ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΠΟΡΤΟΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΧΑΡΛΕΜ
Υπάρχει μια αλήθεια που βάζει όρια στον άνθρωπο
Μια αλήθεια που τον εμποδίζει να πάει μπροστά
Ο κόσμος αλλάζει
Ο κόσμος το ξ έ ρ ε ι πως αλλάζει
Βαριά είναι η λύπη της μέρας
Οι γέροι έχουν όψη καταδίκης
Οι νέοι παραγνωρίζουν τη μοίρα τους στην όψη αυτή
Αυτό είναι αλήθεια
Μα δεν είναι αλήθεια ολότελα.
Η ζωή έχει νόημα
Και δεν ξέρω το νόημα
Ακόμα κι όταν την ένιωσα δίχως νόημα
Είχα ελπίδα και προσευχήθηκα και ξεστόμισα ένα νόημα
Δεν ήταν όλα ποίηση παιχνιδιάρα
Υπήρχαν χρέη να ξεπληρωθούν
Καλώντας Θεό και Θάνατο
Είχα μια άγρια επιθυμία μαζί τους να τα βάλω
Ο Θάνατος αποδείχτηκε νόημα να μην έχει δίχως τη Ζωή
Ναι ο κόσμος αλλάζει
Ο Θάνατος όμως μένει ίδιος
Τον άνθρωπο παίρνει μακριά απ’ τη Ζωή
Αυτό είν’ το μόνο νόημα που κατέχει
Και συνήθως είναι μια θλιβερή υπόθεση
Τούτος ο Θάνατος
Είχα μια αθωότητα είχα μια σοβαρότητα
Είχα ένα χιούμορ να με γλιτώνει από την αδαή φιλοσοφία
Μπορώ να ψευδίζω τα πιστεύω μου
Μπορώ μπορώ
Γιατί θέλω να ξέρω το νόημα των πάντων
Μα κάθομαι σαν κάτι τσακισμένο
Βογκώντας! Ω, τι ευθύνη
Σου αναθέτω Γκρέγκορυ
Θάνατο και Θεό
Σκληρό σκληρό είναι σκληρό
Έμαθα πως η ζωή δεν ήταν όνειρο
Έμαθα πως η αλήθεια εξαπατούσε
Ο άνθρωπος δεν είναι θεός
Η Ζωή είναι ένας αιώνας
Ο Θάνατος στιγμή μία.
ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟ ΓΚΡΗΝΟΥΪΤΣ ΒΙΛΛΑΤΖ
Τα χέρια τεντωμένα
Οι παλάμες πιέζουν τα πλευρά του παράθυρου
Κοιτάζει κάτω
Έχει στο μυαλό τον Μπάρτοκ, τον Βαν Γκογκ
Και τις γελοιογραφίες στο Νιου Υόρκερ
Πέφτει
Την παίρνουν μʼ ένα φύλλο της Ντέϊλυ Νιους ριγμένο στο πρόσωπο
Και ο μαγαζάτορας ρίχνει καυτό νερό στο πεζοδρόμιο
ΠΝΕΥΜΑ
Πνεύμα
είναι η ζωή
κυλάει μέσα
απ’ τον θάνατο μου
ασταμάτητα
σαν ένα ποτάμι
που δεν φοβάται
να γίνει θάλασσα.
——————————————————————————–
Ω, να γιατί επιτέλους ένας Μεγάλος Ποιητής. Χωρίς να χρειάζεται τα λόγια, τις αποδείξεις γιατί είναι ή γιατί δεν είναι, μεγάλος ή ποιήτής. Χωρίς Ακαδημίες, ούτε ξεροπήγαδα φιλικά…..
το κυματόδεμα Gauss..για μεγάλο χρόνο έχει μια πυκνότητα που ελαττώνεται. Λίγο πιο μετά ίσως ανακαλύψεις πως κάθε δυναμική κατάσταση, αντιστοιχεί σε ένα διάνυσμα..
Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της “γενιάς των Μπητ ” ο Κόρσο διατηρεί στην ποίηση του μια ομοιογένεια συνείδησης καθώς αγγίζει το θεωρητικώς άκαμπτο εξωτερικό περίβλημα των διαδικασιών του κόσμου και καθώς μεταφέρει την ιαχή της διαμαρτυρίας του μέσα στην ψίχα των δικών του συντεταγμένων.
