1.
Και σ’αγαπώ όλο και πιό βαθιά
Εκεί που τα σπλάχνα δένονται
Στο αιώνιο κόμπο του έρωτα
2.
Έφτασα
Στην άκρη του απορρήτου
3.
Γεμάτη από σένα η άδεια αυτή σελίδα.
Να σε πλάσω
Θέλω
Στη γυμνή σιωπή της νύχτας,
Μαραμρένιο άσπρο άγαλμα σιγηλό
Ανάμεσα στα χείλη μου και στον αέρα
4.
ΞΑΝΑ (Μετα τη θύελλα)
Ξαναρχίζω
Γράφοντάς σου ποιήματα
χάδια φιλιά ματιές
να σου ανάψουν τα αίματα
Θα περιτριγυρίσει
Ο αέρας τη σιωπή σου.
Ξανάρχομαι λοιπόν
Μεσα στα στήθη σου
Εκεί που’ χα φυτέψει μια ελιά
Και κυπαρίσσια τρία,
Εκεί που η στάμνα γέμισε
Με του νερού τη στάλα
Σταλιά σταλιά θα χύνομαι
Για να με πιείς ξανά.
Ξαναδαγκώνω
Το μαγουλό σου,
Το στόμα το γλυκό, το χιλιοφιλημένο
Κι αν στάξει αίμα κόκκινο
Θα σου φωνάξω
Πως σ’αγαπώ και πίνω
Το κρασί σου
5.
Λογοπλάστης
Σαν πηλό πυκνό, μαλακό
Να πλάσω, θέλω, λόγια
Κωλποτά λόγια υλικά, γαιώδη, υδαρά
Λόγια ελάσιμα, συγκεκριμένα
ξηραμένα λόγια απ’τον αέρα
Σληρωμένα απ’την φωτιά – λόγια
Διαλυμένα στο νερό.
Λόγια που να μην παν χαμένα και,
Έστω και διαλυμένα,
Νά’ναι πάντα πολύμορφα.
Τροφή δέντρων, ποτό πουλιών
Ελαφρή ανάσα στη γύρη των ανθών.
Να πλάσω, θέλω, λόγια με τα χέρια
6.
Αφηρηρημένα σκίτσα
Χρωματίζουν την απουσία σου.
Κουλούρια, τετράγωνα, ελικοειδείς φτερούγες.
Με υποψιάζουν, με κυνηγούν, μ’ απογηώνουν.
7.
Παράλυση
Όλα μαύρα.
Κλειστά παράθυρα.
Κλειστές κουρτίνες.
Σιωπή. Ύπνος. Ακινησία.
Μια ακτίνα απ’το πουθενά.
Μια σπίθα κάπου βαθειά.
Η απουσία σου χειροπιαστή.
Η παρουσία σου αόρατη.
Ψάχνω γυρεύω σκαλίζω.
Σακούλες με ρούχα καλοκαιρινά.
Γράμματα σελίδες φωτογραφίες.
Χρώματα.
Με πιάνει ίλυγγος.
Πέφτω λυγίζω.
Αφήνομαι.
Περιμένοντας την αγκαλιά σου.
Παρ΄όλα αυτά
θέλω να κινούμαι.
8.
Άρνηση
Δεν μπορώ να είμαι άρνηση.
Να μην νιώθω.
Να μην αισθάνομαι.
Να μην θέλω.
Να μην αγαπώ.
Δεν μπορώ ν’αφήσω απόσταση
ανάμεσα στα πράγματα στις σκέψεις
στα συναισθήματα.
Επιμένω.
Εκεί το λάθος.
Να μη δεχτώ την άρνηση.
Να τα κάνω όλα μαύρα.
Μαύρη τρύπα που ρουφάει.
Το αίμα, τη καρδιά.
Το μεδούλι.
Μέχρι που η άρνηση
θα με κατακτήσει
και δε θά΄χει σωτηρία καμία,
θα βρεθώ ευάλωτη
λαβωμένη παράλυτη
και θα χαθώ.
9.
Στις γκριζοπράσσινες σιωπές
Στις γκριζοπράσσινες σιωπές
Αρχαίων καλοκαιριών
Ριζόθηκε μια ελιά
Και η κομψή ματιά
Αστραπιαία σαν αλεπού
Βυθίζεται μακριά
Στη γραμμή του ορίζοντα
Εκεί που σμίγουν
ονείρατα και μνήμες
Πουθενά
Ποτέ και πάντα
Ασπόμαυρα λέπια του καιρού
Nei grigioverdi silenzi
Nei grigioverdi silenzi
d’estati antiche
s’è radicato l’olivo.
E lo sguardo obliquo,
fulmineo come volpe,
affonda lontano
sulla linea d’orizzοnte
dove si fondono
memorie e sogni
In nessun luogo
Sempre e mai
bianconere scaglie del tempo
10.
Μετεμψύχωση
Έτσι ξαναγεννήθηκα
Στη μπλέ υπερθαλάσσια σκιά
Της Μαύρης Πέτρας.
Πρίν από χιλιετίες.
Υπήρχε ήδη η σελήνη.
Και οι βουνοκορφές
Μωβίζαν
Εκεί που το αργυροπράσινο χρώμα των ελαιών
Οπισθοδρομούσε
Πρίν από χιλιετίες
Για να μην σε χάσω
Όπως χάνεται
το βροχερό νερό μέσα στη θάλασσα
είτε η κραυγή του γλάρου
στο ξέσπασμα του κύματος στο βράχο.
Μetempsicosi
Rinacqui così.
Nell’ombra blu oltremare
di Μαύρη Πέτρα.
Più di un millennio addietro.
Ma c’era già la luna.
Ed i profili dei monti
macchiati di violetto
laddove il verde argenteo degli ulivi
indietreggiava.
