1.Όλοι εμείς οι φιλήσυχοι πολίτες… Η ανοχή και η σιωπή, μας έκανε συνένοχους…
2.Τις ελπίδες μου αγαπώ στους άλλους, μιας και με τροφοδοτούν να τις καλλιεργώ και να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας.
3.Δείγμα σύγχρονου μηδενισμού και πόρωσης… Ή επανάστασης…
4.Το σύνθημα, γραμμένο πάνω στα ενετικά τείχη του Ηρακλείου, αντανακλά την αγριάδα του, διαχρονικά. Μπαρουτοκαπνισμένο το σκηνικό της εποχής…
5.Πράα κι ανάλαφρη θέση, στοχαστική και στωική…
6.Κάτι σάπιο μυρίζει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας…
7.«Τα παιδικά χρόνια είναι η λεωφόρος που μας οδηγεί στη βαθύτερη γνώση ενός Τόπου. Τελικά, Τόπος είναι μόνο ένας, ο Τόπος των παιδικών χρόνων.»
Ρολάν Μπαρτ
8.Τα λόγια είναι περιττά…
Βαγγέλη, πολύ ωραία η ιδέα σου και απολαυστικά τα σχόλια!
Μια ένσταση μόνο, όχι ως προς εσένα, αλλά ως προς το απόφθεγμα του Ρολάν Μπαρτ. Αλλοίμονο αν η μόνη πατρίδα όλων μας ήταν τα παιδικά μας χρόνια. Δεν είχαν όλοι την ιδανική παιδική ηλικία!
Η μόνη πατρίδα μας είναι, νομίζω, τα πράγματα που αγαπάμε και πιστεύουμε ως ενήλικες και όχι η τυχαιότητα που μας επιβλήθηκε όταν ήμασταν παιδιά.
Ένα εξίσου ωραίο απόφθεγμα -που λειτουργεί και ως δείκτης- είναι του Δουμά.
Εκείνο που λέει:
“Ένας για όλους και όλοι για έναν” πρόδρομος για μελλοντικές π-art-ούζες. χιχι 8)
Όσο για το “όχι άλλο ΙΚΑ” σε λίγο θα παίρνουμε φυστικοδάνειο πριν τον συνουσιασμό.
Καταραμένα γκόλντεν μπόϊζ. (γκρ)
“Μην κάνεις καριέρα
Κάνε σαμποτάζ”
Από τοίχο της οδού Δάμωνος στην Πάτρα
Έστω και κάπως αργοπορημένα, από τον εξαιρετικό Λευτέρη Πούλιο:
“Πατρίδα μου είναι ο άνθρωπος”
[συλλογή: Αντί της σιωπής, 2005]
αυτό το
“τι αγαπάς στους άλλους;”
“τις ελπίδες μου!”
προσπαθώ να μετρήσω με πόσους δερματόδετους τόμους ποίηση θα το αντάλλασα…
ορίστε κι ένα ποίημα που υλικά του αποτέλεσαν συνθήματα σε τοίχους που μάζευε καιρό η Παυλίνα:
http://teflon.wordpress.com/2009/03/30/%CF%80%CE%B1%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B2%CE%B9%CE%BD-%CE%BF-%CE%B4%CF%8D%CF%83-%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%BF%CF%82/