O Walt Whitman διαβάζει το ποίημά του “Αμέρικα”
Centre of equal daughters, equal sons,
All, all alike endear’d, grown, ungrown, young or old,
Strong, ample, fair, enduring, capable, rich,
Perennial with the Earth, with Freedom, Law and Love,
A grand, sane, towering, seated Mother,
Chair’d in the adamant of Time.
Πέρασαν κι όλας 7 χρόνια…
“Κι όπως η ύφανση η ανάερη του οράματος,
έτσι και οι πύργοι μέσα στα νέφη,
τα λαμπρά παλάτια, οι άχραντοι ναοί
ως και η μεγάλη σφαίρα,
ναι, κι όσοι την κατοικήσαν,
θα δεις να ξεθωριάζουν,
με το θέαμα το ανύπόστατο
κι απόλυτα να σβήνονται…”
Ουίλιαμ Σαίξπηρ,
Τρικυμία, Πράξη IV, Σκηνή Ι
ΥΓ. Ελπίζω να μην γίνει μάντις κακών και για το “Πείραμα του αιώνα”….Εγώ ήδη κατάπια σφυρίχτρα για καλό και για κακό…