1
Τότε έκατζε ο Γκούρας και οι άλλοι και φάγαμεν ψωμί τραγουδήσαμεν κ᾿ εγλεντήσαμεν. Με περικάλεσε ο Γκούρας κι᾿ ο Παπακώστας να τραγουδήσω ότ᾿ είχαμεν τόσον καιρόν οπού δεν είχαμεν τραγουδήση -τόσον καιρόν, οπού μας έβαλαν οι ᾿διοτελείς και ᾿γγιχτήκαμεν δια-να κάνουν τους κακούς τους σκοπούς. Τραγουδούσα καλά. Τότε λέγω ένα τραγούδι
Ο Ήλιος εβασίλεψε Έλληνα μου, βασίλεψε
και το Φεγγάρι εχάθη
κι᾿ ο καθαρός Αυγερινός που πάει κοντά την Πούλια,
τα τέσσερα κουβέντιαζαν και κρυφοκουβεντιάζουν.
Γυρίζει ο Ήλιος και τους λέει, γυρίζει και τους κρένει
Εψές οπού βασίλεψα πίσου-από μια ραχούλα,
άκ᾿σα γυναίκεια κλάματα κι᾿ αντρών τα μυργιολόγια
γι᾿ αυτά τα ᾿ρωϊκά κορμιά ᾿σ τον κάμπο ξαπλωμένα,
και μέσ᾿ το αίμα το πολύ είν᾿ όλα βουτημένα.
Για την πατρίδα πήγανε ᾿σ τον Άδη, τα καϊμένα».
Ο μαύρος ο Γκούρας αναστέναξε και μου λέγει «Αδελφέ Μακρυγιάννη, σε καλό να το κάμη ο Θεός άλλη φορά δεν τραγούδησες τόσο παραπονεμένα. Αυτό το τραγούδι σε καλό να μας βγη. -Είχα κέφι, του είπα, οπού δεν τραγουδήσαμεν τόσον καιρόν». Ότι εις τα ᾿ρδιά πάντοτες γλεντούσαμεν. Άρχισε ο πόλεμος κι᾿ άναψε ο ντουφεκισμός πολύ. Πήρα τους ανθρώπους μου, πήγα εκεί, καθώς ήμουν διορισμένος και στάθηκα καμπόσο και πολεμήσαμεν. Ήφερα απόξω γύρα τα πόστα. Πήγα εις το κονάκι μου ό,τι έπαιρνε να βασιλέψη το φεγγάρι, να βγάλω τον πεζό δια την Κυβέρνησιν. Έρχονται μου λένε «Τρέξε, σκοτώθη ο Γκούρας εις το πόστο του. Έρριξε αναντίον των Τούρκων απάνου-εις την φωτιά τον βάρεσαν εις τον αμήλιγγα και δεν μίλησε τελείως». Πήγα, τον πήραμεν εις το νώμο και τον βάλαμε ᾿σ ένα μπουντρούμι. Τον συγύρισε η φαμελιά του και τον χώσαμεν.
2
Pirates of Treasure Island dvd
Έγινα ως δεκατέσσερων χρονών και πήγα εις έναν πατριώτη μου εις Ντεσφίνα. Ήταν ο αδελφός του με τον Αλήπασια και ήταν ζαπίτης αυτός εις την Ντεσφίναν. Στάθηκα με εκείνον μιαν ημέρα. Ήταν γιορτή και παγγύρι τ᾿ Αγιαννιού. Πήγαμεν εις το παγγύρι μό᾿ ᾿δωσε το ντουφέκι του να το βαστώ. Εγώ θέλησα να το ρίξω, ετζακίστη. Τότε μ᾿ έπιασε σε όλον τον κόσμον ομπρός και με πέθανε εις το ξύλο. Δεν μ᾿ έβλαβε το ξύλο τόσο, περισσότερον η ντροπή του κόσμου. Τότε όλοι τρώγαν και πίναν και εγώ έκλαιγα. Αυτό το παράπονον δεν ηύρα άλλον κριτή να το ειπώ να με δικιώση, έκρινα εύλογον να προστρέξω εις τον Αϊγιάννη, ότι εις το σπίτι του μό᾿ ᾿γινε αυτείνη η ζημία και η ατιμία. Μπαίνω την νύχτα μέσα-εις την εκκλησιά του και κλειω την πόρτα κι᾿ αρχινώ τα κλάματα με μεγάλες φωνές και μετάνοιες τ᾿ είναι αυτό οπού ᾿γινε ᾿σ εμέναν, γομάρι είμαι να με δέρνουν;» Και τον περικαλώ να μου δώση άρματα καλά κι᾿ ασημένια και δεκαπέντε πουγγιά χρήματα και εγώ θα του φκιάσω ένα μεγάλο καντήλι ασημένιον. Με τις πολλές φωνές κάμαμεν τις συμφωνίες με τον άγιον…..
