ΑΣΥΜΠΤΩΤΟ
Εκείνη πορεύεται μέσʼ στη μαγεία του ρυθμού:
(α+β)2 = α2+2αβ+β2.
Αυτός περιπλανιέται σε σοκάκια απροσδιοριστίας.
Όσες φορές προσπάθησαν να προσεγγίσουν την ταυτότητα, κάνοντας την παραδοχή:
όπου α = αγαπώ και όπου β = βαρβατεύω,
το αποτέλεσμα πάντα προέκυπτε:
επειδή όπου α = αγαπώ,
γι αυτό όπου β = βασανίζομαι.
ΘΕΩΡΗΜΑ
Στον Διονύση Καρατζά
Επειδή κάτω από τόξα γεφυριών παλιών
οι στεναγμοί γλυκαίνουν,
γιʼ αυτό σπουδάζω ποταμούς
κι εσύ σαν άστρο λάμπεις.
ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
Ω! Το υπέροχο Ω-μέγα των γοφών σου!
πόσα μάτια αναλφάβητα
πάνω του έχουνε σπουδάσει!
ΑΚΤΟΠΛΟΪΚΟ ΔΕΛΤΙΟ confessions of a dangerous mind free
Περί ώραν 3ην μεταμεσημβρινήν της σήμερον
απέπλευσεν η πεντάκωπος της δεξιάς παλάμης μου,
διʼ απαλής κωπηλασίας, βραδέως κατευθυνομένη
προς την τριπόθητον διώρυγα
των ροδαλών μαστών σου.
POLAROID
Ν΄ ακουμπάς ξαπλωμένη στο στήθος μου.
Να χαϊδεύω το λαιμό σου.
Να μη μιλώ.
Να κοιτάζω μονάχα βαθιά
τα μεγάλα όμορφα μάτια σου
και να σώζομαι μέσα τους.
ΦΩΤΟΒΟΛΙΔΕΣ ΗΔΥΠΑΘΕΙΑΣ
…έμαθες πια λοιπόν ότι η έκσταση μπορεί να μας χαρίζεται κάθε φορά που αποτρέπουμε της τρέλας τη διήθηση. Κάθε φορά που οι κραυγές του πόθου μας ενορχηστρώνονται επάνω στη σταρένια παρτιτούρα των κορμιών μας, ως τη στιγμή της έκρηξης. Ως τη στιγμή που διαλυόμαστε σπάζοντας σε χιλιάδες κομματάκια, σαν κέρματα που πέφτουν κουδουνίζοντας από τις τσέπες πανταλονιού που φεύγει βιαστικά απʼ το σώμα. Ως τη στιγμή που σαν βεγγαλικά εκτινασσόμαστε λαμπρύνοντας το σκοτεινό δωμάτιο με χίλιες αστραπές. Κι ύστερα πέφτουμε μεσʼ στο γλυκό κενό. Μέσα βουτάμε στο βαθύ πηγάδι αγκαλιασμένοι με το ρυθμό που η ανάσα μας ισορροπεί. Ώσπου προσγειωνόμαστε απαλά στο στρώμα, αργά, όπως το κύμα το μεγάλο ξεψυχά, στον έσχατο σπασμό, σʼ του σώματος την πιο ειλικρινή εκμυστήρευση. Τότε που οι ψυχές αλλάζουν σώματα. Τότε που τα μοιράζονται και τα φωταγωγούν. Την ώρα εκείνη που σε κατοικώ, χωρίς χαρτιά, χωρίς συμβόλαια, χωρίς κανονισμούς και ενοικιοστάσια και συ με δέχεσαι όπως τα ρημαγμένα νεοκλασικά τον άστεγο. Τότε που στρέφω παίρνοντας ένα μικρό λουλούδι αλήθειας απʼ τα μάτια σου και τʼ ακουμπώ στο μέτωπό σου,
έτσι για να ʽρθει η άνοιξη πιο γρήγορα
και να σε στεφανώσει.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γιώργος Χ. Θεοχάρης (1951 Δεσφίνα Φωκίδας). Τύπωσε τρεις ποιητικές συλλογές (τελευταία Ενθύμιον, εκδόσεις Καστανιώτη, 2004). Δημοσιεύει επίσης σημειώματα λογοτεχνικής κριτικής και σχολιασμού. Διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό Εμβόλιμον στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας, όπου και κατοικεί έχοντας συνταξιοδοτηθεί από την εταιρεία Αλουμίνιον της Ελλάδος, στην οποία εργάστηκε ως τεχνικός συντηρήσεως. Το 2011 θα μετακομίσει στη Λάρισα.
Στον δεύτερο στίχο, το (α+β) είναι υψωμένο στο τετράγωνο κι όχι πολλαπλασιασμένο επί δύο. Συνεπώς θα έπρεπε να γραφτεί ως (α+β)^2, μιας και το πληκτρολόγιο δεν βοηθά παραπάνω.
🙂
Την καλημέρα μου.
Γ αυτό δυστυχώς η ποίηση είναι εκεί που είναι σήμερα.
Στους ελάχιστους.
Γράψτε επιτέλους απλά, γράψτε για τον κάθε άνθρωπο που δεν έχει ελπίδα.
Ο Γιάννης Θεοχάρης “το ‘χει” κι αυτό φαίνεται απ’ το ΘΕΩΡΗΜΑ. Το ‘χει αλλά μάλλον σπάνια το χρησιμοποιεί.
Ίσως γιατί καταναλώνεται σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει κάτι για το οποίο έχουν γραφτεί τόσα πολλά απο καταβολής της ποίησης που είναι τρομερά δύσκολο να πει πια κανείς κάτι άλλο που να είναι κι ενδιαφέρον.
”Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά που να μη ματώνει ποτέ η ευλάβεια ” Ο.ΕΛΥΤΗΣ
” Χαρίζου ευλαβώς ” (Δελφικό Παράγγελμα )
Kύριε Μίχο,
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το σχόλιό σας (5.)
Πόσο δίκιο έχετε!
Το ασυνείδητο του νεοέλληνα είναι δομημένο ως ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος… θα το θυμάμαι αυτό 🙂
Προσωπικά μου άρεσε και το ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ… με γοητεύει αυτό το παιγνίδι με τη μορφή και τα σχήματα που έχει κάποιο νόημα… ωραίο, δροσερό και προπάντων εδώ πετυχημένο.
Μήπως κάποιος βρήκε την Ερατώ;
(ia+β)²= iα²+2iαβ+β²
iα= μιγαδικός αριθμός
α= αφήνομαι
β= βοήθησε με
i= χαμένος άξονας
δηλαδή όπου αφήνομαι χαμένος βοήθησε με να σε βρω
σημ. ελληνικα+αλτ+2(στο πληκρτολόγιο)
Σας διάβασα πρώτη φορά”στο ποιητικό ημερολόγιο 2004″ΙΩΛΚΟΣ.Το ποίημα έχει τίτλο ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ. Ενδιαφέρθηκα και πληροφορήθηκα κάποια ελάχιστα πράγματα.Αμφιταλαντεύομαι να αποφανθώ αν η ποίηση σας είναι εντελώς πρωτογενής.(ότι είναι σημαντική δεν έχω ενδοιασμούς).Αν αποτελέσει το σημείωμα ετούτο απαρχή επικοινωνίας δεν το ξέρω αλλά μπορώ να το εύχομαι.
Νίκος Π.
Είπες το πιο σημαντικό, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Γι’ αυτό σπάνια πια γραφεται ποίηση.