ΠOIHMATA ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

< < Κόσμε θαμπωμένε ,Κόσμε ζαλισμένε >>

1

Όλες οι ευτυχισμένες γυναίκες
Ξαναβρήκαν τον άντρα τους .
Κατεβαίνει από τον ήλιο
Τόση τους φέρνει ζεστασιά .
Γελάει και γλυκά καλημερίζει
Πριν αγκαλιάσει την αγαπημένη του .

2

Είναι όμορφο το στήθος σου και φουσκωμένο
Γυναίκα μου , είσαι πάλι κοντά μου όπως παλιά .
Δεν είμαι πια με κείνον με κείνον και με κείνον
Κρατώντας το ντουφέκι και έναν ντενεκέ .

3

Όλοι οι σύντροφοι του κόσμου ,
Και οι φίλοι μου
Δεν αξίζουν όσο αξίζει η καλή μου
Γύρω από το τραπέζι
Μαζί με τα παιδιά μου .

4

Μου χρειάζεται μια φιλενάδα
Μια παρθένα φιλενάδα ,
Μια παρθένα μʼ ένα φόρεμα ελαφρύ .

5

Όλος ο ανθός των φρούτων φωτίζει τον κήπο μου
Τα δέντρα της ομορφιάς και τα οπωροφόρα .
Και δουλεύω και είμαι μόνος μες στον κήπο μου ,
Και ο ήλιος καίει μες στα χέρια μου σαν σκοτεινή φωτιά .

Στην Ισπανία

Εάν στην Ισπανία υπάρχει ένα ματωμένο δέντρο
Είναι το δέντρο της ελευθερίας

Εάν στην Ισπανία υπάρχει ένα στόμα φλύαρο
Μιλάει για ελευθερία

Εάν στην Ισπανία υπάρχει ένα ποτήρι με δυνατό κρασί
Είναι για να πίνει ο λαός της

***

Η αυγή προτείνει το ποτήρι της
Και να που με καινούργιο αίμα γεμίζει ο ουρανός της Ελλάδας

***

Ο Μπελογιάννης πέθανε .Εμείς οι άλλοι ζούμε .Για
να σηκώνουμε το κεφάλι . Για να νικούμε , μαζί με
όλους τους ήρωες , μαζί με τους αθώους ανθρώπους .

***

Λέω αυτό που βλέπω
Αυτό που γνωρίζω
Αυτό που είναι αληθινό .

*

Μέρες των ματιών μας πιο κατοικημένες
Κι από τις μεγαλύτερες μάχες

Πόλεις γειτονιές και χωριά
Των ματιών μας , νικητές του καιρού

Μέσα στη δροσερή κοιλάδα καίει
Ρευστός και δυνατός ο ήλιος

Και πάνω στο χορτάρι καμαρώνει
Η ρόδινη σάρκα της ανοίξεως

Σύνθημα

Εσείς τι θέλετε η πόρτα ήταν φυλαγμένη
Εσείς τι θέλετε ήμασταν κλειδωμένοι
Εσείς τι θέλετε οι δρόμοι είχαν κλειστεί
Εσείς τι θέλετε η πόλη είχε νικηθεί
Εσείς τι θέλετε ήτανε πεινασμένη
Εσείς τι θέλετε ήμασταν χωρίς όπλα
Εσείς τι θέλετε η νύχτα είχε πέσει
Εσείς τι θέλετε είχαμε αγαπηθεί

Η ερωμένη

Είναι όρθια πάνω στα βλέφαρά μου
Και τα μαλλιά της είναι μέσα στα δικά μου , Έχει το σχήμα των χεριών μου , Έχει το χρώμα των ματιών μου ,
Καταβροχθίζεται μες στη σκιά μου , Όπως μια πέτρα πάνω στον ουρανό .
Έχει πάντα τα μάτια ανοιχτά
Και δε με αφήνει να κοιμάμαι .
Τα όνειρά της είναι μες στο φως
Κάνουν τους ήλιους να εξατμίζονται , Με κάνουν να γελάσω να κλαίω να γελώ , Να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω .

Στο έχω πει

<1928>

Στο έχω πει για τα σύννεφα
Στο έχω πει για το δέντρο της θάλασσας
Για κάθε κύμα για τα πουλιά μέσα στα φύλλα
Για τα βότσαλα που κάνουν θόρυβο
Για τα οικεία χέρια
Για το μάτι που γίνεται πρόσωπο ή τοπίο
Και ο ύπνος τού δίνει πίσω τον ουρανό του χρώματος του
Για όλη τη νύχτα που αχνίζει
Για το κιγκλίδωμα των δρόμων
Για το ανοιχτό παράθυρο για ένα μέτωπο ξεσκέπαστο
Στο έχω πει για τις σκέψεις σου για τις κουβέντες σου
Όλα τα χάδια όλη η εμπιστοσύνη επιζούν .