….Πιάνω όλα αυτά τα χρήματα. Την άλλη χρονιά τον χειμώνα τα πιάνω αραποσίτι από έντεκα γρόσια το ξάι το συνάζω εις τ᾿ αλώνια, το πουλώ εις την Άρτα τριάντα-τρία. Ότ᾿ ήταν πανούκλα εις την Άρτα και ήταν έλλειψη το ψωμί. Τότε έφκιασα ντουφέκι ασημένιον, πιστιόλες και άρματα και ένα καντήλι καλό. Και αρματωμένος καλά και συγυρισμένος το πήρα και πήγα εις τον προστάτη μου και ευεργέτη μου κι᾿ αληθινόν φίλον, τον Αϊγιάννη, και σώζεται ως τον σήμερον- έχω και τ᾿ όνομά μου γραμμένο εις το καντήλι. Και τον προσκύνησα με δάκρυα από-μέσα-από τα σπλάχνα μου, ότι θυμήθηκα όλες μου τις ταλαιπωρίες οπού δοκίμασα…
3
Ανάμεσα Πάτρα και Γαστούνι είναι ένα χωριόν το Μέγα-Σπήλαιγο. Έκαμα κονάκι εκεί. Μου παραπονιώνται οι κάτοικοι από την τυραγνίαν οπού δοκιμάζουν από τους καλογέρους ό,τι παίρνουν το αρπάζουν αυτείνοι. Είχα κονάκι ᾿σ ενού παππά το σπίτι. Τότε τους λέγω «Σαν τραβάτε τόση τυραγνίαν, δεν το αφίνετε το χωργιόν σας να φύγετε να πάτε ᾿σ άλλο χωργιόν εθνικόν, οπού ᾿ναι τόσα;» Μου λέγει η παππαδιά «Όταν ήρθαν οι Τούρκοι, εμείς ήμαστε μέσα-εις το βάλτο, ᾿σ το νερό τόσες ψυχές, να γλυτώσουμεν και ήρθαν οι Τούρκοι και μας πιάσανε και ήταν το σώμα μας καταματωμένο από τις αβδέλλες -μας φάγαν και τα παιδιά πεταμένα μέσα -γιομάτο το νερό, σαν μπακακάκια πλέγαν κι᾿ άλλα ζωντανά κι᾿ άλλα τελείωναν. Και μ᾿ έπιασαν οι Τούρκοι και με κοιμήθηκαν τριάντα-οχτώ και μ᾿ αφάνισαν κ᾿ εμένα και τις άλλες. Διατί τα τραβήσαμεν αυτά; Δι᾿ αυτείνη την πατρίδα. Και τώρα δικαιοσύνη δεν βρίσκομεν από κανέναν όλο δόλο και απάτη». Κ᾿ έκλαιγε με πικρά δάκρυα. Την παρηγόρησα. Με πήρε το παράπονο κ᾿ έκλαψα κ᾿ εγώ. Πήγαν τα παιδιά να βάλουν εις το μετόχι τ᾿ άλογό μου, το παίρνουν οι καλογέροι τ᾿ απολούνε έξω και κλείνονται μέσα. Είναι σαν κάστρο. Τους λένε τα παιδιά «Είναι του Μακρυγιάννη τ᾿ άλογον». Κρίναν τόσα αναντίον μου. Τότε λέγω των παιδιών «Απάνου τους να τους πιάσωμεν!» Πιάστηκαν μ᾿ άρματα. Κολλήσαμεν, τους πιάσαμεν. Τους έρριξα ένα ξύλο παστρικό και τους διάταξα διατί να φέρνωνται τοιούτως και τυραγνικώς εις τους ανθρώπους πώς θα πάμε ομπρός μ᾿ αυτό; Έφυγα από-᾿κεί. Πήγα εις τον Κυβερνήτη, το᾿ ᾿δωσα το ριπόρτο
” Καημένε Μακρυγιάννη να ΄ξερες
γιατί το τζάκισες το χέρι σου
το τζάκισες για να χορεύουν σέικ
τα κωλόπαιδα ”
Ντίνος Χριστιανόπουλος
Και πάρε δεντρολιβανιά,
μυρτιά και πικροδάφνη.