Più di un millennio addietro
per non doverti perdere
come si perde
l’acqua piovana in mare
o il grido del gabbiano
nel tramestio dell’onda sullo scoglio
11.
Χωρισμός
Ονειροπώλης και μεθύστακας
Σα δύει η μέρα ξαγρυπνώ
Πανιά γεμίζει το ταβάνι
Και θάλασσες χωρίς λιμάνι
Ορίζω τον ορίζοντα
Στη μνήμη που λησμόνησε
Του πόθους και του πάθους
Το πιό βαρύ πιοτό.
Ασήκωτη σιωπή σκεπάζει
Τα σκέλη μου
Τα χιλιοχτυπημένα
Πού έτρεχαν ανάσκελα
Ως το βυθό το μπλέ
Που ξεθωριάζει
Χυμοί της αλχημίας
Στον έρωτά μας
Συνουσίες ουσιών που μετατρέπουν
Σε σχισμές στιγμές
Αιωνίων σεισμών.
Η Γκάια Ζακάνι-Κουντάλη γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1972, είναι καθηγήτρια με σύμβαση στην έδρα νεοελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου της Ρώμης και παντρεμένη με τον έλληνα αρχιτέκτονα Στυλιανό Κουντάλη. Σήμερα η ποιητική της συλλογή “Ανεμοσκορπίσματα” παρουσιάζεται στη Ρώμη.
Θα είμαστε εκεί. Σ.Π.
Η πραγματική τέχνη δεν χρειάζεται τόσα curiculla για να πείσει. Gestes, λένε οι γάλλοι… Όμως, προς τι;
Εντυπωσιακά προσόντα
Εντυπωσιακό άτομο. Λαμπερό.
(από αυτά που αισθάνεσαι λίγος ή μικρός αν είναι να τα αντιμετωπίσεις)
Μα συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΩΣ με τον κ. Λυκοτραφίτη
Έτσι είναι
Η τέχνη όχι μόνον δεν χρειάζεται πολλά, δεν χρειάζεται να σέρνει τίποτε (όλα είναι αποσκευές που κρατώνται εντός μας -omnia mea mecum porto- και δεν επιδεικνύονται) για να πείσει.
Αχ και να έμεναν τα ποιήματα (όλα τα ποιήματα, όλων) αυτούσια και ατόφια, χωρίς βιογραφικά, χωρίς ετικέτες, χωρίς τίποτε να τα συνοδεύει ή να τα επικαλύπτει, και τότε θα βλέπαμε ποιος είναι ποιος
Και τι λέει …
(ΑΝ λέει)
Προς το παρόν απολαμβάνω “δανεισμούς” λέξεων-φράσεων, όχι εδώ, όχι ευτυχώς, μα στους επίδοξους ποιητές…
(«όχι, δεν είμαι λυπημένη», συμβαίνουν)
Αχ το αυτό το διαδίκτυο, έδαφος πρόσφορο για την μάχη της προβολής.
Κι όσοι εκθέτουν, παράλληλα εκτίθενται.
Ποιος θα μείνει στην μνήμη της Ποίησης; Ποιος θα λάβει “ώθηση αιωνιότητος”;;; (φράση του κ.Τόλια)
Αυτός που μπορεί να πείσει. Αυτός που δεν μιμείται, αλλά Είναι.
Οπότε τι σημασία έχει να πασχίζει κανείς να αποδείξει, να κόπτεται να γράφει (και να αντιγράφει) στίχους, να φροντίζει τις δημόσιες σχέσεις του και τους συγχρωτισμούς του…
Αυτά είναι για τους μέτριους ή και τους ανύπαρκτους ακόμα.
Κλείνοντας την άσχετη παραπάνω παράγραφο (ευκαιρία βρήκα), επιστρέφω στην βραβευθείσα ποιήτρια των πολλών περγαμηνών, και χαίρομαι για τα ελληνικά της (τσαπατσούλικη αντιγραφή ποιημάτων, καλό θα ήταν να προσεχθούν οι ανορθογραφίες, το ποίημα είναι και η γλώσσα του), μακάρι να ήξεραν και οι γηγενείς έλληνες ακόμα και τα μισά από όλον αυτόν τον πλούτο, κρατώ κάποιους καλούς στίχους (ένα 10% το πολύ..), αλλά δεν εντυπωσιάζομαι. (το 10% δεν αρκεί)
(και οι παρηχήσεις του τελευταίου ποιήματος, δεν προσδίδουν, μάλλον αφελείς θα τις χαρακτηρίσω…)
Η γεύση είναι αυτό που απομένει όταν ένα ποίημα έχει περάσει. Όταν αφήνει κάτι.
Το να γράφεις για τον έρωτα ή τα συναισθήματα, δεν αρκεί μόνον να τα έχεις ζήσει ή να τα ζεις. Αυτό δεν λέει τίποτε (το κάνουν όλα τα κοριτσόπουλα στην εφηβεία), είναι τόσο χιλιοειπωμένα όλα αυτά που για να ξεχωρίσουν από τον σωρό, πρέπει να βρεις άλλο τρόπο. Πρέπει όχι μόνον να μείνουν, αλλά να χαράξουν. Να αποτυπωθούν ανεξίτηλα στο μυαλό του αναγνώστη οι στίχοι. Τότε μόνον ο ποιητής πέτυχε.
Ignis
“Η γεύση είναι αυτό που απομένει όταν ένα ποίημα έχει περάσει. Όταν αφήνει κάτι.”
Θα προτιμούσα τη μακρά επίγευση που αφήνει η ανάγνωση του ποιήματος.
