Το Τροπάριο της Κασσιανής
Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος ερως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας, ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.
Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας, αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει, ψυχοσώστα Σωτήρ μου; Μη με την σήν δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος.
——————————————–
(Φώτη Κόντογλου μεταγραφή)
Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες, σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου κι έλεγε οδυρόμενη:
Αλλοίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτείας κι ο έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.
Θα καταφιλήσω τα άχραντα ποδάρια σου, και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου• αυτά τα ποδάρια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ’ άκουσε να περπατάνε, από το φόβο της κρύφτηκε.
Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο, ποιος μπορεί να τα εξιχνιάση, ψυχοσώστη Σωτήρα μου; Μην καταφρονέσης τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος.
Χάριν παραλληλίας….
ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ
ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ
Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν νωρίς την Ηθική
– δήθεν με νίβουν μʼ ανομήματα αιώνων.
Κι εγώ, ιέρεια στης Λαγνείας τη σπονδή,
Εκάτη, Αστάρτη, ηδονών μα και δαιμόνων
σε μιαν αντίληψη του κόσμου αρσενική.
Είμαι η Γυναίκα και μου φόρτωσαν καιρό την Ενοχή
– δεν έχουν οι αμαρτίες μιαν όψη μόνον.
Κι εγώ, στου Ανήθικου δοσμένη τη σπουδή,
με μίση και κατάρες τόσων χρόνων,
στα φαύλα και τα κρείττω η πηγή,
είμαι η Γυναίκα, που παλεύει την πληγή.
11.7 – 2.8.2000
Από το βιβλίο: Σοφία Κολοτούρου, «Αν-επίκαιρα ποιήματα», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 13.
Καλημέρα.
Ο Μάνος Χατζιδάκις και οι μύθοι μιας γυναίκας (του) κυκλοφορούν αενάως στο αίμα μας, σαν τον ιό απ’ τον οποίο, ακόμη κι αν θέλαμε, δεν μπορούμε ποτέ να απαλλαγούμε, ενσαρκώνοντας νέους μύθους, νέες πληγές (και νέες πηγές).
Σπουδαίος, πράγματι, ο παραλληλισμός σου, Fuji!
Νομίζω ότι η αγαπητή Fuji διαβάζει το μπλογκ μου…Κι έλεγα να το βάλω σήμερα σε μια συνέχεια της προηγούμενης ιστορίας, αλλά με πρόλαβες ;-))
Οπως και να έχει, είναι προτιμότερο να το βλέπω στο Ποιείν…
Αγαπητή Σοφία, την τελευταία σου ανάρτηση δυστυχώς δεν είχα προλάβει να τη διαβάσω…
Ευτυχώς , όμως, εδώ και αρκετό καιρό έχω διαβάσει το λαμπρό αυτό ποίημά σου που ανήκει σε αυτά που χαρακτηρίζω ως ” ανεξίτηλα”.
Άπαξ και εισχωρήσουν στον οργανισμό μου δεν αποβάλλονται ποτέ.
Πάντως το ότι σε “πρόλαβα” σήμερα , συναρτάται άμεσα με τα όσα λέγαμε προσφάτως , εδώ στο ποιείν , για τις “συναντήσεις ” μας…!!!
Θυμάσαι;
Αγαπητή Fuji,
αισθάνομαι πολύ όμορφα όταν το “μήνυμα” που στέλνω βρίσκει μια τέτοια σαφή και προφανή ανταπόκριση!
Να είσαι καλά, καλές γιορτές.
Ο αυτοκράτωρ ήταν ο Θεόφιλος, γνωστός εικονομάχος και αν δεν απατώμαι πέθανε το 829. Για την Ίστορία τόσο η Κασία όσο και η σύζυγος που τελικά επέλεξε ο Θεόφιλος κέρδισαν τον στίβο της ζωής και ακόμα περισσότερο η Εκκλησία αναγνώρισε την Αγιότητά τους.
O ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΕΓΡΑΨΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ”ων εν τω παραδείσω Εύα….τω φόβω εκρύβη.”ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ”ΜΥΘΟ”!!!!(ΟΧΙ Ο ΜΙΧΑΗΛ ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.Ο ΜΙΧΑΗΛ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΟΥ.Ο Β’ ΚΑΙ Ο Γ’ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ)
πηγή ζωής ο Φώτης Κόντογλου. “κι όποιος χάσει την ψυχή του, τι του απόμεινε;”(Το ψαλτήρι. Το γιατρικό της ψυχής.-σελ.240, ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΝΘΗ)
καλό Πάσχα