Σημείωση Ποιείν: η ανάρτηση πινάκων ζωγραφικής γίνεται με τη φιλοδοξία να εμπνεύσουν τους συνεργάτες-σχολιαστές-επισκέπτες μας και να εκφράσουν στα σχόλιά τους αυτό που τους εκφράζουν -είτε μέσω δική τους δημιουργίας είτε με κείμενα άλλων-.
Φωνή που θύμιζε πατρίδες μακρινές
χιλάδες χρόνια μοναξιάς σε ξένη στράτα
και μετανάστες από μέρες σκοτεινές
στις αποβάθρες του Rio de la Plata
Πάνω απ’ τις στέγες του Μπουένος Άιρες
άγρυπνες νύχτες του Θεού η αγωνία
την ίδια ώρα με σπασμένα βήματα
χορεύουν άντρες ντροπαλοί μες στα πορνεία
Γλυκιά ανάμνηση Λατίνου εραστή
δυο μαύρα μάτια και μαλλιά με μπριγιαντίνη
και μια καρδιά που έχει κιόλας μοιραστεί
στην Ιζαμπέλ και σε μια θλίψη που σε ντύνει
Στις λεωφόρους του Μπουένος Άιρες
τρίζουν και λιώνουν τα πανάκριβα λουστρίνια
κι ο Μαραντόνα σ’ ένα άλλο όνειρο
χορεύει tango με της Μπόκα τα χαμίνια
“Mi Noche Triste”, Carlos Gardel…κι έχει πανσέληνο απόψε…κι εσύ δεν έχεις τα βήματα αλλά χορεύουν τα σωθικά σου και σπάνε τα σπλάχνα σου, τότε παίρνεις τα άντερά σου αγκαλιά και χορεύεις…ακόμη κι εσύ που δεν έμαθες να χορεύεις ποτέ…
http://www.youtube.com/watch?v=7daqW21Fb9U
Γειτονιά μου παλιά
( Madreselva )
Music Francisco Canaro
Florida 17/12/01
Πρώτη μου εσύ βηματωσιά
μιάς κάμαρας χώμα στρωμένης
Γέλια , φωνές , στη γειτονιά
στα όνειρα μου πάντα φέρνεις.
Φωτιές ανάβεις , να σιγοκάψεις
Μαγιού στεφάνια και ξεγνοιασιάς μου
Πρώτη μου εσύ βηματωσιά
της γειτονιάς μου τα πρώτα θαύματα.
Γειτονιά μου παλιά με αυλές γιασεμιά.
Με φιλίες ζεστές μα και κάποιο καυγά.
Τα χρόνια και αν φύγαν
τους δρόμους και αν ντύσαν
με άσφαλτο , μένεις γιά με ζωγραφιά.
Γειτονιά μου μικρή που ’παιξα σαν παιδί
βόλους , μπάλα , μαζί και το πρώτο φιλί .
Μεσίτες σε βρήκαν
τ’αγιόκλημα πήραν
με μιά σε σκοτώσαν αντί παροχή.
Περάσαν τα χρόνια γεμίσαμε χιόνια
μιά θύμηση μένει γιά σ’ένα ζεστή.
Πρώτη μου εσύ λαβωματιά
ηλιατορίγας πυρωμένης
κυπαρρησιού στη γειτονιά
στα στήθια μου ακόμα μένεις
Θύμησες φέρνεις και κάποιο δάκρυ
αγουρων χρόνων, ανεμελιάς μου.
Πρώτη μου εσύ λαβωματιά
της γειτονιάς μου τα πρώτα δράματα.
ΤΟ ΤΑΓΚΟ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ, 25-3-1934
1
Μες στης ζωής τα τωρινά, που είνʼ όλα ψεύτικα,
φτωχά κι εφήμερα,
γιομάτα χίμαιρα,
τα περασμένα πώς ξυπνούσαν ονειρεύτηκα,
κι ας είνʼ αγύριστα παντοτινά.
Μάτια που σβήσατε γρήγορα,
μάτια μου μόνο παρήγορα,
σας βλέπω πάλι μπροστά μου
με θαμπωμένη καρδιά…
Refrain
Μάτια χαμένα, λησμονημένα, γυρίστε πάλι πίσω,
δίχως το φως σας, σκλάβος δικός σας, δεν μπορώ πια να ζήσω.
Με σας δεμένη νιώθω να μένει, με πάθος, η τρελή καρδιά μου,
πρώτη παρηγοριά μου κι ελπίδα μου στερνή.
2
Και πιο πολύ δυο μάτια πλάνα που περάσανε
κι αμέσως φύγανε,
με τʼ άστρα πήγανε,
λες και γλυκό σκοπό για πάντα με κεράσανε,
κι άμα τα σκέβουμαι ξαναμεθώ…
Μάτια που σβήσατε γρήγορα,
μάτια μου μόνα παρήγορα,
σας βλέπω πάλι μπροστά μου
με θαμπωμένη καρδιά…
Μάτια χαμένα, λησμονημένα, γυρίστε πάλι πίσω,
δίχως το φως σας, σκλάβος δικός σας, δεν μπορώ πια να ζήσω.
Με σας δεμένη νιώθω να μένει, με πάθος, η τρελή καρδιά μου,
πρώτη παρηγοριά μου κι ελπίδα μου στερνή.
Στίχοι: Ναπ. Λαπαθιώτης – Μουσική: Μήτσος Μερτίκας
Γιώργο Μίχα θυμάσαι ;
Σου στέλνω την αγάπη μου
Σπύρο Αραβανή , σ ευχαριστώ !!!!!!!!!!