κ. Τόλια σας ευχαριστώ για την επισήμανση. Ακριβολόγος όπως πάντα, δώσατε την σωστή λέξη. Αυτήν και όφειλα να βάλω
Ορθά επισημάνατε, σε όλους τους τομείς αυτό που μας δίνει την σωστή κρίση, την καλή αποτίμηση του τι συνέβη, δεν είναι η γεύση της πρώτης ώρας, η παροδική, μα η μεταγενέστερη, αυτό που θα μείνει, που θα χαράξει την μνήμη.
___________________
Τώρα κάτι άλλο, και δράττομαι της ευκαιρίας επειδή υπαινίχθην κάτι με το προηγούμενο μου σχόλιο, μα στο μεταξύ διεπίστωσα κάτι άλλο
(ότι το Ποιείν διαβάζεται από πολύ περισσότερο κόσμο των όσων σχολιάζουν, ή έστω κάποιοι άλλοι τους ειδοποιούν να δουν)
Και θα μπορούσα να πω “όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται” αλλά δεν βαριέσαι…
Λέω απλώς ότι αδιαφορώ ποιος είναι ο διαπράξας της αντιγραφής της φράσης
«Όχι, δεν είμαι λυπημένος/η»
Αδιαφορώ. Αν είναι ποίημα ή θεατρικό έργο ή οτιδήποτε
Αν είμαστε αποδεδειγμένα τόσο ευαίσθητοι στις λογοκλοπές (και πολύ καλά κάνουμε), αν είμαστε τόσο προσεκτικοί στις κινήσεις μας και στις λέξεις μας, τουλάχιστον ας έχουμε την ευθιξία αν είναι να συμπεριλάβουμε μια τόσο χαρακτηριστική φράση- στίχο, να θυμίσουμε σε όσους μας διαβάζουν (και είναι πολλοί, δεν χρειάζεται να είναι “κόρακες” που τρέφονται με πτώματα) ότι ανήκει στο ποίημα «Πέρασα» της κορυφαίας μας Ποιητρίας Κικής Δημουλά.
Τόσο πολύ του ανήκει, έτσι επαναλαμβανόμενο ως motto εκεί, ώστε είναι αυτονόητο ότι σε αυτό πάει πρώτα το μυαλό και όχι αλλού.
(ή διαβάζουμε ποίηση ή όχι)
Θεωρώ ότι δικαίως εξανέστην και υπαινίχθην αυτό που έγραψα στο προηγούμενο σχόλιό μου. Το λάθος μου ήταν που το έκανα εδώ (αλλά πού αλλού χώρος για τα της ποίησης συμβάντα; )
Λυπάμαι που καταχρώμαι εκ νέου τον χώρο του Ποιείν.
Ειλικρινά
Λυπάμαι που αντί να συμπληρωθεί το όνομα της κ.Δημουλά στο ποίημα που είδα (είπαμε, όχι εδώ) και περιελάμβανε τον στίχο (σε άλλο φύλο), μπήκε η εντελώς περιττή διευκρίνιση του πώς και γιατί (περιττή, διότι δεν είμαι άνους )
Που ουδόλως έλυσε το θέμα. Διότι το θέμα δεν ήταν ένας μονόλογος που ή τον είδες ή όχι στο θέατρο, αλλά το ίδιο το αποτέλεσμα: ένα ποίημα.
Και τα ποιήματα συνήθως εκδίδονται σε βιβλία ή δημοσιεύονται σε περιοδικά ή τέλος πάντων με κάποιο τρόπο δημοσιοποιούνται.
Το θέμα είναι ότι όταν ενσωματώνουμε φράσεις ή λέξεις σε ένα ποίημα μας, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να αναφέρουμε αυτόν που πρώτος τις σκέφτηκε.
Αν μάλιστα είναι τόσο χαρακτηριστικές όπως αυτή, αν είναι το πρώτο που θα έρθει στο μυαλό του αναγνώστη, είναι στοιχειώδες.
Και πάλι ζητώ συγγνώμη από τον χώρο του Ποιείν. Όφειλα ευθύς εξ αρχής να μην αναφέρω τίποτε εδώ, για να μην είναι σαν να μεταχειρίζομαι τον χώρο του.
Β. Ι. Καστριώτη
(ως εκ περισσού το επίθετο, όχι και πως το “κυρία τάδε” με ενοχλεί, σημασία έχει τι λέμε κι όχι ποιος το λέει)
Κι αν είσαι έμπορος συναγωγής,
Κι αν δεν καταλαβαίνεις τα ποιήματα…
Ίσως κάποτε μάθεις,
τουλάχιστον, άδικα να μην πυροβολείς
άξιο ποιητή…
Όχι, δεν είμαι λυπημένος
Για το σχόλιο της κ. Καστριώτη – Ignis
Μια τόσο κοινότυπη φράση… έστω στίχο
Έστω κι αν αυτή η κοινότυπη φράση/στίχο
Έχει ειπωθεί απ’την κ. Δημουλά…
Πώς μπορείτε με τόση ελαφρότητα να κατηγορείτε κ. Καστριώτη
Την καθόλα άξια ποιήτρια πως έκανε αντιγραφή;
Η καλοί ποιητές (και είναι καλοί μέσα απ’την τέχνη τους, και όχι απ’την “άσκοπη περιφορά τους “) δεν έχουν ανάγκη κλοπής, Όπως ανάγκη έχουν κάποιοι από μαρκίζα… και όπου τη βρουν προσθέτουν και τ’όνομά τους
Όχι δεν είμαι λυπημένος
Αλλά
Λίγο ντροπή δεν βλάπτει…
[…………….
