Το δέντρο

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Τα κλαριά του θέριεψαν και κοντεύουν νʼ αγγίξουν το μπαλκόνι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Κι όμως χρόνια είναι εκεί, σε χειμώνες και καλοκαίρια.
Θαρρώ πως όταν ήμουν παιδί έκοβα από τους καρπούς του.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Όμως στην κάθε μέρα τα σπίτια γερνάνε,
κάτω από την προσοχή των ματιών μου.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
καθώς οι δρόμοι ορθώνονται και πλευρίζουν πεζοδρόμια.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
καθώς οι άνθρωποι περνούν πίσω από τα κάγκελα του μπαλκονιού.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο,
ωστόσο τα σύννεφα παίρνουν μακριά το καλοκαίρι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο…
καθώς μπαίνω και βγαίνω στης καθημερινότητας το φευγιό.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο…
και γίνεται ο γείτονας που δεν έχω.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Σε λίγο θα πιάσει με το χέρι του το κλειστό πατζούρι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Θα μου θυμίσει πώς μεγαλώνω μαζί του.
Θα μου θυμίσει πώς ζούμε, χωρίς ποτέ να λέμε κάτι.

Ένα δέντρο μεγαλώνει στον κήπο.
Τώρα ξέρω πως είναι εκεί προτού μου χτυπήσει την πόρτα.

Δεν έχω φωνή…

Απʼ το τηλέφωνο -τι να πει κανείς,
ανατοκίζεται η απόσταση.
Κι όσα προλάβουν νʼ ανταλλάξουν οι φωνές,
πάλι μισά θα μένουν.
Ίσως να φταίει που η φωνή δεν είναι αρκετή,
μα θέλουμε κʼ εικόνα :
«Νʼ αναμειχθούν καλύτερα οι γλώσσες μας».
Γιʼ αυτό, δώστε μας εικόνα,
δώστε μας πρόσωπο,
δώστε μας παρουσία…
κι ας έρθουν έπειτα και τα παράσιτα!

Ο κόσμος σε μια κούτα

Ο κόσμος μου έχει αφοπλιστεί εδώ και χρόνια.
Το δωμάτιό μου δε θυμίζει πια δωμάτιο έφηβου,
μυρίζει -από τη βαριά μου ανάσα και από τα χρόνια.
Η τηλεόραση είναι σβηστή και τα βιβλία μου παραταγμένα άτσαλα.
Τα περισσότερα πράγματά μου
είναι συγκεντρωμένα σε κούτες.
Τα μόνα αντικείμενα που μου είναι καθημερινά απαραίτητα,
είναι τα κλειδιά και το πορτοφόλι μου.
Όταν μένω στο σπίτι, υπάρχει ένα cd με παλιά καλή τζαζ
αλλά και η Olympia-
μια γραφομηχανή λογιστηρίου,
που μου χάρισε ένας φίλος κάποια χρόνια πριν.
Εκεί μετατρέπω τις σκέψεις μου σε ένα ρυθμικό κρεσέντο από τα πλήκτρα της.
Είμαι σε σκέψεις πολλές φορές για το «τι» ακριβώς έκανα με τη ζωή μου.
Ψαχουλεύοντας τις κούτες, βλέπω βιβλία ζωγραφικής, πινέλα, κάρβουνα…
Μετά… πυκνογραμμένες σελίδες με χαζά ποιηματάκια σαν κι αυτό.
Μικρές ανολοκλήρωτες ιστορίες
και γράμματα σε κιτρινισμένους φακέλους
με τα γραμματόσημά τους κολλημένα ακόμη στη δεξιά πάνω γωνία.
Τώρα πια μπορώ να τα διαβάζω και να τα κατανοώ περισσότερο,
ιδιαίτερα εκείνα με το ερωτικό περιεχόμενο.
Μια ζωή μέσα σε κούτες, περιμένει μία ακόμη μετακόμιση που αυτή τη φορά
ίσως και να χάσει ένα μεγάλο κομμάτι από τη μέχρι τώρα πορεία της.
Ένας κόσμος σε μια κούτα.
Σε πολλές κούτες.
Σε αμέτρητες κούτες.
Από πεπιεσμένο χαρτόνι συνήθως.
Ένας κόσμος φυλαγμένος τόσο καλά
που πια δε θυμάμαι γιατί είναι δικός μου.

Camouflage

Μοιάζουμε με μπαλόνια,
φύσηξε μέσα μας την πνοή του
ο άνεμος της ζωής.

Με τα χρόνια,
μικρές ριπές του ανέμου
δραπετεύουν από την στρόφιγγα του αφαλού.

Σταφιδιάζει η φύση μας
και η ρώμη μας, αδύναμη πια,
κοιτά μισότυφλη το φως της αιωνιότητας..

από Σωτήρης Παστάκας
16 Comments