Εξακολουθεί να λείπει έχω την εντύπωση -όπως και στους περισσότερους ποιητές της αυτής γενιάς-το ενδιάμεσο στάδιο διαδρομής μεταξύ του λέπυρου ως μια άκρη και του βαθύτερου πυρήνα ως μια άλλη.
Η ακαθόριστη ελευθεριότητα ,το φαντασιακό του δαιμόνου αλλά και και η συνταρακτικότητα του τρόπου προσέγγισης που χρησιμοποιεί δεν νομίζω ότι μπορεί να υποκαταστάσει με τίποτα την βαθιά λυρικότητα ενός ανθρώπου που γέρνει από την πίσω μεριά της πιο ύψιστης κραυγής του.
Μια διαρκής συντηρημένη κραυγή -προσωπικά εμένα -δεν μου λέει και πολλά πράγματα.
Γιατί “ναι θάνατος” και ΄”ναι ζωή ” από την άλλη, αλλά ας το συζητήσουμε βρε αδερφέ και λίγο.
Τέτοια κατάρευση που πρόκειται να ξαναβρούμε άλλωστε;
Συνήθως κατά την είσοδό μας σε ναούς, ανεξάρτητα από τα πιστεύω μας, τηρούμε μια αιδήμονα σιγή. Ας μη την παραβιάσουμε.
Το σχόλιο που κάνω είναι παντελώς περιττό, όπως και η ίδια η ανάρτηση των μεταφράσεων / μα είναι να μην χάνουμε το χιούμορ μας / δηλ. τη θέση μας:
Aπλά φανταστείτε το κέντρο να βρίσκεται εκτός και όχι εντός.
Κατά τ’ άλλα, αγαπητέ Χωρολάτρη, η παρανάγνωση θριαμβεύει, αλλά και αυτή ακόμη περισσεύει :))
Τυχαίο; Δεν νομίζω!
:))
Αλήτικη σοφία των δρόμων.
Αλήθεια Γιάννη Λειβαδά, το Ρέκβιεμ για τον Bird έχει μεταφραστεί; δεν θυμάμαι
και κάτι άλλο είναι αλήθεια ότι ένα φεγγάρι πέρασε κι απ’ τα μέρη μας;
Τον τελευταίο καιρό έχω ακούσει τόσα για αυτον τον ποιητη και αισθάνομαι ιδιαίτερη συγκίνηση που σύντομα θα μπορέσουμε να διαβάσουμε μέρος του έργου του.
Και από τα μέρη μας πέρασε και έζησε και τα αγάπησε.
Γιάννη, ευχαριστούμε.
Αλήτικη σοφία των δρόμων; Δεν θα συμφωνήσω, αγαπητέ Κώστα. Αλλά δεν έχει και σημασία, ας το βλέπει ο καθένας όπως θέλει.
Για τις διαφωνίες όμως είμαστε εδώ, όχι για τις συμφωνίες… :))
Ναι, το ποίημα στο οποίο αναφέρεσαι θα υπάρχει στη συλλογή.
Βεβαίως, ο Κόρσο είχε ζήσει για ένα μικρό διάστημα στα μέρη μας ως τουρίστας.
Την καλημέρα μου.
Μετά την Ιταλία, κυρίως τη Ρώμη, αγάπησε πράγματι την Ελλάδα: ” Ο Παρθενώνας, η αρχαιότητα, είναι του Θεού τα συκώτια / οι Έλληνες όμως κατοικούν σε άλλον πλανήτη, μιζέρια, συμφορά”…
Ιδού επικαιρότητα.
Δεν ξέρω τι έχει να διδάξει ή να δείξει ο Κόρσο, τόσο από ποιητική άποψη όσο και από περιεχόμενο κατανόησης του κόσμου, αν συγκριθεί, και γιατί όχι, με τον Στησίχορο ή τον Αλκαίο. Για να μην ξεχνάμε…
μη μοι θάνατον προφέρων κρυόεντα
δεδίσκε αγάνορα θυμόν
(μη φοβίζεις την ανδρεία ψυχή
μιλώντας για τον απαίσιο θάνατο)
Στησίχορος, 2. SLG, S 11
Προφανώς είναι φοβισμένες οι ψυχές που ξορκίζουν τον θάνατο.
“Η ζωή έχει νόημα
Και δεν ξέρω το νόημα”.
