Πηγή Καφετζοπούλου, Το κύμα που τραγουδά

Να κάνω μια πρόταση;….Στις 23 Μαρτίου ,μέρα της γέννησής της, οι γνωστοί και φίλοι και όσοι άλλοι θα ήθελαν να τιμήσουν τη μνήμη της Πηγής Καφετζοπούλου,να ανεβάσουν ένα ποστ για εκείνη.Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε-σκέψεις,ποιήματα,βίντεο με τραγούδια της-το youtube έχει κάποια με δικά της τραγούδια-και ό,τι άλλο.
Ως πηγή άντλησης πληροφοριών μπορούν να χρησιμεύσουν και τα δυο της μπλογκ
(οι Χρησμοί μας και το μπλογκ της Ανδρομέδας)
Κι αυτό ας μην είναι ακόμη ένα μπλογκοπαίχνιδο-μα μια συσπείρωσή μας γύρω από εκείνην

http://kyriaz.blogspot.com/

To κύμα που τραγουδά
Μια φορά κοντά σε ένα γιαλό ζούσε μια οικογένεια με δυο παιδιά. Το Γιώργη και την Αλεξία. O πατέρας τους ήταν καπετάνιος και έλειπε για πολύ καιρό στα θαλασσινά του ταξίδια. Επειδή λοιπόν τα παιδιά τον επιθυμούσαν συχνά, είχαν συμφωνήσει να κατεβαίνουν στη θάλασσα και να του τραγουδάνε, για να τους πηγαίνει το κύμα τα τραγούδια τους…

Τα παιδιά αγαπούσαν πολύ να σκαρώνουν τραγουδάκια με όσα ήθελαν να πουν στον πατέρα τους και μετά περίμεναν την απάντησή του. Έπαιρναν όρκο πως κάθε βραδάκι άκουγαν τα πιο όμορφα τραγούδια, από το κύμα, μα κανείς δεν τα πίστευε.

Πολλοί στάθηκαν εκεί κοντά και προσπάθησαν να αφουγκραστούν το τραγούδι που έφερνε το κύμα, μάταια όμως. Αυτή η ιστορία συνεχιζόταν για καιρό και κάποτε όταν ο Γιώργης πήγε στο Γυμνάσιο και η Αλεξία πέρασε τα δέκα, η μητέρα τους, τους συμβούλεψε να σταματήσουν αυτό το παραμύθι, γιατί ο κόσμος τα έπαιρνε για ζαβά.

Απρόθυμα τα δυο παιδιά ακολούθησαν την προσταγή της και αφοσιώθηκαν στα διαβάσματά τους. Λίγο καιρό αργότερα μεγάλη συμφορά βρήκε την οικογένεια! Έμαθαν πως το καράβι που ταξίδευε ο πατέρας, είχε βυθιστεί σε μακρινά βαθιά νερά και πως κανένας δεν είχε σωθεί από το ναυάγιο.

Μέσα στην αβάσταχτη πίκρα τους τα παιδιά έριξαν το κρίμα στη μητέρα τους και πίστευαν πως χάσανε τον αγαπημένο τους πατέρα επειδή είχαν σταματήσει να του τραγουδούν. Από εκείνη τη στιγμή δεν πέρασε μέρα που να μην κατέβουν στο γιαλό να πουν από ένα τραγουδάκι.

Και παρόλη τη μεγάλη τους στεναχώρια ήταν ευχαριστημένα, γιατί θαρρούσαν πως εξακολουθούσαν να ακούν την απάντηση του πατέρα τους. Αυτό το κράτησαν μυστικό γιατί ήξεραν πως αν το φανέρωναν, θα τους περιγελούσαν.

Μετά από μερικούς μήνες ένα το απογευματάκι του Δεκαπενταύγουστου, καθώς τα δύο αδέρφια είχαν πει τα τραγουδάκια τους, άκουσαν και πάλι τη φωνή του πατέρα τους από το κύμα. Αυτή τη φορά τόσο δυνατά, σαν να τους τραγουδούσε από εκεί κοντά τους.

Κοίταξαν γύρω τους και έκπληκτα αντίκρισαν τον πατέρα τους να τρέχει προς το μέρος τους. Αγκαλιάστηκαν σφικτά και οι τρεις τους και άρχισαν να τραγουδούν δυνατά ένα χαρούμενο τραγούδι.

Ο πατέρας είχε σωθεί και όλοι πίστεψαν πως είχε γίνει θαύμα. Κι από τη στιγμή που πίστεψαν στο θαύμα, άρχισαν αυτομάτως να ακούν και να χαίρονται τα τραγούδια του κύματος.

Γιατί αυτό που οι άνθρωποι λέμε θαύμα μπορεί να είναι το πιο απλό πράγμα. Και δεν ζητά τίποτα ακριβότερο παρά πίστη και αγάπη!
(αναδημοσίευση από www.musicheaven.gr)