Απόσυρε απ’ το κορμί την κάθε λέξη
στη θάλασσά Σου πόντισε τη μουσική
γίνου ο βαθύς λειμώνας δέξου το όρος
και δώσε στη φωτιά να κοιμηθεί
σβήσε απ’ το αίμα στο αίμα μου τη μνήμη
τίποτε να μην είναι να ειπωθεί
και οδήγησε και φτάσε με στο Ωμέγα
και ανάλυσε το πρόσωπό μου στη ζωή
ώσπου μορφή μορφή να μην υπάρχει
και τέλειωσε και απόλυσε τον χρόνο
τα χείλη λάβε πάρε μου μ΄ένα φιλί
στον Πόλεμό Σου δος μου την Ειρήνη
στον Λόγο τον δικό Σου τη Σιωπή.
Αυτές οι λέξεις, της κάθε μέρας οι λέξεις είναι ο τρόπος της ανάσας μας που βγαίνει με φωνή, το μέσα μας παράγγελμα κι οι κλαγγές των όπλων του ισόβιου πολέμου της ψυχής με την καρδιά και τη σκέψη μας.
Σ’ αυτή την σκέψη να ‘χεις εμπιστοσύνη αδερφέ μου γιατί έχει ρίζες γιατί έχει και φτερά.
Οι ρίζες της σκέψης μου πίνουν τις παραπάνω λέξεις στην υγειά σου. Στην γρήγορη επιστροφή σου παλικάρι!
Τώρα τελευταία έχω την αίσθηση πως ο Βολκώφ βρίσκεται σε μια διαρκή προσευχή. Κακό δεν είναι, βρίσκει κανείς- μεταξύ άλλων- τον εαυτό του με την προσευχή.
Βολκώφ έχε το νου σου τη σιωπή γιατί, όπως λέει και το τραγούδι, καμιά φορά λέει βαριές κουβέντες. Μην έρθετε στα χέρια.
Δροσερή να είναι η νέα σου πόλη.
Θεοδόση, τι να πω…τα είπε ο Μίχος. Καλό κουράγιο.
Θεοδόση
Υπομονή!
Και να θυμάσαι:
Να δείχνεις ενδιαφέρον με τα πάσης αδιαφορίας
Αυτή η θητεία είναι περαστική
H άλλη της “ποιητικής”
να εύχεσαι να είναι ατελείωτη…
ποίηση χωρίς φιλολογισμούς και πομπώδεις λυρικές εξάρσεις.ποίηση που εκκινεί από τα βάθη της ύπαρξης διαλέγεται ισότιμα μ όλα τα φυσικά στοιχεία δημιουργώντας αντιθετικά ζεύγη απίστευτης γοητείας και έντασης για να προσγειωθεί πάλι στα βάθη εκεί πού η αγιοσύνη συναντά τόν ερωτισμό και την σιωπή.
Η ποίηση του Θ.Βολκώφ έχει υψος.
ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ” ΑΠΟΛΥΣΕ !!
Γιατί φοβάσαι τη λέξη; ως λέξη ή γι αυτή τη σημασία που της προσδίδεις εσύ; Μου έδωσε την εντύπωση ότι την φοβάσαι μέσα στο ποίημα αυτό ως “ηχηρή”…Είναι έτσι;
H φωνή, η ανάσα, το μέτρο ο ρυθμός και η αίσθηση έχουν παντρευτέι σε αυτό το ποίημα και έγιναν ένα, απλά και φυσικά…….είναι απόλαυση ο λόγος σου θεοδόση
Tι ωραία (και σπάνια) είναι η πομπώδης, λυρικών εξάρσεων Ποίηση! Πόσο λείπει απ’ τη ζωή μας το σορόπι.
“Το νόημα να εκκινά
Απ’ της εκφοράς την αύρα
Και ν΄αναπλάθει απνευστί
Την εικόνα της Δακράνασσας…”
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ- από το “Πρελούδιο Επαναφοράς”
Kαι οι γλυκείς κυστίκερκοι…
Και τα Σπάρταστρα με τη μυρωδική κανέλα….