Του Μακρυγιάννη τον καημό
και δεκαπεντασύλλαβο
να βρεις αρχή και άκρη.
(Μ. Ελευθερίου, Η κιβωτός)
αγνή γραφή, απέριττη, πραγματική. και λυπημένη και γυμνή. ο μακρυγιάννης.
Αυτή την εποχή διαβάζω τα Άπαντα του Αδαμάντιου Κοραή, του σημαντικότερου Έλληνα του νεότερου ελληνισμού. Μέσα από τα κείμενά του (1) αρχίζουν και τεκμηριώνονται, μέσα μου, απαντήσεις σε ερωτήματα όπως:
«Μα καλά, η εκκλησία έχει φροντίσει να αγιοποιήσει ένα σωρό περίεργους. Ανθρώπους όμως, σαν τον Αθανάσιο Διάκο ή το Διονύσιο τον επονομαζόμενο και σκυλόσοφο (λόγω του φρικτού από τα βασανιστήρια θανάτου του) γιατί ποτέ δεν τους ονόμασε αγίους;»
Δε μαρτύρησαν, όντας ιερωμένοι, για του «Χριστού την Πίστη την Αγία»;
Κάνανε τίποτα «κακό»;
Παραβήκανε «τίποτα εντολές» του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως;
(1) στα οποία συμπεριλαμβάνω και την «Ελληνική Νομαρχία» http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/hellenic_polity.htm αφού σοβαροί μελετητές αποφαίνονται πως πρόκειται για δικό του έργο. Έργου που [εξ αιτίας του ακραίου – αλλά απόλυτα δικαιολογημένου – χαρακτήρα που έχει ενάντια στα έργα και τις ημέρες της ιεραρχίας της εκκλησίας και ιδίως του Φαναρίου] ο ίδιος φαίνεται να επέλεξε – εκτιμώντας ότι αν «στραφούν εναντίον» θα προξενούσαν και κακό στον αγώνα – να μην το «υπογράψει».
Είναι άλλο θέμα η προσέγγιση του αγωνιστικού λόγου που εκφέρει ο Μακρυγιάννης, η πολύτιμη αγωνιστική παρουσία του το 1821 και 1843 και η ξεχωριστή σεπτή μορφή του. Και άλλο η “αγιοποίηση” και η ιδεολογική χρήση των κειμένων από τους σημερινούς πατριδοκάπηλους κάθε λογής και κατεύθυνσης!
Καλημέρα σας,
Και με σπαθί σπασμένο εύδρομος επιτίθεμαι. Οπισθοφύλακας γαρ αρνούμαι ζωντανός να επιστρέψω…
Κώστας Ρεούσης
&
Υπερπραγματική Φράξια Λευκωσίας
!*!
Φίλε κύριε Γ. Πρίμπα,
δεν είναι ‘ακραίο” κείμεΝο η “Ελληνική Νομαρχία”, ακραίες είναι οι συνθήκες, κοινωνικές-πολιτικές-οικονομικές-πνευματικές, μέσα στις οποίες γεννήθηκε. Ακραίες [εν τη κεκαλυμμένη ηπιότητά τους…] είναι οι πολιτικές που εφάρμοσαν στα πλαίσια των ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ οι ηγετικές ομάδες των διάσπαρτων ελληνικών πληθυσμών [προύχοντες, ανώτατη διοικούσα ιεραρχία εκκλησίας κ.ά.]. Ο “Ανώνυμος” από αυτές αντλεί και αυτές καταγγέλλει και ζητά να υπερβούν οι Έλληνες.
