Την κούνησε την ανθισμένη αμυγδαλιά
και πέταξαν χελιδόνια τα σώματα
μ’ ένα ρυθμό που έλιωνε τις αποστάσεις
άνθη καρφάκια στην καρδιά
με μια διάθεση φωτός
διεκδικούσε το δικαίωμά του
στην απογοήτευση,
με ένα ψαροκόκαλο βάρκα
και με τσεκούρι στην καρδιά
κι όλα αυτά έγιναν την ημέρα που ο ήλιος
αποφάσισε να μην ξαναβγεί
αποδημώντας με την απρέπεια.
Ο επόμενος…
…ήρθε αργοπορημένος
αλλά σ’ αγαπάει…
κι έτσι αρχίζει και αποκτάει συνοχή
το όλο θέμα
που μέχρι τώρα ήταν μια παπαριά
κι όλα αυτά στον έβδομο
-Εκεί που είχα ένα στόμα γεμάτο
αμφιβολίες και θυμόμουν δωμάτια
χαρούμενα εφηβικά έπιασα τον εαυτό μου
αδιόρθωτο
παρότι ενήλικας
γνώριζε πάντα πως στη ζώνη φέρει το κλειδί
κι ανάμεσα στα στήθια του
τη σφαλισμένη πόρτα
στον έβδομο που αγαπήσαμε
εισιτήριο για την ουτοπία
και ξαφνικά η Ακρόπολη
έγινε φάτνη, ο έξω από εδώ
με τα επτά χέρια έρχεται
και βρέχουν οι ουρανοί μηνύματα από ακρίδες
κι η αγάπη μας μαζί σας
…
και κάθε άνθος που έπεφτε
καρούμπαλο στο κεφάλι μου!
Χαχαχαχαχαααα!!!!!!!!!! Πολύ σουρρεαλιστική κατάσταση, ακόμα γελάω!! Φιλιά Σωτήρη!!!
Καλή εβδομάδα σε όλους τους συνδημιουργούς.
Arxise me romantikes notes kai pire metafysikes proektasis. Den tha mporouse na einai kalytero gia syllogiki prospatheia.
(το πέρασα εδώ αν και λόγω προσωπικών υποχρεώσεων, ξέρει ο Σωτήρης, δε μπόρεσα να έρθω, γιατί ακριβώς υπογράφεται συλλογικά)
«Για όσους δεν ανέχονται»
Από τον πρόλογο του Μάριου Πλωρίτη του βιβλίου «Θεατρικά έργα» του Λουίτζι Πιραντέλο.
Σε κάθε άνθρωπο υπάρχουν τρεις Γιάννηδες. Ο Γιάννης όπως είναι, ο Γιάννης όπως νομίζει τον εαυτό του και ο Γιάννης όπως τον νομίζουν οι άλλοι».
Αυτό τον αφορισμό του αμερικάνου συγγραφέα Wendell Holmes θα μπορούσε να τον είχε γράψει ο Louigi Pirandello (1867-1936). Μόνο που, για το Σικελό δραματουργό, ο πρώτος Γιάννης (ο Γιάννης όπως είναι) δεν υπάρχει καν. Υπάρχουν μόνο οι άλλοι δυο – που κι αυτοί δεν είναι δυο, αλά αμέτρητοι. Κι όλο του το έργο – πεζογραφικό και θεατρικό – στηρίζεται σ’ αυτή την πολλαπλότητα του ατόμου.
Ο καθένας μας, λέει (…), δεν είναι αυτό που νομίζει ότι είναι, αλλά είναι «ένας, κανένας, εκατό χιλιάδες», ανάλογα με το πώς τον βλέπει τούτο ή εκείνο το πρόσωπο, και πάντα αλλιώτικος απ’ ότι πλάθει ο ίδιος τον εαυτό του μέσ’ στο μυαλό του. Γι’ αυτό η καταστροφή είναι τεράστια, όταν ένας ηθικός καθρέφτης του αποκαλύπτει ξαφνικά την εικόνα του εαυτού του όπως τη βλέπουν οι άλλοι, δηλαδή τι είναι για τους άλλους» (…)
ΥΓ1) Πόσο δίκιο είχε τελικά ο μέγας Λόρκα όταν θεωρούσε ότι ο θεατρικός λόγος είναι ανώτερος από τον ποιητικό. Αν μη τι άλλο ο θεατρικός συγγραφέας ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ να δει αυτό το αυτονόητο. Αρκεί να μπορέσει να ΜΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ των προσώπων το «μύθο» των οποίων περιγράφει.
ΥΓ2) Σωτήρη, αν μη τι άλλο η ομιλία σου στην πρόσφατη εκδήλωση της ΕΕΦ είναι ανάγκη (και μάλλον άμεση) να κοινοποιηθεί και στο Ποιείν…