Οι νέοι επερχόμενοι καιροί
Κατάστρεψαν πίσω τους το δρόμο που τους έφερε ως εδώ
Ήρθαν λοιπόν και θα παραμείνουν
Είναι ασύδοτοι
Είναι το μη φυσικό που υπερτερεί του φυσικού
Το συντρίβει
Όμως εσείς τους υποδέχεστε ηδονικά
Με πανηγύρια
Πώς μπορούν οι εφιάλτες να σας κάνουν
Τόσο ευτυχισμένους
Τόσο αδιάφορους για το μέγα Ερώτημα
Έχετε πεθάνει πριν το θάνατό σας
Αυτόκτονοι
Βρυκόλακες διψασμένοι όχι για αίμα
Αλλά για δόξα
Αγγίζετε με ματαιοδοξία κι ανίερα χέρια
Τα ιερά και τα όσια
Μου νεύετε να έρθω μαζί σας όλο αβρότητα
Μα πώς μπορώ να ανασάνω εγώ
Με το υπογάστριο;
Ευγενέστατο, διακριτικό και κομψότατο το άρθρο του κ. Αραβανή για τον Δημήτρη Ποταμίτη στην “Βιβλιοθήκη” της Ελευθεροτυπίας την προηγούμενη Παρασκευή. Ουσιαστικός ο κ. Αραβανής, καθώς ταιριάζει στον κ. Ποταμίτη.
Μας τιμά όλους που επανέρχεται ξανά και στο Ποιείν και μας θυμίζει πως ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ποιητής Ποταμίτης “ονειρεύτηκε τον ρόλο ενός μύστη και όχι την τάξη ενός επαγγελματία ή τον ρομαντισμό ενός ερασιτέχνη».
Ο Δημήτρης Ποταμίτης πέθανε σαν σήμερα, στις 26 Φεβρουαρίου του 2003, στο Νοσοκομείο «Μεταξά» στον Πειραιά.
Είναι τεράστια η διαφορά μεταξύ αυτού που απλώς διαμαρτύρεται αισθανόμενος κάτι να τον ενοχλεί και αρκούμενος να το εκφράζει, ενίοτε καλυμμένος πίσω από την πλερέζα των ορίων του διφορούμενου, και αυτού που, επιπλέον, μπορεί και να πει, για το βάθος των πραγμάτων. Δε μιλάω να τα αγγίξει. Δεν αγγίζονται! Μιλάω να καταλάβει την αξία τους! Γιατί οι ρίζες των πραγμάτων είναι πολύ βαθιές αλλά στην επιφάνεια τους κόβονται εύκολα.
Είναι άλλο πράγμα να βρίζεις το πανεπιστημιακό κατεστημένο και μετά να κοκορεύεσαι στο podium και άλλο να παλεύεις μόνος ΣΟΥ (να σηκώνεις το βάρος να αλλάξεις τα πράγματα), ΕΚΕΙ στο θέατρό ΣΟΥ, ΕΚΕΙ που ήταν η ΖΩΗ ΣΟΥ, να κάνεις τέχνη και ποίηση. ΤΕΧΝΗ και ΠΟΙΗΣΗ!
Όπως επίσης είναι άλλο πράγμα να έχεις ημερομηνία λήξης και να τροφοδοτείς το οπλοστάσιο της εξ-ουσίας και άλλο να διατρέχεις το χρόνο…
ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΠΟΔΟΣΕΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ. Η ΠΟΙΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΣΗΜΑΝΤΗ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.
5 Νοεμβρίου του 1985 ενημερώθηκε για την αρρώστιά του. Πέθανε 18 χρόνια αργότερα. Δημιούργησε για 18 χρόνια με το ένα μάτι να κοιτά το θάνατο και το άλλο τη ζωή.
Αλλά δεν αλληθώρισε ποτέ.
Μιλώ σαν να τον ήξερα, θα πει κάποιος.
Έτσι όμως αισθάνομαι.
“Οι επαναστάτες είναι πλέον αφοπλισμένοι
Οι αφοπλισμένοι είναι πλέον ενταγμένοι
Οι ενταγμένοι πήραν από ένα ρόλο
Καλά να τον αποστηθίσουνε πρέπει όλο”
Δημήτρης “Ποταμι”της.
Θα κυλά όσο τον θυμόμαστε.
Συνέλευση 800 και πλέον ελληνικών, κυπριακών blogs, ειδησεογραφικά portals και μμεξαπάτησης ελληνικά, κυπριακά και ξένα
http://synelefsi.blogspot.com/