Μπορούμε να ξαναμιλήσουμε επ’ αυτών. Αλλά καλώς μελετάτε από το πρωτότυπο τον ΚΟραή. Είναι εξαιρετική περίπτωση. Αναζητήστε και 2 έργα του Φίλιππου Ηλιού -τώρα πια- στις εκδόσεις “Πορεία”
1. “Τύφλωσον, Κύριε, τον λαόν σου”.
2. ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΡΑΪΣΜΟΥ ΣΤΟΝ 20Ο ΑΙΩΝΑ.
τον όρο “ακραίο” φυσικά και δεν τον αποδέχομαι! και συμφωνώ μαζί σας.
Μια απαραίτητη διόρθωση στο αρχικό! (ο δαίμων που λέμε)
(1) στα οποία συμπεριλαμβάνω και την «Ελληνική Νομαρχία» http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/hellenic_polity.htm αφού σοβαροί μελετητές αποφαίνονται πως πρόκειται για δικό του έργο. Έργου που [εξ αιτίας του ακραίου – αλλά απόλυτα δικαιολογημένου – χαρακτήρα που έχει ενάντια στα έργα και τις ημέρες της ιεραρχίας της εκκλησίας και ιδίως του Φαναρίου] ο ίδιος φαίνεται να επέλεξε – εκτιμώντας ότι αν «στραφούν εναντίον» του (δλδ του Κοραή!) θα προξενούσαν και κακό στον αγώνα – να μην το «υπογράψει».
Άσχετα προς το θέμα της παρούσας δημοσίευσης:
Αγαπητέ κύριε Πρίμπα, εκτός από την κυρία Μαντουβάλου δεν γνωρίζω άλλον σοβαρό μελετητή που να αποδίδει την πατρότητα της Ελληνικής Νομαρχίας στον Κοραή. Σας υπενθυμίζω ότι ο Κοραής, σε αντίθεση με το συγγραφέα της Ε.Ν., δεν δίστασε να δημοσιεύσει επωνύμως την Αδελφική Διδασκαλία ( το 1798).
Με εκτίμηση,
Παναγιώτης Πάκος
Η αναφορά σας για την κα Μαντουβάλου υποθέτω πως σχετίζεται με τα αναγραφόμενα στο site http://www.scribd.com/doc/820523/-#document_metadata
Προσωπικά απέφυγα να ονοματίσω αν και την έχω ακούσει και από άλλους και σε κάθε περίπτωση είναι το μόνο όνομα που προτάθηκε με επιχειρήματα (άξια λόγου).
Το ζητούμενο όμως δεν είναι αυτό.
Το ζητούμενο είναι ότι οφείλουμε (και δε μιλάω για ανθρώπους όπως εμείς που δεν είμαστε ιστορικοί αλλά ενδιαφερόμαστε για την ιστορία) κάποτε να πούμε την αλήθεια για το 21. Και η αλήθεια είναι πως η σημερινή εικόνα που έχουμε για την επανάσταση του 21 είναι δημιούργημα της εκκλησίας (με αιχμή του δόρατος τον Παπαρρηγόπουλο) όταν, μετά από μερικές δεκαετίες από την επανάσταση, κατάφεραν να κυριαρχήσουν πνευματικά και να επιβάλουν τις άποψή τους.
Αυτό δε μειώνει βέβαια την αξία της συμμετοχής στον αγώνα των ιερωμένων, όταν ξέσπασε η επανάσταση, των κατώτερων (με κάποιες εξαιρέσεις πάντως) όμως βαθμίδων της ιεραρχίας αλλά και αγνών χριστιανών όπως ο Μακρυγιάννης αλλά… αλλά η αλήθεια είναι πως αυτοί που προετοίμασαν (και ιδίως στο εξωτερικό) την επανάσταση ήταν άνθρωποι που είχαν λίγο ή πολύ προσεταιριστεί τις ιδέες και τις αρχές του διαφωτισμού.
