1.

η κυρία αυτή
κάθε μέρα
με περιμένει στην είσοδο
με χαιρετά μου χαμογελά
μου φέρεται ευγενικά
και φαίνεται πως η κυρία αυτή
με πέρασε
για τον Θάνατο

2.

τα βράδια
είμαι ένα παράξενο ψάρι του ωκεανού
δεν γνωρίζω τίποτα για τον πάνω κόσμο
ούτε πως ο ήλος φωτίζει
κοιμάμαι στον μαύρο απύθμενο βυθό
όπου δεν φτάνει ανθρώπου μάτι
κι ένα τηλέφωνο χτυπά σαν γέννα
από ʼναν άλλο ωκεανό

3.

βγήκανε στους δρόμους καρναβάλια
ντυμένοι δολοφόνοι
με όπλα αληθινά
σκοτώνοντας τους κόσμους
εξαίφνης
εξʼ επαφής
είμαστε ντυμένοι δολοφόνοι
λένε

είστε ντυμένοι νεκροί

4.

διασκορπίζω την υπόληψή μου
σε ποιήματα

ε τέτοιος τρομοκράτης ,
δεν το περίμενα

03/07/2003

5.

προνόμιο του μαύρου αδιαπέραστου
κι όμως δεν πάει άδικα η μοναξιά
αστράφτουνε το βράδυ οι ψυχές της
στον σκούρο κι ανέλπιδο ουρανό
να τις μετράνε μία μία
στις εύγευστες νύχτες τους οι εραστές
μέχρι που άλλο κάποτε να μην!
την νύχτα και γλείφοντας ραγδαία
γκρεμίζονται στο άφωτο παντοτινό
αστέρια που πεθαίνοντας
στα χείλη ριψοκίνδυνα
είναι του πάντα οι θολές ευχές

6.

διακοποποιήματα.
πώς λέμε διακοποδάνεια
κι ύστερα τρέχα να ξεχρεώσεις
και να ξεχρεωθείς,

well ,
same here

7.

ποίημα το ποίημα
πέθανε η ποίηση
τώρα κάθε στίχος
είναι καντήλι
στο μνήμα του νεκρού

από Σωτήρης Παστάκας
4 Comments