Σχεδόν παραμορφωμένη

Αντίο θλίψη
Καλημέρα θλίψη
Είσαι σημειωμένη μέσα στις γραμμές του ταβανιού
Είσαι σημειωμένη μέσα στα μάτια που αγαπώ
Δεν είσαι ολωσδιόλου η δυστυχία
Γιατί τα χείλια τα πιο φτωχά σε αναγγέλλουν
Με ένα χαμόγελο
Καλημέρα θλίψη
Έρωτας των αγαπημένων κορμιών
Δύναμη του έρωτα
Που η προσήνειά των ξεπετάγεται
Σαν ένα τέρας χωρίς σώμα
Κεφάλι απογοητευμένο
Θλίψη όμορφο πρόσωπο .

Δεν είμαι μόνος

Φορτωμένη
Με φρούτα ελαφρά στα χείλια
Στολισμένη
Με χίλια διαφορετικά λουλούδια
Θριαμβευτική
Μέσα στα μπράτσα του ήλιου
Ευτυχισμένη
Από ένα φιλικό πουλί
Θελκτική από μια σταγόνα βροχής
Πιο όμορφη
Από τον πρωινό ουρανό
Πιστή

Μιλώ για έναν κήπο
Ονειρεύομαι

Μα στην ακρίβεια αγαπώ

Συνέχεια

Να κοιμηθείς το φεγγάρι στο ένα μάτι και τον ήλιο στο άλλο
Ένας έρωτας μέσα στο στόμα ένα όμορφο πουλί μέσα στα μαλλιά
Στολισμένη όπως οι κάμποι τα δάση οι δρόμοι και η θάλασσα
Όμορφη και στολισμένη όπως ο γύρος του κόσμου .

Φεύγεις τρέχοντας μέσα απʼ το τοπίο
Ανάμεσα από κλαδιά καπνού και όλα τα φρούτα της θάλασσας
Πέτρινες γάμπες χαμηλά στην άμμο
Μπόι αρπαγμένο με όλη τη δύναμη του ποταμιού
Και η τελευταία έγνοια πάνω σε ένα παραμορφωμένο πρόσωπο .

Εύκολο

Σηκώνεσαι το νερό ξεδιπλώνεται
Ξαπλώνεις το νερό λιποθυμά

Είσαι το νερό που ξαναγυρνά από την άβυσσό του
Είσαι η γη που πιάνει ρίζες
Και πάνω της όλα ιδρύονται

Κάνεις φουσκάλες σιωπής μέσα στην έρημο των θορύβων
Τραγουδάς ύμνους νυχτερινούς πάνω στις χορδές του ουράνιου τόξου
Είσαι παντού καταστρέφεις όλους τους δρόμους

Θυσιάζεις τον καιρό
Στην παντοτινή νεότητα και στην ορθή φλόγα
Που καλύπτει τη φύση και την αναπαράγει

Γυναίκα βάζεις στον κόσμο ένα κορμί πάντα το ίδιο
Το δικό σου

Είσαι η ομοιότητα .

Δεν μπορούν να με γνωρίσουν

Δεν μπορούν να με γνωρίσουν
Καλύτερα από ότι με γνωρίζεις

Τα μάτια σου που μέσα τους κοιμόμαστε
Εμείς οι δυο
Δώσανε στα ανθρώπινά μου φώτα
Μια μοίρα πιο καλή κι απʼ τις νύχτες του κόσμου
Τα μάτια σου που μέσα τους κάνω ταξίδια
Δώσανε στις χειρονομίες των δρόμων
Μια αίσθηση που αποσπάται από τη γη

Μέσα στα μάτια σου αυτοί που αποκαλύπτουν
Την ατελείωτή μας μοναξιά
Δε βρίσκουν πια αυτό που περιμένουν

Δεν μπορούν να σε γνωρίσουν
Πιο καλά από ότι σε γνωρίζω .

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Γεννημένος ποιητής του έρωτα και του εσωτερικού κόσμου .

Έγινε ένας από τους 4 ιδρυτές του υπερρεαλισμού . Προσπάθησε

να συμφιλιώσει τον άνθρωπο με τα όνειρα . Η κατοχή και η

καταστροφή της Γαλλίας στον πόλεμο τον αφύπνισαν . Έγινε

Δημοκράτης και λαοκράτης .Ύμνησε και έλαβε μέρος στην αντίσταση.

Αγάπησε την ματωμένη Ισπανία . Έγραψε το ποίημα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ .

Επισκέφτηκε και την σφαγμένη Ελλάδα πάνω στα βουνά του

εμφύλιου πολέμου της .

από Σωτήρης Παστάκας
10 Comments