Ο ΡΥΘΜΟΣ
Ο ρυθμός που συνέχει το σύμπαν
Κι ωθεί τα ουράνια σώματα να ερωτεύονται
Τους γαλαξίες να παντρεύονται
Και να σμίγουν
Ακυρώνοντας έτσι αιώνες πολιτισμού
Σε μια ώρα παροξυσμού ευλογημένη
Όπου τα κάστρα της μοναξιάς πέφτουν
Κι η αλυσίδα ακυρώνεται των φαινομένων.
Σε μια στιγμή όλα φωτίζονται
Χωρίς να προλάβουν νʼ αντικατοπτριστούν
Στον κόλπο τʼ ουρανού
Βουλιάζουν στο βυθό της θάλασσας
Για νʼ αναδυθούν ως αμοιβάδες
Ως κοχύλια,
Αμμωνίτες
Και αχάτες.
Κοχλίας του χαμού ο Γαλαξίας μας
Πηγαίνει νʼ αρραβωνιαστεί την Ανδρομέδα του
Επιβουλευόμενος έτσι την αθανασία
Των πυραμίδων,
Τη σιωπή της Σφίγγας,
Την υστεροφημία των Φαραώ,
Και τα γραπτά μας
Παρανάλωμα πυρός
Στο κοσμικό καμίνι,
Όπου θα τρέξουν όλα τα χαμίνια
Να ζεσταθούν,
Να ψήσουν κάστανα
Και να χλευάσουν
Την τόλμη μας την ποιητική.
Μόνο ένα αηδόνι θα δακρύσει
–Από κάποιο αστέρι μακρινό–
Κι ο κύκνος ο συμπαντικός
Θα τραγουδήσει το στερνό του το τραγούδι.
26.3.2008
Ο ΣΤΟΧΟΣ
Η σιωπή των – κατά τα άλλα – φλύαρων
Πελαργών
Όταν πετάξει αετός πάνω από τη φωλιά τους,
Η χαρά των κεραυνών που οφθαλμοσκοπούν
Το άπειρο
Η τρέλλα της αμνησίας του τυφλοπόντικα
Που σκάβει στο ίδιο σημείο,
Ενώ ο θησαυρός του είναι ένα βήμα
Πάρα ʼκει,
Η φορά των γεγονότων που θα μπορούσε
Άνετα νʼ αντιστραφεί
Αν δε θωρούσαμε μαγνητισμένοι
Το προσδοκώμενο – από ποιους; –
αποτέλεσμα.
Απλές αλήθειες, περίπλοκα πάθη
κι ο ποιητής μέσα σου βουβός
περιμένοντας να σιγάσει ο θόρυβος
του δρόμου
για να μιλήσει.
Ακρόπολη, 3.4.2008
ΉΔΥΣΜΑ
Το γέλιο των βρεφών
Πριν πλαγιάσουν στην αγκαλιά του Ύπνου,
Το βούισμα της χρυσόμυγας
Όταν δοκιμάσει ένα ώριμο αχλάδι,
Η χαριτωμένη στροφή της ουράς
Του χρυσόψαρου
Όταν προλάβει να πιάσει το ψίχουλο
Που του πετούν στη γυάλα,
Η ηδονή της μοναχής
Που την επισκέπτεται στον ύπνο
Ο Καλός της,
Το αστέρι που από έρημο
Σε έρημο περιπλανώμενο
Θα συναντήσει σε λίγο
Το σμήνος του,
Η συντροφιά του καρχαρία
Στη γριά φάλαινα
Που τον ανέθρεψε,
Τα δόντια που τρίζουν τις νύχτες
και σε λίγο θα τριφτούν τόσο πολύ
που θʼ αντικατασταθούν από μασέλες,
Η αγωνία που μετατρέπεται σε χαρά
Όσο πλησιάζεις στο τέλος
Και κοιτάζοντας πίσω δε θυμάσαι
Τι σε πόνεσε,
Κι αν θυμάσαι το θεωρείς γελοίο,
Ανάξιο λόγου,
Ποταπό.
Τελικά, είνʼ όλα ζήτημα ηδονής.
Μία στιγμή πετάς στους ουρανούς
Κι αμέσως μετά βυθίζεσαι στα πέλαγα,
Ανάλογα από το σκαμπανέβασμα
Της επιθυμίας,
Που γερνάει
Κι όμως ποτέ δε λιγοστεύει,
Εκτός από την τελευταία εκείνη στιγμή
Που παραδίδεσαι στο Φως
Το άπειρο.
6.4.2008
ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ
–Όλα τα είδα
Και τίποτα δεν χόρτασα.
Όλα τα δοκίμασα
Και κανένα δεν με τράβηξε.
Κίρκη, Καλυψώ, Κερκύνη.