σπουδάσαμε
διαβάζοντας τον άνεμο
και τα μάτια των ανθρώπων]
k. Muller
Το μακρύ σχόλιο της κυρίας Καστριώτη με αφορμή τη χρήση ενός στίχου (του Schneider ή της Δημουλά; – ιδού το ερώτημα) απο την κυρία Κατσίρη πιστεύω πως δεν προάγει την “ποιότητα του Λόγου” (έκφραση της Ignis) σε τούτη την ιστοσελίδα. Eνδέχεται, βέβαια, να σφάλλω. ίσως αυτή η διαφωνία , λόγω των άξιων ποιητριών που εμπλέκονται, επικυρώσει την εγγονουπολική αληθειά για ιταλό πυροτεχνουργο (και κατ’ αναλογίαν για τους άξιους ποιητές μας):
“Σπανίως εγκαταλείπει τό έργον, όμως , τά βράδια, ενίοτε, περιφέρει τή σακατεμένη κιʼαλαμπουρνέζικη σιλουέττα του, από καπηλειό σέ καπηλειό, χρησιμοποιώντας, κατά προτίμηση, τά σκοτεινότερα στενά τής αγοράς.Τό επάγγελμά του είναι άκρως επικίνδυνο : πυρίτις, κιʼ έσθ΄ότε δυναμίτις, είναι ή πρώτη ύλη τών εργοχείρων του.”
επειδή μου αρέσει να εξηγούμαι και να ακριβολογώ, κι όχι να πετώ “κακίες”
Άλλο το απλό: “δεν είμαι λυπημένος”
(κοινή φράση, δεν προκαλεί την προσοχή)
Και άλλο το: “όχι, δεν είμαι λυπημένος/η”
(που είναι Δημουλά και πάει τέλειωσε, το εύρημα της έμφασης του “όχι” στην αρχή, της ανήκει απολύτως)
Αυτά κ. Μεσσήνη για την φράση
Είπα “αντιγραφή” κι όχι “λογοκλοπή”
(στο δε αρχικό μου σχόλιο με το οποίο εξανέστη η κ. Κατσίρη, είπα “δανεισμούς”)
Το “λογοκλοπή” στο δεύτερό μου σχόλιο, υπαινίχθη την αποδεδειγμένη ευαισθησία της κ. Κατσίρη, της κ. Ροδοπούλου και την δική σας με αυτό που συνέβη στο Ποίημα του κ. Τόλια “Άχραντος Βλασφημία”
Το ότι σωστά τότε διαφυλάξατε τις λέξεις του.
Αν ΟΜΩΣ κάποιος είναι τόσο εύθικτος και εξεγείρεται έτσι όπως δικαίως όλοι σας εξηγέρθητε τότε, ας προσέχει πολύ τα του οίκου του…
Ας προσέχει τις λέξεις που ο ίδιος μεταχειρίζεται.
Μιλάω για ποίημα έναντι ποιήματος και ως τέτοια τα κρίνω.
(η παράσταση δεν με αφορά, αλλά το τυπωμένο ποιητικό αποτέλεσμα)
Είπαμε άλλο το “είμαι λυπημένος” (σκέτο) και άλλο το “όχι, δεν είμαι λυπημένος”
Η πατρότητα ανήκει στην Κική Δημουλά και πρέπει τουλάχιστον να μνημονευτεί το όνομά της .
Αυτό μόνον.
(Κι αν ήταν λογοκλοπή θα γελούσα, δεν αντιγράφεται μια Δημουλά. Από κανέναν)
Και τώρα πάω να διαβάσω ένα άλλο λαμπρό ποίημα το “Το θάρρος να κρατάς το στόμα σου κλειστό” της Σύλβιας Πλαθ
(η μπηχτή είναι για μένα και για κανέναν άλλον, εξηγούμαι)
Αν θεωρείτε ότι απλώς είπα κακίες και τα έβαλα αδίκως με μια άξια ποιήτρια, “έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε”
(Πιραντέλο!)
“μια ακτίνα από το πουθενά..”
τι κοινότυπος στίχος μα και τι όμορφος
νομίζω ότι παλιότερα έχω και έγώ
γράψει κάτι παρόμοιο
μα τότε δεν ήταν Μεσαίωνας ακόμα…
θα πρέπει πριν φωνάξουμε
σταύρωσον σταύρωσον αυτόν/ην
να διαβάζουμε καλά ένα ποίημα και το νόημά του
είμαι λυπημένη γιατί μου απαγορεύτηκε
να χρησιμοποιώ την φράση. Είναι εύκολο
να κατηγορούμε, δύσκολο να (περι)γράφουμε
το συναίσθημα με απλές λέξεις.
τι να πω εκτός απο το ότι πάλι υπάρχουν
άσχετα σχόλια με την εγγραφή
επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα στίχο
απο τα “Αόρατα Τοπία” εκδόσεις Λιβάνη 2007 μιάς γνήσια ποιήτριας, της κ.Κατερίνα Κατσίρη
“Κι όμως εκείνοι που ταξιδεύουν
μέσα σε πληγές
μιλούν για το τραγούδι μου”
κ. Σπύρο, έχετε απόλυτο δίκιο, το σφάλμα ήταν δικό μου.(για αυτό και η υπόμνηση του ποιήματος της Πλαθ)
Οφειλα να μην πω τίποτε
(μα δεν το περίμενα ότι μια απλή κουβέντα θα ξεσήκωνε τοσο θόρυβο!!!!) (για τους συνηγόρους από ένα σημείο και ύστερα, ήμουν σίγουρη….)
