Δανείζομαι τον τίτλο από άλλο ιστολόγιο. Το γεγονός ότι ο Γιάννης Λειβαδάς είναι στον κατάλογο του εκδοτικού οίκου του Λώρενς Φερλινγκέτι, ο οποίος είναι συνδεδεμένος με τον μύθο της μπήτ γενιάς που θα έλεγε και η Ιουλία Ραλλίδη έχει δύο εκφάνσεις. Από τη μια πλευρά το γεγονός ως εκδοτικό, αποτελεί μιαν οφειλόμενη επικύρωση της επιστροφής ποιημάτων στην πηγή που τα προκάλεσε.
Ο Λειβαδάς αποτελεί φυσική συνέχεια και εκπρόσωπο όλων όσων ασχολήθηκαν και επηρεάστηκαν από αυτό το κίνημα αισθητικά και εν μέρει βιωματικά στη χώρα μας.
Η εκδοτική χειρονομία του οίκου Σίτυ Λαϊτς αποτελεί μιαν πέραν του Ατλαντικού αναγνώριση μιας «εστίας» αυτής της ποίησης. Το ίδιο θεσμική ήταν και η συνάντηση Γκίνσμπεργκ Πούλιου, όταν ο πρώτος ήρθε στην Αθήνα, λίγο πριν το θάνατό του…
Αναγνώριση από αυτές που καθόλου δεν φείδονται οι διαχειριστές της ποίησης στις Ηνωμένες Πολιτείες. (Με το ίδιο σκεπτικό που ο Μίχος φιγουράρει στην διαδικτυακή βιβλιογραφία του Καβάφη, του Ιδρύματος Νέου Ελληνισμού. Αν ο υπεύθυνος ήταν Έλληνας, πολύ αμφιβάλλω αν θα συνέβαινε).
Στη διαχείριση του γεγονότος η ελληνική δημοσιότητα ως την ώρα δείχνει όλον τον επαρχιωτισμό που τη συνέχει. Οι μεν κρατάνε σιωπή γεροντοκόρης, λες και κάποιος έκανε εισαγωγή νεσκαφέ εκτός μονοπωλίου. Αν ήταν κανένας από τους «αναγνωρισμένους» στο σινάφι φέικ, θα ήταν θέμα κουτσομπολιού σε όλους τους ψυχαναγκασμένους εσμούς που καταναλώνουν κουλτούρα τα Σάββατα, όπως παϊδάκια τις Κυριακές…

Η λογική που λέει πως αν δεν είναι δικός μας, δεν υπάρχει εφαρμόζεται όπως τις τελευταίες δυο τουλάχιστον δεκαετίες, αυτόματα. Το ένστικτο του μικρομπακάλη που βγάζει από τη κουλτούρα την αργομισθία του είναι αλάθητο…
Από την άλλη μεριά, ο εσμός των θαυμαστών με την αμφίθυμη στάση. Λες και το ζητούμενο δεν είναι να γράφουμε και να εξάγουμε καλή ποίηση, αλλά να κάνουμε συμβολικές πράξεις εντυπωσιασμού για τους άλλους, τους σιωπηλούς…
Ναι, είναι σημαντικό. Είναι όμορφο. Είναι στιγμή «εκδίκησης» όταν σε μια χώρα όπου ο καθένας εισπράττει το κύρος του ως εισαγωγέας ξένων ονομάτων, αυτή η αντιστροφή. Είναι χλευασμός μιας ανικανότητας που οι προθέσεις της να διεθνοποιηθεί κατέρρευσαν, από την καθοδηγημένη προσπάθεια να εξαχθεί η εντόπια ζήτηση και όχι αυτό που θα ήταν αρεστό έξω, από το φόβο μη χαλάσει την τάξη του εντοπίου χρηματιστηρίου ονομάτων. Και προκαλεί χαμόγελο, η δήθεν άγνοια του γεγονότος από τα ζαγάρια της δημοσιότητας… Σιγά που δεν το πήραν χαμπάρι…
Από την άλλη, αυτή η διασύνδεση η εκδοτική του Γιάννη Λειβαδά με τον μυθικό εκδοτικό οίκο, του δημιουργεί, κατά την άποψή μου, μιαν υποχρέωση. Να μην αφήσει το γεγονός να γίνει πυροτέχνημα, αλλά να το διευρύνει. Δεν ξέρω τη μορφή που θα πάρει…
Δεν έχω είδηση για το πώς χειρίζονται την παγκόσμια επίδραση του κινήματος στην Αμερική, δεν ξέρω αν υπάρχει η δυνατότητα μιας ανθολογίας όπου θα υπήρχε καταγραμμένη η επίδραση του κινήματος στα Ελληνικά.
Για την ώρα, ανυπόκριτα, με χαρά και ευμένεια, δεχόμαστε το γεγονός. Αξίζουν συγχαρητήρια στον Γιάννη Λειβαδά. Όχι μόνο για το γεγονός αυτό καθ’ αυτό, αλλά και σαν χαστουκάκι στο γεροντοκορισμό μιας λογοτεχνίας που στην κυρίαρχη εκδοχή της έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο φθοράς, που τα σημάδια είναι πια εμφανή, ότι άλλο δεν μένει, παρά να αρχίσουν ευρύτατες αναθεωρήσεις σ’ αυτή την υβριδική κατάσταση, που συνδέει, υψηλή λογοτεχνία, ευπώλητο και βιβλίο για φροντιστηριακή χρήση, παράγοντας τον καθημερινό τραγέλαφο που είναι η λογοτεχνία, και όχι μόνο, στον τόπο μας.
Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε το βιβλίο του Λειβαδά αντικειμενικά διαχέει την προσωπική επιτυχία και τιμή σε συλλογικό επίπεδο. Η αίσθηση ότι κάποιος επέστρεψε στην πηγή και στη γλώσσα ενός κινήματος ένα στίγμα της επίδρασής της, αποκαθιστά το μηχανισμό της επικοινωνίας, τον ελεγχόμενο σιδηρά από διάφορες εξουσίες που η μονόδρομη κίνησή του ως εισαγωγέα, εξασφαλίζει κάθε είδους, και εξωλογοτεχνικά, συμφέροντα.The Deal hd

από Σωτήρης Παστάκας
15 Comments