Ο Ρήγας (όσο πρόφτασε και πρόφτασε πολύ!), ο Κοραής και ο συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας (αν δεχθούμε ότι δεν είναι ο Κοραής πράγμα αδιάφορο έτσι κι αλλιώς) όπως και τόσοι άλλοι που μετέφρασαν έργα δυτικών επιστημόνων αλλά και λογοτεχνών (και σε κάποιο μικρό βαθμό και συνέγραψαν), θεωρούσαν ότι, για να μπορέσει να γίνει πραγματικότητα η απελευθέρωση, πρέπει πρώτα οι υπόδουλοι να βγουν από την αμάθεια και, κατ’ αρχή, ο αγώνας τους ήταν ακριβώς γι’ αυτό. Για να γνωρίσουν δηλαδή αρχικά και να μπορέσουν να γίνουν μέτοχοι και οι υπόδουλοι Έλληνες (και όχι μόνο αν αναλογιστούμε το Ρήγα) των ιδεών του διαφωτισμού και της γαλλικής επανάστασης. Ιδέες δηλαδή που πολέμησε και πολεμά η εκκλησία της οποίας η ιεραρχία αντιτάχθηκε στην επανάσταση. Αλήθεια ο αφορισμός του Ρήγα (όχι ότι έχει και καμιά ουσία ως πράξη αλλά λέμε τώρα…) ισχύει ακόμα;
Μετά την απελευθέρωση και τη σταθεροποίηση του πρώτου ελληνικού κράτους η εκκλησία πέτυχε και μάλιστα πολύ εύκολα (πόσοι αντέδρασαν στον δέκατο ένατο αιώνα; ο Ροίδης και ελάχιστοι ακόμα) να κυριαρχήσει πνευματικά και να βάλει στη γωνία τους οπαδούς του διαφωτισμού (παραπέμπω στον Παναγιώτη Κονδύλη και στο βιβλίο του για το νεοελληνικό διαφωτισμό) και σιγά, σιγά να τους εξαφανίσει στη συνείδηση των πολλών από την ιστορία.
Η αναφορά μου στην κυρία Μαντουβάλου σχετίζεται με το γεγονός ότι υπήρξα φοιτητής της και γνωρίζω τις θέσεις της όσον αφορά την πατρότητα της Ελληνικής Νομαρχίας (τις οποίες δεν είμαι σε θέση να αντικρούσω και τις δέχομαι bona fide). Κυρίως, όμως, η αναφορά μου αφορμάται από τη δήλωσή σας ότι στα έργα του Κοραή συμπεριλαμβάνετε και την Ελληνική Νομαρχία, με το επιχείρημα ότι “σοβαροί μελετητές αποφαίνονται πως πρόκειται για δικό του έργο”.
“Ζητούμενο”, σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι είναι η προσεκτική μελέτη, σύγκριση και διασταύρωση των πηγών και, κυρίως, η ακόμη προσεκτικότερη διατύπωση των θέσεων του καθενός.
Ως προς τα υπόλοιπα σχόλιά σας, συμφωνώ απολύτως μαζί σας.
Με εκτίμηση
Παναγιώτης Πάκος
κε Μίχο αν και καταλαβαίνω τους νέους, προσωπικά δε θα πέταγα μπογιά ποτέ σε κανένα άγαλμα (και τουλάχιστον όχι σε αγάλματα ανθρώπων όπως ο Κοραής ή ο Καποδίστριας) και σίγουρα αυτοί είναι οι τελευταίοι που φταίνε.