Ναι, οφείλω να σιωπήσω όσο κι αν προκληθώ εις το εξής. Αν χαίρω για την ύπαρξη αυτού του χώρου, δεν πρέπει να βάλλω κατ’αυτού παρασυρόμενη από κουβέντες…
(και άσχετες με την ανάρτηση της ημέρας…)
κ. Ignis – Καστριώτη, για δέστε το post
( Εκμαυλιστές της Ανθρώπινης Σκέψης ) στο ιστολόγιό μου… και θυμηθείτε ποιος ξεκίνησε την όλη διαμαρτυρία για την κλοπή των στίχων… Στην ανάρτησή μου αυτή, λαμβάνετε μέρος κι εσείς μέσα απ’το εκτεταμένο (και καλό) σχόλιό σας.
http://manolismessinis.blogspot.com
κ. Μεσσήνη, έχω ήδη συμπεριλάβει αυτό που τώρα μου υπενθυμίζετε, στο προ-προηγούμενο σχόλιό μου των 9:00μμ. Γνωρίζω ποιος το ξεκίνησε, ή μάλλον γνωρίζω ποιος παρουσιάστηκε πρώτος να το έχει ξεκινήσει. Ήταν άλλωστε εμφανές.
Επομένως η όποια απάντησή μου σε αυτό που λέτε, θα είναι περιττή, και η κατάχρηση αυτού του χώρου από μένα, καθίσταται ακόμα πιο ενοχλητική….
Προς τούτο, επιτρέψτε μου από δω και εις το εξής να σιωπήσω, όχι διότι αναιρώ τα όσα είπα (ή αλλάζω ρότα) αλλά διότι δεν προσφέρει πλέον τίποτε το τι έχω εγώ να πω, μια και τον λόγο της αρχικής αντίδρασής μου επακριβώς τον έχω αναλύσει και δεν αλλάζει.
Επίσης: κατανοώ την στάση σας, και την δική σας και της κ.Ροδοπούλου (και όσων άλλων επιθυμήσουν να συμμετέχουν από τον φίλα προσκείμενο κύκλο ή το τιμ των Ρωγμών), την ανέμενα έτσι κι αλλιώς, αυτονόητο ήταν.
Το μόνον που αναρωτιέμαι είναι, αν δούμε κάτι να μην μας “χτυπάει” καλά, πρέπει να σιωπήσουμε από τον φόβο ενός καταιγισμού “επιθέσεων”, ή όχι;
(ίσως να οφείλει να σιωπά κανείς για να μην θρυμματίζει άνευ λόγου και ουσίας τον χρόνο του, μετά)
Επιθέσεις, ρωγμές, θρύμματα. Τα αποτελέσματα της εγγονοπουλικής πυρίτιδος.
Συνεχίζω:
“Η παραμικρή απροσεξία αρκεί κιʼ επέρχεται η τρομερά καταστροφή : μέσα σέ εκκωφαντικό κρότο τινάζονται στό καθαρό πρωινό καί τό εργαστήρι κιʼ ό πυροτεχνουργός μαζύ, καί βλέπομε νά στριφογυρνούν ψηλά στόν αέρα, ώρες, κιʼ ό Ιταλός καί τά σανίδια τής μπαράγκας καί πηχτά σύγνεφα σκόνης, ενώ μιάν έντονη μυρωδιά μπαρούτης απλώνεται παντού.
Όμως ποτέ δέν επέρχεται τό μοιραίον, γιατί υπάρχει κάτι. Ένα μυστικό. [Στο προκείμενο, αναμφίβολα το μυστικό της Ποίσης που δεν μιμείται, αλλά Είναι (υπερόχη, σχεδόν δημουλικών προδιαγραφών, φράση της Ignis).]”
Ignis
Η δική σας αντίδραση ήταν αναμενόμενη
όπως και πολλές άλλες σε διάφορες περιπτώσεις:)
Θεωρείτε όσους γραφουν στις Ρωγμές
(προσωπικά 2 ποιήματά μου έχουν τυπωθεί
στο περιοδικό. του κ. Μεσσήνη κανένα. απ’οσο ξέρω όμως πολλών φίλων ποιητών του Ποιείν έχουν αναρτηθεί πολλές φορές στο περιοδικό) γλείφτες?
ή μήπως το να υπερασπίζετε κάποιος έναν ποιητή
που εκτιμά και την γραφή του και τον ίδιο
το θεωρείτε και αυτό γλείψιμο?
γιατί δεν νομίζω …
Οι λέξεις δεν ανήκουν σε πρόσωπα, ανήκουν στο Λόγο.
Υ.Γ. ‘Ενα πετυχημένο ποίημα
Να γράψεις ένα πετυχημένο ποίημα
δεν σημαίνει απαραίτητα
πως είσαι
κάτι παραπάνω από τους άλλους.
Ούτε άμα γράψεις ένα πετυχημένο ποίημα
σημαίνει αναγκαστικά
πως έχεις κότσια.
Κότσια έχουν
οι πυροτεχνουργοί
οι εργολάβοι κηδειών
κι οι ακροβάτες.
Να γράψεις ένα πετυχημένο ποίημα
σημαίνει μονάχα αυτό:
Σφραγίζεις τέλεια ένα χαλασμένο δόντι.
Δηλαδή
κλείνεις με κάτι στερεό
τον άδειο χώρο
που είχε καταλάβει ο πόνος.
Κώστας Γκισομούλης
Διορθώνω: Κώστας Γκιμοσούλης
Να σε διορθώσω κι εγώ Γιάννη:
Κωστής Γκομοσούλης…
Καμία κατάχρηση χώρου, αγαπητή μου Ignis…
Δημόσιος χώρος είναι το “ποιείν” κι όταν ο διάλογος είναι τέτοιου επιπέδου, ειλικρινά το χαίρομαι…
Καπετάνιε με όλο το σεβασμό, έχω δίκιο.
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=28341904
Ignis
“(και όσων άλλων επιθυμήσουν να συμμετέχουν από τον φίλα προσκείμενο κύκλο ή το τιμ των Ρωγμών)”
Οι ρωγμές είναι ένα περιοδικό για το λόγο και την τέχνη.
Μέλος της συντακτικής επιτροπής είναι και η Κατερίνα Κατσίρη.
