‘”Aμλετ”, του Σαίξπηρ, απόσπασμα γραμμένο στον τάφο του Αλέξη από την μητέρα του.
“Αν είχα χρόνο. Αν μ’ άφηνε ο θάνατος που κανείς δεν σταμάτησε. Αν μπορούσα να σας πω. Πεθαίνω. Ομως εσείς ζείτε. Δικαιώστε με. Πείτε για μένα. Προπάντων στους ανύποπτους. Σε κείνους που δεν ξέρουν… Οι φίλοι μου με λέγαν πρίγκιπα. Δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι το όνομά μου θα επικρατούσε τόσο πολύ στον κόσμο. Αυτοί οι πρίγκιπες πεθαίνουν αθώοι, δολοφονημένοι σε μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ.”
(Μετάφραση Γ. Χειμωνά, εκδ. Κέδρος)
το θάνατο δεν τον σταματάς.
ίσως -με κάποιο τρόπο-μπορείς να “σταματήσεις” τη λήθη.
Αλέξη,δεν ξεχνάμε.
Τι να πει κανείς για το θάνατο ενός παιδιού;
Είναι σα να σταματάει η γη να γυρίζει και το αίμα να κυλάει στις φλέβες.
Παγώνεις και θέλεις να γυρίσεις το χρόνο πίσω.
Θρηνώ την αθωότητα…
αυτό το παιδί ας φωλιάσει μέσα μας.
Oι τόσες εν θερμώ ποιητικές καταθέσεις εξ αφορμής της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αποδεικνύουν ότι ο πνευματικός κόσμος του τόπου -ή, τουλάχιστον, η προοδευτικότερη αριστερή μερίδα του- αρνείται να παρασυρθεί από τον συρμό της χυδαίας ποιητικίζουσας ηρωοποίησης.
Συμφωνώ εν μέρει με τον Σπύρο αλλά ο πνευματικός κόσμος του τόπου και δυστυχώς και η αριστερή μερίδα του δεν μπορεί να παρασυρθεί από τον συρμό της χυδαίας ποιητικίζουσας ηρωοποίησης γιατί παλεύει πολύ να μείνει ακίνητη. Βέβαια στο βαθιά σκοτάδια το κερί που ανάβει μονάχα μας τυφλώνει..Μετά από λίγο βλέπουμε…ένα κεράκι είναι σίγουρα και του πιτσιρικά που πήγε τζάμπα, όπως όλοι οι πιτσιρικάδες…
Kαι ομως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, κινείται. Τα αφιέρωματα, για παράδειγμα, της Αυγής με τις διεισδυτικές αναλύσεις και τα σχετικά ποιήματα είναι αντάξια της αριστερόστροφης κοινωνικής δυναμικής που, για να είμαστε ειλικρινείς, έχει τρομάξει το λογοτεχνικό κατεστημένο.
H διαλεκτική ένταση των κειμένων που παράγεται στην Αυγή (και όχι μόνον) ειναι ένας ασφαλής οδηγός για το πώς πρέπει να γράφεται η ριζοσπαστική (αριστερή εννοείται) κριτική σήμερα. Δεν διαβλέπω την ύπαρξη καμίας (εσωτερικής ή εξωτερικής ) λογοκρισίας: οι αρθρογράφοι λέγοντάς το Ναι (τη μεγάλη κατάφαση στο ακομμάτιστο, διάχυτο αίτημα αριστερής μεταβολής) μας παρέχουν ένα μέτρο ήθους – την τιμή και την πεποίθησί τους.