Ι

Η πένα είναι βράδυ προφήτη στο όρος των Ελαιών

Η πένα δεν είναι , Εσταυρωμένη ανάσα , νεογέννητου ΄Ηλιου

Η πένα δεν είναι αόμματο ταξίδι ως τη Γη του Πυρός .

Η πένα σκαλίζει το χθες και οχυρώνει το αύριο .

Η πένα δεν αστειεύεται 12 μ.μ. στο 2000 άπειρο .

Η πένα σηκώνει τη σκαπάνη στα σύνορα των πολιτισμών .

Μιλάει με το Βούδα και το Χριστό .

Στα παιδιά , χαρτομάντηλα , μιλάει με πατέρα νταβά .

Η πένα σκηνοθετεί του πλανήτη το image ,

δεν έχει στρατό για πεδία μαχών ,

δεν έχει πρεμιέρα κααι πρόβα τζενεράλε ,

δεν είναι θέατρο σκιών

τον Αύγουστο σε παραλία .

Δεν είναι εκδότης πουτάνα από μάνα ρουφιάνα .

Η πένα σκύβει πάνω στο Κασμίρ , στα Φόκλαντ ,

στις Φαρόες , στο Ιράκ , στο Ναουρού μέσα στο φωσφάτο .

Η πένα σκύβει εκεί που οι πόρνες σταυρώνονται .

Η πένα δεν είναι υποτελές κρατίδιο

με πρόεδρο τζιτζιφιόγκο ,

δεν είναι γονυπετής προσκυνητής

σε εικόνες Αγίων ,

δεν είναι ανακυκλωμένο σκουπίδι

στη χωματερή του χρόνου ,

δεν είναι χαζοχαρούμενη προστάτιδα

σε πολυεθνικό παιδομάζωμα

δεν είναι μόδιστρος της ιστορίας ,

δεν είναι μανεκέν πολυεθνικών σαλονιών ,

δεν είναι ομοφυλόφιλα βράδια ,

δεν είναι Πόντιος Πιλάτος

δεν είναι ερωτευμένος δικτάτορας .

Η πένα ,

η πένα μου , δεν κάνει αστεία

τραγουδάει μετα σκυλιά

και τον άνθρωπο φτύνει .

ΙΙ

Σε κατακόκκινη παραλία κοιμήθηκα

με τρεις μούσες και έναν έρωτα .

Και είδα νύχτα , δονκιχωτική ,

να καταπίνει τον έρωτα σε φιάλη

του internet ,

αποξηραμένα τραγούδια

να μαστιγώνουν το Πεκίνο ,

σκουπιδοσάκκουλα ηγέετες

να πεοθηλάζουν

ηδονιζόμενοι

του καπιταλισμού τη συγχώνευση ,

τον Χριστό επαίτη

σε φανάρι

της Λεωφόρου Ακρόπολης ,

διευθυντήρια

να ρουφάνε την ιστορία με vodka

και να την αφοδεύουν στο Βόλγα .

Είδα την ιστορία να πίνει τα χάπια της ,

είδα τις αποικίες να πίνουν τα χάπια τους ,

είδα τον έρωτα να πίνει τα χάπια του

για να ‘ χει στύση .

Είδα κι εμένα να καταπίνω τα χάπια μου

για να ‘ χει στύση ο πλανήτης .

1.7.2000

ΙΙΙ

Λίγο πριν αφορίσουνε τ’ αστέρια

και ξορκίσουνε το φεγγάρι

λίγο πριν δούμε την Ειρήνη

να πίνει τσάι στη Χιροσίμα

λίγο πριν τα δώδεκα Ευαγγέλια

βγάλουν δεκατρία

λίγο πριν μας δείξουν το Σολωμό

να πίνει ούζο με τον Mickiewich στο

Α’ νεκροταφείο

λίγο πριν εκτελέσουνε τη γη με

Μυστικά Buttons

λίγο πριν καταβροχθίσουνε τη ρέουσα

κατανάλωση , εν μια νυκτί , τ’ αδηφάγα παράσιτα

της γενιάς μου ,

ο στίχος μου δραπέτευσε απ’ το κελί του

και είδε

το Κεφάλαιο του Μαρξ να τρέχει

100άρι να προλάβει το μέλλον ,

το Σπύρο Λούη να φορά κομποσκοίνι

τις Ολυμπιάδες ,

τον Κάστρο ν’ απολογείτε για τη δολοφονία

του Τσε ,

τη Σιβηρία να τρώει το σώμα της ,

μεσίστια λόγια να φτύνουν ΣΩΤΗΡΕΣ ,

δάκρυα μανάδων να πλένουν τα πόδια

του Πάπα ,

το Ισλάμ να το παίρνει ο άνεμος

το Χριστό στη Πνύκα να κάνει

έρωτα μονάχος και από κάτω ιερείς

και προφήτες να ευλογούνε τα γένια τους .

Είδα και εμένα Εσταυρωμένο στην

Πλατεία Ανεξαρτησίας του Πνεύματος .

από Σωτήρης Παστάκας
14 Comments