Θυμάμαι, κάπου 25 και χρόνια ενωρίτερα, όταν έπεσαν στα χέρια μου τα βιβλία, του καθηγητή Ενεπεκίδη: «Ρήγας – Υψηλάντης – Καποδίστριας τόμος Ι – Έρευναι εις τα αρχεία της Αυστρίας, Γερμανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ελλάδος», του Κωνσταντίνου Σάθα: «Τουρκοκρατούμενη Ελλάς» και το «Θουκυδίδου Ιστορίαι» (σε μετάφραση Ελευθέριου Βενιζέλου), συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα ταξίδι (παράλληλο με όσα άλλα μπορέσω) που τουλάχιστον κάποιες (τις αυθεντικές! ή δυνατόν) διαδρομές του δε θέλω να τις χάσω.
Στην ιστορία δεν υπάρχει άσπρο μαύρο, δεν υπάρχει καλό κακό και πάνω απ’ όλα δεν υπάρχει δίκαιο άδικο. Υπάρχει συμφέρον και το χειρότερο μυθοπλασία. Εκτός ίσως από το Θουκυδίδη κανείς άλλος δεν έγραψε ιστορία χωρίς να αλλοιώσει τα πράγματα. Και δυστυχώς η σημαντικότερη αλλοίωση γίνεται όταν παρουσιάζεις τη μισή αλήθεια! Από τα λίγα που έχω καταφέρει να διαβάσω μέχρι σήμερα το μόνο που αισθάνομαι είναι μια απέχθεια για τα όσα μου μάθαιναν (και τον τρόπο που κατεύθυναν τη σκέψη) στο σχολείο (αρκεί να σκεφτείτε ότι τα χρόνια μου στο δημοτικό ήταν από το 1968 έως το 1974).
Κατά την άποψή μου η ιστορία οφείλει να σε μαθαίνει τι να μην κάνεις και η επιστήμη με τη φιλοσοφία να ανοίγουν δρόμους. Έννοιες όπως ελληνική φυλή και τέτοια μου είναι αδιάφορα και αν είμαι για κάτι περήφανος αυτό έχει να κάνει με τη γέννηση της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της τραγωδίας (θεάτρου) στα χώματα της Ιωνίας και το ξεπήδημα τους παράλληλα με τις «τότε» κοινωνικές εξελίξεις. Το ζητούμενο μας θεωρώ ότι πρέπει να είναι η ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία (και συμβατή με τη φύση) και η διαρκής αναζήτηση της γνώσης. Αν επί τουρκοκρατίας υπήρχε ισονομία και δικαιοσύνη το πιθανότερο είναι πως κανείς δε θα έκανε επανάσταση/ εις. Η οθωμανική όμως αυτοκρατορία δεν ήταν παρά ένα χαλιφάτο και ως τέτοιο δε μπορούσε να έχει ισονομία και ο αγώνας, των μη μουσουλμάνων υπηκόων της, για απελευθέρωση μονόδρομος.
Πολύ σωστά θέτετε την έννοια της ρωμιοσύνης ως το αντίπαλο δέος στο νεοελληνικό διαφωτισμό.
Το ρωμιός (< ρωμαίος < υπήκοος της (ανατολικής εκχριστιανισμένης) Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) είναι χαρακτηρισμός που τον αισθάνομαι από κάτι ξένο έως βρισιά πάνω μου και αν (αν…) η θρησκεία είναι ασθένεια τότε μάλλον η ορθοδοξία είναι μια μορφή της. Πως μπορώ να αισθανθώ κάτι τέτοιο ως δικό μου τη στιγμή που από το τέλος του 4ου μέχρι τα μέσα του 6ου μ.Χ. αιώνα αυτά που προανέφερα ως σημαντικά, αν δε σωνόντουσαν αρχικά στην Περσία και μετά από τους Άραβες προτού μεταφερθούν στη δυτική Ευρώπη, θα είχαν σήμερα αφανιστεί;
Σχετικά με την Ελληνική Νομαρχία τη θεωρώ ως ένα πραγματικό διαμάντι και εκτιμώ πως ο συγγραφέας της θα πρέπει να έχει επηρεαστεί πολύ από το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» του Ρουσό.
