ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ
Από δω έφυγε
η μισή πατρίδα
για τα ξένα.
ΔΙΑΦΟΡΑ
Τα δέντρα παρκάρουν εύκολα
χωρίς όπισθεν και μανούβρες.
ΤΥΦΛΟ
Σήμερα αύριο
το μέλλον ζυγώνοντας
κλείνει τα μάτια.
ΒΑΡΥΤΗΤΑ
Βαρύτητα λέμε το χέρι τ’ ουρανού
που επιστρέφει τους αλεξιπτωτιστές.
Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟ ΠΛΑΤΥΦΥΛΛΟ ΦΥΤΟ
Τις νύχτες φαίνονται οι πινέζες
που συγκρατούν το μαύρο ουρανό.
Έρχεται η βροχή ξυπόλυτη κι όλο πίσω από τζάμια.
Το κλάμα σου καλώδιο — το πιάνω με βρεμένα χέρια.
Η φόδρα του φάρου σχίζεται κι ορμάει το σκοτάδι.
1. Θα ‘χουμε σε παλιό καθρέφτη γνωριστεί
κι έμεινε αυτό το ράγισμα στα μάτια.
2. Τρένο παλιό τα λόγια μου, σου λέω,
βαγόνι το βαγόνι ξεδοντιάστηκα.
3. Θέλει κι η νύχτα μια γουλιά απ’ το αίμα σου
για να σαλπίσει τ’ άστρα της.
4. Κάποτε πέφτει η ψυχή, εκεί που
το κορμί σκοντάφτει.
Πέφτει σαν αρμαθιά κλειδιά,
μένεις απ’ έξω.
5. Χρόνια που πέσαν πάνω μας, σαν προβολείς.
Μας τουφεκίζουν έναν έναν,
σαστισμένους λαγούς.
6. Περίπολοι της νικοτίνης.
Οι κάνες τόσων τσιγάρων
στραμμένες πάνω μας.
7. Έντομο ή βλέμμα!
Έντρομο φεύγει το καλοκαίρι,
παλιά μουσική μου τρώει τα δάχτυλα.
8. Η φωνή σου κάνοντας δεύτερη
η φωνή σου κόλουρος κώνος
η φωνή σου βοηθητικός φαντάρος Ι5.
9. Τριμμένο σακάκι, τριμμένο χέρι
μασχάλες ξηλωμένες.
Που θα φανούν στη σταύρωση.
10. Ζυγώνει το μέλλον, σφραγισμένη μποτίλια.
Αδειανή ή γεμάτη, ρωτούν οι γονείς.
Μαύρη, παιδιά μου, μαύρη τους λέω.
11. Ελλάδα ’80
Μοιάζεις επιπλωμένο οικόπεδο
με θυρωρό βεβαίως και γκαράζ.
12. Τραβάς την αλυσίδα κι ο ήχος του νερού
σα να το πνίγουν στη λεκάνη.
Η φτερωτή της μέρας παίρνει να γυρίζει.
13. Ο θάνατος παλιό μπροστογεμές.
Με όλες του τις αφλογιστίες,
πιάνει κάποτε.
14. Συντέλεια
Θα λάμπουνε ψηλά τ’ αστέρια
τα μάτια των πουλιών
και πού και πού
η καύτρα ενός τσιγάρου.
(Πρώτη ηλεκτρονική εμφάνιση στο περιοδικό Μεταθέσεις)
Το στιγμιαίο της ποιητικής οπτικής
καίρια μαχαιριά στο βλέμμα του αναγνώστη.
Εξαίρετα αυτά τα σύντομα ποιήματα του Μιχάλη Γκανά. Άσκηση ποιητικής οπτικής κι αθέλητη επίδειξη δεξιοτεχνίας.
Επιτέλους κ.Παστάκα!
Να ένας άνθρωπος που έχει κάτι να μας πει και που κατανοεί (όπως οι πραγματικοί ποιητές) ότι δεν υπάρχει μόνον αυτός σε τούτο τον κόσμο!
“ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ: Από δω έφυγε η μισή πατρίδα
για τα ξένα”.
“Θέλει κι η νύχτα μια γουλιά απ’ το αίμα σου
για να σαλπίσει τ’ άστρα της.”!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τον Μιχάλη Γκανά πρώτα τον τραγούδησα κι ύστερα τον διάβασα. Χωρίς να μπορώ, ακόμη και τώρα, να πω με σιγουριά αν αυτό λειτούργησε υπέρ ή κατά της ανάγνωσής μου, ένα είναι με ασφάλεια καταχωρημένο στην κρίση μου για την ποίησή του: ο Γκανάς δεν αποδίδει νοήματα, τα δημιουργεί, εν μέσω ήσυχων μονολόγων ή αστραφτερών αστραπών, με ολόκληρες παραγράφους κάποτε ή, όπως τώρα, με μισοπνιγμένες στην ανάσα του αποκαλύψεις. Στον Ελύτη των μαγικών δίγραμμων αποφθεγμάτων στο κάτω μέρος των σελίδων της ‘Μαρίας Νεφέλης’ είχα βρεθεί αντιμέτωπος με το ακαριαίο της νοημοσύνης. Γιατί δεν είναι ο λυρισμός ή το αφηρημένο που κάνει την τέτοιου είδους γραφή να ολοκληρώνεται, είναι η νοημοσύνη που καταφέρνει να συμπυκνώσει χωρίς να πετσοκόψει τον ουρανό μέσα μας. Θα ήθελα να διαβάζω πιο συχνά τέτοια ποίηση, με βοηθά να ανασαίνω καλύτερα και πιο εύρυθμα…
Ίσως αδόκιμο , επειδή άλλο
καλούμαι να σχολιάσω.
Όμως με συντάραξε!!!!!
“…..Αν η ποίηση δεν είναι ο κλαντεστίνο
της γραφής , δεν έχει λόγο να υπάρχει”
Κύριε Μίχε θα ήταν τιμή μου
να με θεωρήσετε πνευματικό φίλο.
Εξαιρετικός. Τα “μάυρα λιθάρια¨του ήταν μια αποκάλυψη. Υπάρχει αν θυμάμαι καλά και μια εκπομπή στο αρχείο της ΕΡΤ που αν καποιος ξέρει περαιτέρω(links κλπ) καλό θα κάνει. Θυμάμαι, μιλάγε με μια λιτότητα ασκώντας γοητεία και στον πιο αδιάφορο.
Ωραία πράματα, να χαίρεται κανείς να τα διαβάζει!