Από τα ελάχιστα περιοδικά που χωρίς να χάνουν σε ποιότητα, δίνουν ώθηση στη φωνή των νέων δημιουργών, χωρίς στεγανά και αποκλεισμούς.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το περιοδικό Μανδραγόρας του Κώστα Κρεμμύδα
Υ.Γ. 2 ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΜΠΟΡΕΙ να γίνει καταδότης
και να μας προδώσει στους άλλους.
Άλλοτε σαν κοινός κουκουλοφόρος, όμως
τις περισσότερες φορές άθελά μας.
Όταν αυτό που κρύβουμε πίσω από το «έρκος
των οδόντων» ξεγλιστράει, όπως ο διαδηλωτής
από τις συμπαγείς γραμμές της διαδήλωσης
και μόνος συνεχίζει να φωνάζει.
6 ΣΥΝΑΝΤΩ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ μου έτσι όπως
Συναντώ κάποιον γνωστό μου στο δρόμο.
Τυχαία. Όμως πίσω από τη φαινομενικά
τυχαία μας συνάντηση, διακρίνονται οι συγκλίνουσες
πορείες μας μέσα στο χρόνο.
Συναντώ και χαιρετώ εκείνες τις λέξεις
από τις οποίες είμαι έτοιμος να κατακτηθώ.
Νίκος Καραβοκύρης
κ. Παστάκα, με το θάρρος που μου δίνετε (θάρρος που θα πασχίσω φιλότιμα να μην το μεταβάλλω ιδία βουλήσει σε θράσος)
επανέρχομαι…
Παρακαλώ πολύ όσους κάνουν τον κόπο να διαβάζουν τα σχόλιά μου, να μην μετατρέπουν τις λέξεις μου σε ψόγους ανεπίτρεπτων εκφράσεων.
Προσέχω τον λόγο μου πολύ. Δεν μίλησα για “γλείφτες”, δεν ανήκει στο λεξιλόγιό μου αυτή η λέξη. Δεν την μεταχειρίστηκα- δεν υπαινίχθηκα καν κάτι τέτοιο.
Μην την αναφέρετε λοιπόν κ Ροδοπούλου (αν και κατανοώ απολύτως πού το πάτε και τι σεις υπαινίχθητε), είναι παντελώς άσχετη.
Αν ήθελα να πω κάτι απείρως πιο ευγενικά (ή ποιητικώς υπαινικτικά!) θα έλεγα ότι είναι απολύτως λογικό και κατανοητό να συντάσσεται και εξεγείρεται όποιος έχει ανάγκη την αρωγή των ρωγμών και όχι μόνον, μια και το ίδιο ισχύει και για κάθε περιοδικό, ανθολογία, εκδότη ή ό,τι άλλο, σχετικό με τα διαπλεκόμενα της ποιήσεως.
Διότι μόνον αυτός δεν θα έβλεπε αυτό που επακριβώς υπέδειξα.
Ο ελεύθερος τέτοιων δεσμών όπως εγώ, αυτός που δεν έχει τίποτε να χάσει (διότι δεν ψάχνει και τίποτε, δεν έχει τίποτε ανάγκη) μπορεί και μιλάει για αυτά που βλέπει.
Πολλές κουβέντες…(κυρίως από μένα, που βλακωδώς τις ξεκίνησα..ας πρόσεχα!)
Και πυριφλεγής ως γνησία ignis (πού είστε κ. Σπύρο να με μαζέψετε!!!) παρασύρομαι και πάλι…
Μα κατανοήστε κάτι:
Δεν τα έβαλα με ένα άτομο, τα έβαλα με έναν στίχο. Εάν ήταν δομημένος αλλιώς (όπως βλέπω ότι είναι στο θεατρικό), θα το είχα προσπεράσει.
Να είστε σίγουροι.
Όταν τέλειωσα ένα πρωινό Κυριακής την ανθολογία της Κικής Δημουλά από τις εκδόσεις Ίκαρος, αυτό το μεγάλο γκρίζο βιβλίο (ένα αυτό, ένα του Ελύτη, ευαγγέλια τα θεωρώ), λύγησα, έκλαψα. Ήμουν συγκλονισμένη διότι τόσο πολύ, σπάνια ποιήματα με είχαν εγγίσει. Για αυτόν τον απόηχο των τόσων συναισθημάτων, των τόσων λέξεών της που με είχαν αγγίξει (χαράξει), σε αυτό το ισχυρό και εκ βαθέων συναίσθημα, σε αυτό το δάκρυ που απρόσκοπτα κύλησε, οφείλω την τωρινή αντίδρασή μου.
Τιμούμε τους ποιητές που αγαπούμε, με κάθε τρόπο.
Και τους διαφυλάσσουμε.
Τα ποιήματά των είναι η κληρονομιά όλων μας.
Είναι τα ψήγματα των ψυχής των, που οφείλουμε να τα προσέχουμε ως κόρην οφθαλμού.
Τις λέξεις τους (οι λέξεις φυσικά κ. Τόλια δεν ανήκουν σε κανένα, ο συνδυασμός των όμως έχει πατρότητα. Σεις –που σας έχουν κατακλέψει- γνωρίζετε καλά πόσο ενοχλητική αποβαίνει αυτή η σύλησις), τις φράσεις τους, τα “ευρήματά” των.
Τις χαραγματιές των.
Στο μάρμαρο της Ποίησης εγώ δεν θέλω γκράφιτι πάνω σε θεσπέσια λόγια.