Το παρακάτω απόσπασμα είναι πολύ χαρακτηριστικό:
«Ἀφοῦ λοιπὸν ἔπαυσεν, ὡς εἶπον, τὸ πρῶτον σύστημα τῶν ἀνθρώπων, εἰς τὸ ὁποῖον ἡ φύσις ἦτον ἀντὶ τῶν νόμων, ἡ γῆ ὅλη ἀντὶ τῶν πολιτειῶν, καὶ ἡ θέλησις καθενὸς ἀντὶ τῶν ἠθῶν, ἀφοῦ, λέγω, ὁ ἄνθρωπος δὲν ἠθέλησεν νὰ εὐχαριστηθῇ μὲ τὴν σημερινὴν τροφήν, ἀλλ᾿ ἐζήτησε νὰ προητοιμάσῃ καὶ διὰ τὴν αὔριον, καὶ ἀφοῦ τέλος πάντων ἀπεφάσισε νὰ ζήσῃ μαζὶ μὲ ἄλλους, ἔχασε τὴν ἀληθῆ εὐτυχίαν, καὶ ἔγινε δοῦλος ὄχι μόνον τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ ἄλλων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἰδίων ἀψύχων πραγμάτων.
Πρώτη λοιπὸν ἐστάθη, ἡ ἀναρχία νὰ φανερωθῇ ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Εὐθὺς ὁ δυνατότερος ἄρχισε νὰ δώσῃ νόμον τοῦ ἀδυνάτου, καὶ οἱ περισσότεροι νὰ ἁρπάζωσι τὸ δίκαιον ἀπὸ τοὺς ὀλιγοτέρους: ἐκεῖ φόνοι, ἐκεῖ ἀδικίαι, ἐκεῖ τέλος πάντων μύρια ἀναγκαῖα πλημμελήματα ἕως τότε ἀγνώριστα. Εἶδεν ἡ ἀνθρωπότης τὸ καλὸν ὁποὺ ἔχασεν, ἀλλὰ δὲν τῆς ἦτον πλέον δυνατὸν νὰ τὸ ξαναποκτήσῃ, καὶ ἀναγκαίως ἐχρειάσθη νὰ βασανισθῇ ὄχι ὀλίγον καιρόν, ἕως ὁποὺ ἡ σκιὰ τοῦ θρόνου ἤρχισε νὰ ἀπομωράνῃ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδοὺ ἡ μοναρχία ἐμφανίσθη, ἡ ὁποία ὡς πρόξενος καὶ γεννήτρια τῆς πολιτικῆς ἀνομοιότητος τῶν ἀνθρώπων, μετ᾿ οὐ πολλοῦ μεταβληθεῖσα εἰς τυραννίαν, ἔφερεν εἰς τὴν γῆν ὅλα τὰ κακὰ ὁποὺ ἠμποροῦσεν νὰ δοκιμάσῃ τὸ ἀνθρώπινον γένος.
Ἰδοὺ ὁ τύραννος, ὡς ἡμίθεος, νὰ δίδῃ τὸν θάνατον εἰς τοὺς ἄλλους, καὶ νὰ χαρίζῃ τὴν ζωὴν ὅσων δὲν θανατώνει. Ἰδοὺ τὰ ἐλαττώματα, ὄχι πλέον μισητά, ἀλλὰ ἐπαινετά, καὶ ἐπιθυμητά. Ἰδοὺ ἡ ἀδικία μὲ τὸ ξίφος εἰς τὴν δεξιάν, νὰ καταπατῇ τὴν ἀρετήν, καὶ νὰ διώκῃ τὴν δικαιοσύνην. Ἰδού…
Ἀλλά, τέλος πάντων, αὐτὰ τὰ ἴδια κακά, καὶ ἀνυπόφοροι δυστυχίαι ἐδίδαξαν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ εὕρῃ μίαν διοίκησιν, εἰς τὴν ὁποίαν νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ἀνάπαυσίν της καὶ τὴν εὐτυχίαν της· αὐτὴ εἶναι λοιπὸν ἐκείνη ἡ διοίκησις, ὁποὺ ἐγὼ θέλω νὰ τὴν ὀνομάσω Νομαρχίαν, ἡ ὁποία, ὅσον περισσότερον οἱ ἄνθρωποι ἀγαπῶσι τὴν εὐτυχίαν των, τόσον αὐτὴ στερεοῦται καὶ φυλάττεται ἀμετάτρεπτος, οὖσα ἡ ὑστερινὴ μεταμόρφωσις, διὰ νὰ εἰπῶ οὕτως, τῶν διαφόρων διοικήσεων, καὶ ἡ μόνη πρόξενος τῆς ἀρετῆς, τῆς ὁμοιότητος, καὶ τῆς ἐλευθερίας.»
