*

Ουράνιο τόξο
δεν έχω δει ποτέ
πάνω από την Ακρόπολη.
Κυνήγησα θύελλες.
Έσπειρα θύελλες.
Ματαίως. Δεν το είδα
ποτέ το γαμημένο.

*

Ένας γύπας γυροφέρνει
την πολυκατοικία μας.
Κάποιος είπε πως τον είχε δει
να κάνει κύκλους πάνω
από το Όρος Αιγάλεω.
Κάποιος άλλος πως τον είδε
πάνω από το Θέατρο του Διονύσου.
Κανένας δεν είπε πως ήρθε
να κατασπαράξει
το ψοφίμι στον έβδομο.

*

Πάνω στα σύρματα
ξαγρυπνάτε, στα
σκουριασμένα σας σωμέ
ασύρματοι βλάκες¨
τώρα που η κόρη σας ξεσκίζεται
στα τσατ κι ο γιος σας στα φόρα

ούτε μια φορά δεν σηκώνετε
το βλέμμα σας να δείτε

τον Παρθενώνα.

*

Ο ουρανός κουράζει.
Δεν μπορείς να τον βλέπεις συνέχεια:
Κουράζει η ακινησία του σήμερα
που δεν φυσάει. Ούτε ένα συννεφάκι
δεν κατεβάζει για χάρη μου.

Η Ακρόπολη μόνον ανοίγει
τρύπες
και ρίχνει περάσματα
κάνοντας χώρο
στην απρόβλεπτη στύση μου.

*

Έλα να σου περάσω το δακτυλίδι
στον παράμεσο: μην φωνάζεις,
χαμήλωσε τη φωνή, μετακίνησε
την Ακρόπολη, βάλε τον Λυκαβηττό πιο δω,
λύσε τους κάβους κι άσε την Ηρακλειά
να στραφεί στον Μάιο,
πριν γίνει η απουσία σου

πάμφωτο Καλοκαίρι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΟΙΕΙΝ: Ένα πάμφωτο Καλοκαίρι ευχόμαστε για τους συνεργάτες. τους σχολιογράφους και τους αναγνώστες μας. Το ΠΟΙΕΙΝ θα είναι και πάλι μαζί σας την Δευτέρα 17 Αυγούστου 2009.