Κι αν λέω ότι αγαπώ κάτι (την Ποίηση της κ. Δημουλά εν προκειμένω) θεωρώ ότι οφείλω να αντιδρώ όποτε αυτοί οι ίδιοι στίχοι για τους οποίους ένας Ποιητής ματώνει γράφοντάς τους, βρίσκονται αλλού, έτσι, ελαφρά την καρδία
Αν κάποιος κάνει ένα σφάλμα (ανθρώπινο είναι, συνειρμικά μας έρχονται πολλές φορές λέξεις αγνοώντας την πατρότητά των) και κάποιος άλλος του επιστήσει την προσοχή, καλόν θα ήταν να διορθωθεί το σφάλμα αυτό και όχι να κόπτεται ο ίδιος για το δίκιο του, δεν στήνεται καμία δίκη εδώ (!!!), υπόμνηση παράληψης ήταν το αρχικό μου σχόλιο.
Μερικά ποιήματα είναι Ιεροί Ναοί λόγου. Και ανυπόδητοι, έμπλεοι σεβασμού ας εισερχόμεθα στους στίχους των.
Σεις κ. Τόλια δεν έχετε ανάγκη κανένα περιοδικό ή ό,τι άλλο σχετικό.
Υπήρχατε, υπάρχετε και πριν από αυτά.
Και από όσο μπορώ να καταλάβω θα υπάρχετε και μετά από αυτά.
Αν υπάρχετε σε κάποιους χώρους (είτε έντυπους είτε διαδικτυακούς) είναι τιμή στους χώρους να περιλαμβάνουν ποιήματά σας.
(και αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση, μα η γνώμη μου από καιρό)
Κατανοώ αυτό που λέτε, μα κατανοείστε και εσείς πάνω σε τι εστίασα την αρχική επισήμανσή μου:
Σε στίχο
Όλα τα υπόλοιπα έγιναν μια περίεργη βεντέτα, για την οποία αναγνωρίζω ότι το ήμισυ του σφάλματος (τα σχόλιά μου που συνεχίζουν για να υπερασπιστώ την γνώμη μου) μου ανήκει.
Ignis
Ουκ εν τω πολλώ το ευ
Γιατί κάπου το κοινό χασμουριέται
Τα μακροσκελή δραματικά σχόλια με αφήνουν αδιάφορη
Εκτός του ότι τα θεωρώ σοφιστείες και προσπάθειες χειραγώγησης.
Ποιος έχει ανάγκη τι και για τι κόπτεται και για τι τρέμει μήπως χάσει
μόνο η ψυχούλα του το ξέρει
Να μαστε καλά και να ποιούμε όπου και όπως μπορούμε και πάντα να καταθέτουμε την γνώμη μας όπως εμείς και μόνο εμείς την αντιλαμβανόμαστε
Τους φιλικούς χαιρετισμούς μου
Μαρία Ρ.
Συγγνώμη που δεν «εννόησα» το γιατί έπρεπε σε αυτήν τη συγκεκριμένη εγγραφή να μεταφερθούν πολλά από τα προηγούμενα σχόλια.
θα προσθέσω όμως κάτι και χωρίς να «υπονοήσω» τίποτα (…και ό,τι «κατανόησα», εντός μου…)
Αφού η παρούσα εγγραφή είναι αφιερωμένη στην Ιταλίδα ποιήτρια Gaia (Γαία;;) Zaccagni με ωραίο λόγο και στα ελληνικά και στα ιταλικά (υποθέτω…) ας αφήσω ως σχόλιο ένα ποίημα του, από τον Ιταλικό νότο και με ελληνικές ρίζες δυόμιση και βάλε χιλιάδων χρόνων, Felice Mastroianni.
Από την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» του λοιπόν και από κάποιο υπόγειο στο Μοναστηράκι.
Στον Δάντη.
Ποιος σε γνωρίζει πια,
μοναχικέ και σκεπτόμενε Ίσκιε;
Σήμερα είναι πλάνη των κιβδηλοποιών η ποίηση,
και τέχνη των ταχυδακτυλουργών.
Ποιος σε γνωρίζει πια,
πρόσωπο σκαμμένο από την αναγουλιά
κι απ’ τις αθλιότητες;
Σήμερα είναι δόλωμα των πολυλογάδων
η ποίηση, είναι καπνός,
ψεύτικο νόμισμα.
Αγαπητέ μου Γιάννη, πήγα να σου διορθώσω το “Κώστας” να το κάνω “Κωστής” και βγήκε άλλη παραφθορά του επιθέτου…Δεν ξέρω τι σημαίνουν ψυχαναλυτικά τα τόσα λάθη, αλλά σίγουρα ο Γκιμοσούλης (πιστεύω να το έγραψα σωστά αυτή τη φορά), πέρασε στο “ποιείν” και θα έλεγα πως του οφείλουμε μια παρουσίαση της ποίησής του ως επανόρθωση για τον “λόξυγγα” που του προκαλέσαμε…
Πάντως θα καταγραφεί ως ένα από τα ωραία ανέκδοτα του ιστοχώρου..Έγώ γέλασα πολύ, ελπίζω κι εσείς!
“Ουδέποτε, στα χρονικά της Χριστιανοσύνης όλης,
εμπήκε σ’ ενέργεια τέτοια πράξη από ένα μοναχικό και μονωμένο άτομο, οπλισμένο με τόσο αποτρόπαιη εξουσία πάνω στις καρδιές των ανθρώπων, όπως η εξολοθρευτική δολοφονία με την οποία, το χειμώνα του 1812, ο Ιωάννης Ουίλλιαμς, εντός μιας ώρας, απερήμωσε δυο σπίτια, ξεκλήρισε ούτε λίγο ούτε πολύ δυο ακέραια νοικοκυριά κι επέβαλε την υπεροχή του απέναντι σ’ όλα τα τέκνα του Κάιν.”
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Thomas De Quincey Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΩΣ ΜΙΑ ΕΚ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Υ.Γ. Καπετάνιε, 1-4. Ελήφθη και κατενοήθη.