… σήμερα όμως τι κάνουμε;;;;
Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο,
να τη! Πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει.
Αυτή η Ρωμιοσύνη ρίχνει μπογιά στα αγάλματα, πετά μολότοφ στις τράπεζες και στις κλούβες της αστυνομίας, πάει στο μεροκάματο, κάνει ουρά έξω από τα γραφεία του ΟΑΕΔ, δουλεύει για να φάει και κλέβει για να ‘χει. Τέτοια, πάνω-κάτω, δεν ήταν η Ρωμιοσύνη του 1821 και του 1940; Για αυτήν τη Ρωμιοσύνη δεν έδωσε τη ζωή του ο Καποδίστριας; Αν τη λέγαμε “Ελληνοσύνη”, για να μην θιγεί η ευαίσθητη ελληνοφροσύνη μας, δεν βλέπω ότι θα άλλαζε κάτι, αγαπητέ κύριε Πρίμπα. Και στο ερώτημά σας, για το τι κάνουμε σήμερα, δεν βλέπω καμιά διαφορά από ό,τι κάναμε στο παρελθόν (όχι, βεβαίως, εσείς κι εγώ: εμείς δεν είμαστε το παρελθόν αυτής της χώρας. Εμείς είμαστε το παρόν της και καθόμαστε εδώ, σχολιάζοντας και κουνώντας το κεφάλι, καθώς βλέπουμε το μέλλον της να πετά μπογιές στον Καποδίστρια και στον Κοραή).
Επιτυχημένη βρίσκω την επισήμανση του κυρίου Μίχου για την “εξισωτική επιλογή των ανδριάντων”. Με κάνει να σκέφτομαι ότι οι νέοι αυτοί, με τη συγκεκριμένη κίνηση βανδαλισμού, ίσως να θέλουν να υπερβούν τις αντιθέσεις των δυο ανδρών και των θέσεών τους και να δηλώσουν την απαξίωσή τους στο παρελθόν που (θεωρούν ότι) τους έφερε σήμερα σε αυτά τα χάλια (ίσως αντίστοιχα με αυτά τα χάλια που υπαινίσσεται ο αγαπητός κύριος Πρίμπας με το ερώτημά του).
Με εκτίμηση,
Παναγιώτης Πάκος
… νομίζω από το μνμ μου ότι είναι προφανές ότι δε θα μίλαγα ποτέ για ελληνοσύνη, για τουρκοσύνη, για γερμανοσύνη. Μου είναι αδιάφορα!
Η ρωμιοσύνη όμως είναι συνδεδεμένη με γεγονότα σε ιστορικές περιόδους τραγικές που αν δε θέλουμε να τα δούμε αλλοιώνουμε την ιστορία.
Όσο για τον Καποδίστρια εκτιμώ ότι αγωνίστηκε να φτιάξει κράτος πολιτών και αυτό που τον σκότωσε στο Ναύπλιο ήταν η ντομπροΣΥΝΗ κάποιων ρωμιών οικονομικά τακτοποιημένων επι οθωμανικής διοίκησης…
Συμφωνώ απόλυτα με την τελευταία σας παράγραφο για τους νέους. Όταν τους απειλείς να μην έχουν μέλλον ΟΦΕΙΛΟΥΝ να αντιδράσουν για να ΥΠΑΡΞΟΥΝ!
Να είστε καλά!
Χαιρετώ σας,
Όποιος από εσάς καταφέρει να αποκρυπτογραφήσει τη σφραγίδα της “Φιλικής Εταιρείας” θα του/της απονεμηθεί το πνιγμένο σπαθί του Λάμπρου Κατσώνη!
Κώστας Ρεούσης & Υ.Φ.Λ.
!*!