Ακόμα κι όταν εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε, αυτό εξακολουθεί, αυθύπαρκτο. Έξω από τον κύκλο μας, αγαπητέ Χωρολάτρη. Περιμένει να το κοιτάξουμε, μα εμείς συνήθως, δεν..
Μιλάτε για συνταρακτικότητα του τρόπου προσέγγισης. Ο τρόπος είναι απλός. Η γλώσσα επίσης. Η μετάφραση του κυρίου Λειβαδά, απόλυτα συνεπής στο πνεύμα του πρωτότυπου. Αυτό που περιγράφεται συνταράσσει
Κι όσο για τη λυρικότητα-¨” δεν είναι όλα ποίηση παιχνιδιάρα”…
Καλημέρα
Θα το αντιστρέψω επ΄αυτού που έγραψε ο Στησίχορος. :))
Η διερώτηση (αν υφίσταται) επαναλαμβάνεται: το κέντρο να βρίσκεται εκτός και όχι εντός…
Ο χαμός (σου ή των;) Γιατί η ανάγνωση λανθάνει πολύ συχνά ως αναγνώριση.
Μιλώντας για χαμό, θάνατο, μόνο για “των” μπορούμε να μιλήσουμε, ο χαμός “μου” ή “σου” δεν υφίσταται.
Φίλε σχολιαστή: Ανήκων;
Γιατί η ανάγνωση λανθάνει πολύ συχνά ως αναγνώριση (δις)
Ας θυμηθούμε και την πλάκα που έσπασε ο μπαρμπα-Πικάσσο: “Εσείς φτιάξατε τη Γκερνίκα όχι εγώ”…. :))
Φιλικά,
Γ.Λ.
Αγαπητέ Γιάννη δεν έχω άποψη για τον Κόρσο γιατί δεν τον έχω διαβάσει προσεκτικά. Κάποιες βιαστικές ματιές είχα ρίξει στην ανθολογία Μπιτ Ποίησης που έκανες. Νομίζω είχες μεταφράσει κάμποσα ποίηματα. Και ότι μικρός ήταν μεγάλο αλάνι. Το ποίημα για τον Πάρκερ το είχα συναντήσει κάπου όταν έψαχνα κάποια στοιχεία για τον Bird. Αλήθεια κάπου μέσα μου συγκεχυμένα νομίζω πως αυτός οφείλεται για την ονομασία beatnik απ’ τις λέξεις beat και sputnik (τον ρώσικο δορυφόρο). Γνωρίζω το θέμα με την ονομασία beat απ’ τον Χάνκε που ενθουσίασε τον Κέρουακ και βάφτησε έτσι το κίνημα. Το beatnik όμως πως προέκυψε και γιατί;
Το βιβλίο το αναμένω με το καλό.
Φίλε Γιάννη
Θα με ενδιέφερε να μάθω
εάν κυκλοφορεί κάτι στη
γλώσσα του .
Και κάτι ακόμα για μερικούς
( πιθανώς και με διδακτορικό )
Η γαύρα όταν εκπέμπεται
από ……γάβρους δυσοσμεί
Κωστή όχι, ο Κόρσο δεν είχε σχέση με τη δημιουργία του όρου “beatnick”- περισσότερες πληροφορίες στο “Τα Οράματα Μιας Απίθανης Γενιάς/Στοιχεία για την Beat Generation” που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.
Διαρκής ενημέρωση εδώ: http://livadas.blogspot.com
Φίλε Τυρταίε: αν κοιτάξεις στο διαδίκτυο θα βρεις τις 6-7 βασικές του συλλογές.
Καλό βράδυ.
Γιάννη Λειβαδά
Σε παρακαλώ μην απαντάς
σε …../(δεν ολοκληρώνω την
φράση γιατί θα φάω κόκκινη
κάρτα ).
Κύριε Μουζάκη θα σας απογοητεύσω διότι δεν έχω εσωτερικούς/ποιητικούς δεσμούς με τους μπιτ. Η μοναδική μου σχέση μαζί τους είναι η εκτίμηση της κουλτούρας τους, της γραφής τους.
Ασχοληθείτε με τον Κόρσο, είναι προτιμότερο.
Χαιρετώ.
Αν κάτι έχει σημασία, όταν κουβεντιάζουν οι άνθρωποι, είναι να παραδέχονται τη ζωή τους όπως συνέβη. Αλλιώς πώς να υπάρξουμε σε αρμονία με το όλο? Ασχολίαστο, το πόσο ψευδόμαστε, όταν φοβούμαστε τον θάνατο…
Τα αυτά και ακόμη χειρότερα επισημαίνω σε διαφορετικά μεταξύ τους λογοτεχνικά ιδιώματα, δεν υπάρχει λόγος ουδένας να επιμείνετε σχετικά με τους μπιτ.