Θα ήταν πολύ ωραίο αυτό κ. Πρίμπα, το Γαία που είπατε, έτσι να αιτιολογείται ετυμολογικά το όνομά της. Μια γυναίκα με “καθαρό” πρόσωπο που δεν χρειάζεται ψιμύθια για να αποδείξει ότι είναι όμορφη. Εγώ αρχικά σκέφτηκα ότι είναι το θηλυκό του πολύ γνωστού μας από την ιστορία ονόματος Gaius (και πόσους Γάιους δεν έχει αυτή η ρωμαϊκή ιστορία) μα μετά κατέληξα ότι πρέπει -αν είναι να μεταφραστεί- να αντιστοιχεί στο δικό μας Ευθυμία (gaio =εύθυμος)
Αν σφάλλω, διορθώστε με όσοι ιταλομαθείς.
(και έρχεται η πικρή σκέψη, τι καλά που θα ήταν να γνωρίζαμε για την γλώσσα της χώρας της έστω και το μισό από όσα γνωρίζει εκείνη για την δική μας…τι ευτύχημα…τι πλούτος)
Το όνομα Gaia έχει τρεις έννοιες, και ακριβώς γι’αυτό οι γονείς μου το επιλέξανε:
1. Γαια, γη
2. Gaia, το prenomen όλων των γυναικών της Αρχαίας Ρωμης (Ubi tu Gaius, et ego Gaia)
3. εύθυμη, χαρούμενη
Λυπάμαι που μπήκε το c.v. μου μαζί με τα ποιήματα, δεν ήταν ανάγκη…ισως καλύτερα να βγεί από την ιστοσελίδα…Δεν ήθελα καμμιά επίδειξη… Διαβάστε μόνο τα ποίματα, και ό,τι μείνει…αν μείνει…
Κάποτε με ρώτησαν τι είναι ποίηση?
Τι είναι ποίημα ?
Και χωρίς δισταγμό τους απάντησα!!!
Πέντε δέκα αράδες που μόλις έχεις
τελειώσει να διαβάζεις , νιώθεις
ακατανίκητη επιθυμία να ξαν’ αρχίσεις
και πάλι να τις διαβάζεις da capo .
Αυτό δεν το ένιωσα με την Gaia.
Κύριε Λυκοτραφίτη
Εάν μου επιτρέπεται curricul-α και όχι
c u r i c u l l a
Βεβαίως “curricula”, κύριε Αντωνόπουλε, και χαίρομαι που με διορθώνετε!
(Μεταξύ μας, όμως, ήταν ανάγκη η παρέλευση πλέον των δύο μηνών για να το κάνετε;)
Αγαπητέ κύριε Λυκοτραφίτη
Κατ’ αρχάς , θέλω να καταθέσω την διαβεβαίωση , πως η διόρθωση έγινε απαλλαγμένη
από κάθε μορφή έπαρσης και εγωισμού (άλλωστε έχω δηλώσει ευθαρσώς πως ο μεγα
λύτερος εχθρός μου είναι ο εγωισμός μου ).Όσον αφορά τον χρόνο της κατάθεσης , αυτός
συμπίπτει με τον χρόνο που είχα την τιμή και την χαρά , να ενταχθώ και εγώ στην
ιστοσελίδα του “ποιείν”. Το δε έναυσμα της διόρθωσης το έδωσε το όλο περιβάλλον
της ιστοσελίδας. Αντέδρασε το πίσω μέρος του εγκεφάλου , μη ανεχόμενο λόγιοι παρα
τηρητές , να λανθάνουν. Πιστεύω ακράδαντα πως θα έχετε και εσείς την ευκαιρία να
με διορθώσετε όταν , σύντομα ελπίζω , εκτεθεί στο χώρο του ” ποιείν ” το έργο μου.
Φιλικά
Απορίες απρό(σ)κλητου τρίτου:
‘άλλωστε έχω δηλώσει ευθαρσώς πως ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι ο εγωισμός μου’
Πότε και για ποιο λόγο; Σε διαδικτυκό μέσο, σε έντυπο ή και στα δύο; Γνωρίζουμε πως τέτοιες τολμηρές δηλώσεις -απαλλαγμένες
από κάθε μορφή έπαρσης και εγωισμού-
σπανίζουν απελπιστικά. Μια ματιά στην πρόσφατη σχολιογραφία θα σας πείσει.
‘να ενταχθώ και εγώ στην ιστοσελίδα του “ποιείν”;’
Ο σχολιασμός συνιστά ένταξη; Aνήκετε στους Τακτικούς Συνεργάτες; Αν ανήκετε, συγχαρητήρια.
‘όταν , σύντομα ελπίζω , εκτεθεί στο χώρο του ” ποιείν ” το έργο μου’
Περιττή για μένα η δημόσια διαβεβαίωση. Αν κρίνω απ΄τις καθημερινές εκθέσεις στο ‘Ποιείν’ είμαι βέβαιος πως το έργο σας θα εκτεθεί.
Αγαπητή-τέ δ
Σε φληναφήματα δεν απαντώ
Τα προσπερνώ
Aγαπητή Ignis
Συμφωνώ μαζι σου. Λέξεις όχι μα φράσεις
κλέβονται.
Ανεξαρτήτως της (ουσιαστικής) βαρύτητος που μπορεί να έχουν ή να μην έχουν, κύριε Αντωνόπουλε, τα “φληναφήματα”, ομολογώ ότι είναι μια πανέμορφη λέξη της ελληνικής και είναι κρίμα να μη χρησιμοποιείται και συχνότερα.
(Όπως, άλλωστε, οι πομφόλυγες – τις οποίες τόσο χρειάζονται όσοι πνίγονται, ενώ αδιαφορεί γι’ αυτές, πολλαπλασιάζοντάς τες, ο καθημερινός δημοσιογραφικός λόγος.)