Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλυ είναι μύθος.
Ακούστε, θα σας πω την ιστορία:
ο λόρδος, απʼ τον πόλεμο σακάτης∙
λαβώθηκε στην πλάτη και το στήθος
κι έμεινε μήνες στα νοσοκομεία.
Μα γύρισε στη Λαίδη -και κοντά της
σε νέα περνάει φάση το ζευγάρι.
Δεν εμποδίζει πια το σεξ η αναπηρία
-μα είναι ταμπού και δεν το συζητάει
κανείς, λες και του έρωτα η χάρη
σβήνει κι αυτή, με την ακινησία.
Μα ωστόσο, το μυαλό δεν σταματάει
ερωτικές να φτιάχνει παραστάσεις.
Κι υπάρχουνε ακόμα και χαπάκια
που οι Τσάτερλυ του σήμερα γνωρίζουν.
Σʼ εκείνες που βολεύονται τις στάσεις
μʼ αγγίγματα και χίλια δυο κολπάκια
την ηδονή στη σύντροφό τους τη χαρίζουν.
Αυτά μας είπε σαν ρωτήθηκε η Κυρία
(κι ήτανε ψέμα πως το Λόρδο απατούσε).
Καιρός να μάθει ο κόσμος την αλήθεια:
κάποιος με μια –κινητική- αναπηρία
τη σύζυγό του πια δεν θʼ αμελούσε
-κι ο Λώρενς είχε γράψει παραμύθια.
(31/5/2008, πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Αναπηρία τώρα” τεύχος 62)
Όμορφο Σοφία, όπως πάντα
Δε θα σου πω ότι ακούγονται αυτά στ’ αυτιά μου ξένα
Θα πω όμως πως αλλιώτικα μου τα ‘πε η Λαίδη εμένα…
🙂
πολύ ωραίο Σοφία
Ποτέ δεν είναι αργά, Σοφία!
Μου αρέσει αυτή η υπόγεια τολμηρότητα του ποιήματος και η θετική σου σκέψη. Αυτή η ανατροπή που προσφέρει ένα άλλο σημείο θέασης.
Μια ένσταση μονάχα έχω να εκφράσω, όσον αφορά τον τελευταίο στίχο. Το νόημά του μπορώ να το δεχθώ μονάχα με τη συνδρομή της “ποιητικής αδείας”.
Θέλω να πω ότι ο Λώρενς, με το έργο του, δεν έγραψε παραμύθια. Έδωσε ένα δυνατό ράπισμα στη βικτωριανή ηθική και τον πουριτανισμό.
Αλλά, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έγραψε παραμύθια, ε τότε, σύμφωνα με δυο στίχους του Νάσου Βαγενά:
“Τα παραμύθια λένε την αλήθεια.
Ίσως να λεν τη μόνη αλήθεια.”
Προς Βαγγέλης Ψαραδάκης.
Ο Λώρενς έγραψε για το πως είχαν τα πράγματα στην εποχή του, δεν εκφράζει ένα διαχρονικό μήνυμα. Σήμερα τα πράγματα είναι εντελώς διαφορςετικά, μπορούν να είναι εντελώς διαφορετικά κι ευτυχώς είναι εντελώς διαφορετικά.
Ωραίο Σοφία μου. Πολύ ωραίο το ποίημα. τολμηρό όσο πρέπει, ανατρεπτικό κι επίκαιρο!
Συνέχισε..