Για να σας βγάλω από τον κόπο: βαριέμαι, όχι μόνο τις γενικολογίες, αλλά και τις περιαυτολογίες.
Την καλημέρα μου.
Αδυνατώ να συλλάβω την ακύρωση της έννοιας της “συνταρακτικότητας” που χρησιμοποίησα εγώ στο σχόλιο μου μέσω του τρόπου και της γλώσσας απλότητας που επικαλείται το σχόλιο 11.
Αδυνατώ επίσης να μεταφράσω -όπως ξανακάνει το σχόλιο 11- την “λυρικότητα” ενος ανθρώπου που αφού έχει φτάσει στα ύψιστα δυνατα που δύναται να φτάσει ως προς το επίπεδο της κραυγής και γέρνει γαλήνια απενοχοποιημένος προς την από πίσω μεριά της ανάσας ως “παιχνιδιάρα ποίηση”..
Η ασυρματολογία των λέξεων περί θέσεως του κέντρου εντός ή και εκτός του κύκλου ποτέ δεν μπορεί να αναιρέσει την ύπαρξη των δύο σημείων που εναέρια ή με υπόγειες διαδικασίες θα καθιστούν το φαινόμενο της “ξιπασιάς ” του ανθρώπου μπροστά στην μοίρα του και στα σκολιανά που αυτή επιφέρει ,καθότιν επιχειρεί στα βέβαια να την ζήσει χρησιμοποιώντας ανελέητα τα συμπράγκαλα που χρεώθηκε για να έχει αγαπητέ μου Γιάννη Λειβαδά..
Και ως εκ τούτου παραθέτω μια μολις πριν από λίγο σκηνή του δρόμου με έναν φίλο καθώς χωρίζαμε.
Επηρεασμένος από κάτι προσωπικό που τον έπνιγε λοιπόν γυρίζει κάποια στιγμή και μου λέει:
“Ελεος πια…Λυπηθείτε με..και..και λυπηθείτε με”
Εψάξε για λίγο στο μυαλό του να βρει κάτι παραπάνω από αυτό που ξεστόμισε πρώτο προφανώς.Δεν τα κατάφερε .Ετσι αναγκάστηκε να επαναλάβει την ίδια λέξη.
Κι όμως! Αυτό το “λυπηθείτε με και λυπηθείτε με” προσωπικά για μένα θα αποτελούσε από μόνο του ένα πολύ μεγάλο ποίημα -λυρικό ή όχι-καθώς τον ένοιωσα να κοιτά είτε προς την μεριά του κέντρου του κύκλου του είτε προς την μεριά ενός άλλου κέντρου που βρίσκεται στην απόλυτη προέκταση των χαρακτηριστικών και των τρόπων του που με κάποιο αρχέγονο τρόπο θαρρείς πάντα υπήρχε γύρω του και έτυχε κείνη την στιγμή ο άνθρωπος κείνος ολόσωστα να τενωθεί προς το μέρος του.
Οπου κι αν από τα δύο κέντρα κοίταξε ,ήταν τόσο αντριχιαστικά ανθρώπινος γαμώτο!
Αγαπητέ φίλε Χωρολάτρη: τι σχέση έχω με το σχόλιο που κάνετε; Με συγχέετε με άλλον ίσως.
Σας διαβεβαιώ τούτο: σχολιάζω πάντοτε με το όνομά μου.
Διαφαίνονται ήθη στα κυτία των σχολιασμών που ένας θεός ξέρει σε τι αποσκοπούν: ο θεός του κάθε σχολιαστή. Δεν έχω διάθεση για τον θεό κανενός.
Παρέθεσα Κόρσο, αρκεί.
Δεν θα ακολουθήσω την πορεία των σχολιασμών.
Κώστα Ρεούση
σε ευχαριστώ , αλλά θα ήθελα εάν
ξέρεις να μου πεις , που ακριβώς
στον τόπο μας θα τα βρω .
Διαφορετικά να τα πάρω από
Ν Υόρκη τον Σεπτέμβριο .
Ευχαριστώ συνονόματε. Η ψυχροπολεμική Αμερική της αντικομμουνιστικής υστερίας.