Γυναίκες με θεία ονόματα
Και ανθρώπινες συνήθειες.
Γαστριμαργικές απολαύσεις
Και λουκούλλεια γεύματα
Για λεπρούς.
Χαριτωμένες κοπελιές
Λικνίζονται στης πλαγιαύλου
Τους μελίρρυτους στεναγμούς.
Ανανεωμένες ματιές
Σε παλιούς μύθους.
Χαιρετισμοί σε αγάλματα
Που είχαν πάψει προ πολλού
να κατοικούνται.
Έμψυχα θέατρα
Και άψυχες φωνές ηθοποιών
Σπουργιτιών
Επαιτών του χειροκροτήματος.
Μα σου είναι λοιπόν τόσο σημαντική
Η αποδοχή;
Τι ζωή πέρασες;
Έτσι θα διάξεις
Το υπόλοιπο του βίου σου;
Όχι. Κάπου εκεί ψηλά
Υπάρχουν αητοφωλιές
Κρεμαστές
Σε απάτητους βράχους.
Υπάρχουν χελιδονοφωλιές
Που χέρι ανθρώπινο
Δε μπορεί να χαλάσει.
Ακούγονται μουσικές
Που δεν τις πιάνει ανθρώπινο
Αυτί.
Σειρήνες γλυκόλαλες
Θα σε μαγέψουν
Κι η Πηνελόπη θα περιμένει
Άπραγη
Υφαίνοντας και ξυφαίνοντας
Αόρατο πανί.
Εκεί θα πας
Και θα μονάσεις
Μακριά από του κόσμου
Την αργόσχολη σπουδή
Των ματαιοκαμάτων.
www.konstantinosbouras.gr
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΣ
Προμετωπίδα: ΚΑΤΕΡΙΝΑ Σ. ΜΑΡΚΟΥ
σελ. 115, ISBN 978 – 960 – 6763 – 15 – 1
Εκδόσεις «Εριφύλη», Φεβρουάριος 2008 – ποιήματα –
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ, από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Η Ανατολή της Ελευθερίας»
Στο εικοστό δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα και ποιητή Κωνσταντίνου Μπούρα περιλαμβάνονται εκατό μεταφυσικά ποιήματα, που δανείζονται τα θέματά τους από την αρχαία ελληνική μυθολογία και γραμματολογία. Ο ποιητής περιηγείται αρχαιολογικούς χώρους στην Αττική, στη Ρόδο, στη Δήλο, στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης, στο Νεκυιομαντείον του Αχέροντος και στοχάζεται πάνω στο Χρόνο, στο Θάνατο και στη Ζωή μετά το θάνατο, στον έρωτα που δεν βρίσκει διέξοδο, στην υπαρξιακή αγωνία να καλύψουμε το κενό μίας αντιπνευματικής και αντιποιητικής εποχής με κουρέλια αρχαίων μύθων, να τραφούμε «με ψίχουλα από το τραπέζι του Ομήρου», ακριβώς όπως ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και οι άλλοι – άγνωστοι σʼ εμάς – τραγικοί ποιητές. Η Ελλάδα δεν τον πληγώνει, δεν μπορεί να τον πληγώσει, γιατί καταφεύγει στο Έσω Φως (Φάος, το έλεγε στο προηγούμενο βιβλίο του) στο Άφατο. Τα ποιήματά του αυτά αποπνέουν μία νότα αισιοδοξίας, αφού πάντα μετά το μεγάλο σκότος έρχεται μία λαμπρή μέρα, και το Φως είναι απείρως ισχυρότερο από το Σκοτάδι.
Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε το 1962 στην Καλαμάτα. Είναι διπλωματούχος μηχανικός του Ε.Μ.Π (1985), αριστούχος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών (1994) και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος D.E.A. του Πανεπιστημίου Paris III (La nouvelle Sorbonne).
Συγγραφέας, μεταφραστής (από την αγγλική και γαλλική γλώσσα), επιμελητής εκδόσεων και δάσκαλος θεάτρου, εξακολουθεί παρʼ όλα αυτά να εργάζεται ως μηχανικός. Η ποίησή του είναι ελληνοκεντρική και ανθρωποκεντρική. Κείμενά του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευτεί στην αγγλική, γαλλική, ισπανική, ιταλική, πορτογαλική, και πολωνική γλώσσα.
Βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών σε διαγωνισμό δοκιμίου για την ποίηση του Ανδρέα Κάλβου, και σε διεθνή διαγωνισμό γαλλόφωνης ποίησης από τον πολιτιστικό οργανισμό CEPAL και την Prιfecture de Moselle.
ΕΡΙΦΥΛΗ
Ιπποκράτους 65, 106 80 Αθήνα, τηλ. 210-3631589, fax 210-3631589
