πρώτη του – από τις 16 συνολικά – συλλογή ποιημάτων. Ο ίδιος είναι εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού κύρους Chandrabhaga. Ο Mahapatra αντλεί τα θέματα του από την κοινωνικό-πολιτιστική κληρονομιά της Ινδίας.

από Σωτήρης Παστάκας
12 Comments