ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ
*
Τσακώθηκα με την ανυπαρξία και γεννήθηκα.
*
Ο αέρας αναποδογύρισε έναν κάδο σκουπιδιών.
Έτσι γνωρίστηκα με τη ζωή μου.
*
Τώρα
γεμίζω τις φλέβες μου ουρανό
έτσι που όταν πεθάνω, τα σκουλήκια
που θα σέρνονται μέσα μου
θα νομίζουν ότι πετούν.
*
Λιγάκι απʼ το πράσινο των δυο ματιών σου δωσʼ μου
να ντύσω το φθινόπωρο τα δέντρα όλου του κόσμου.
*
Νύχτες γεμάτες ανεπαίσθητους θορύβους-
άκουγες τα νύχια του θανάτου να μεγαλώνουν.
*
Η ποίηση είναι
ένα ακροβατικό νούμερο
πάνω στην πρώτη άσπρη τρίχα
της Αθανασίας.
*
Κάθε γραμμή σελίδας τετραδίου
μοιάζει μʼ ένα ακύμαντο καρδιογράφημα.
Γράφουμε λοιπόν, για νʼ αναστήσουμε
έναν νεκρό.
*
ΦΟΥΛ ΤΟΥ ΠΑΣΟΥ
Οι μέρες ανακατεύτηκαν σαν τραπουλόχαρτα
και μοιραστήκαν στους ανθρώπους.
Τα καρό έφτιαξαν τραπεζομάντιλο
και πάνω τους οι κούπες μας γέμισαν με καφέ.
Τα μπαστούνια τα έβρισκα αμέσως παντού
μα πουθενά δεν είδα σπαθιά-
ήτανε όλα καρφωμένα στην πλάτη μου.
*
Η τέχνη,πόρνη στοργική που υπομένει
το δύσκολο οργασμό μας.
*
ΔΕΛΤΙΟΝ ΠΟΙΗΣΕΩΣ
Αν βρέξει ίσως να βγει -σαν σαλιγκάρι-
ένας στίχος καλός.
Άμα χιονίσει,ολόκληρο το ποίημα
Κι αν πάλι ξανοίξει ο καιρός, μόνο μια μέρα ζεστή
για να τη ζήσεις.
Για σήμερα, μονάχα αυτό θα προτιμούσα.
Γιάννη, είναι πραγματικά πολύ καλά. Είσαι από τους λίγους ανθρώπους στους οποίους θα πω να κάνουν στην άκρη την ομοιοκαταληξία και να συνεχίσουν να γράφουν όπως εδώ.
Είσαι βαθιά φιλοσοφικός και όταν προσπαθείς να ριμάρεις χάνεις ίσως τη φιλοσοφική σκέψη.
Φοβερό το Φουλ του Πάσου και εκεί που λέει για την ανυπαρξία και για τα νύχια του θανάτου που μεγαλώνουν.
Γιάννη, μπράβο!
Είναι όλα εξαιρετικά.
Η “φιλότητα” και το “νείκος”, κατά τον Εμπεδοκλή – αν δεν απατώμαι, είναι κοσμογονικές δυνάμεις. Το ίδιο και η ποίηση, έστω κι αν έχει χάσει στις μέρες μας αυτό το προνόμιο. Μου αρέσουν αυτές οι μικρές φόρμες ποιημάτων, κλείνουν μέσα τους ανυπολόγιστη δύναμη, όπως ακριβώς τα αποσπάσματα των Προσωκρατικών. Καλά να είστε.
Κατ’ αρχάς να ευχαριστήσω τον φιλόξενο χώρο του Ποιείν για την προβολή αυτών των στίχων…
@αγαπητή Σοφία,
λαμβάνω υπόψη μου τη συμβουλή σου….
Πάντως πιστεύω πως όποιος θέλει με αίσθημα ευθύνης να ασχοληθεί με τον ελεύθερο στίχο, θα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει πολύ αλλά και να δοκιμαστεί ακόμη στον έμμετρο-ομοιοκατάληκτο…
Αυτό μου θυμίζει κάπως τους μοντέρνους ζωγράφους που αν ζωγραφίζουν καλά αφηρημένα θέματα,σίγουρα ξέρουν πώς να ζωγραφίσουν και με τρόπο ρεαλιστικό ένα πρόσωπο.Αλλιώς ίσως να πλασάρουν την ανικανότητά τους για…μοντέρνα τέχνη.
Προβληματισμό εκθέτω-θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας…
@στιχακιας,
σ’ ευχαριστώ-πάντως να ξέρεις υπάρχουν στίχοι σου που έχω…πολύ ζηλέψει… 🙂
@Β. Ψαραδάκης,
θα συμφωνήσω για τη δύναμη της μικρής φόρμας.Ένας φίλος μου πάντως πιστεύει πως το μικρό ποίημα δε σου αφήνει περιθώρια να μπεις σ’ ένα κλίμα.”Χτυπά”και φεύγει…
Ευχαριστώ σας…
@Γ. Μίχο
να πω την αλήθεια το δίστιχο που σας άρεσε το…έκλεψα από…τον εαυτό μου. 🙂
Πιο συγκεκριμένα,κάποτε είχα γράψει σε ελεύθερο στιχο το παρακάτω:
“Τόσο βαθιά σε κοίταξα
που ανοίξαν χαράδρες μες στον Παράδεισο
για να περάσει το βλέμμα μου
κι έφτανε λίγο απ’ το πράσινο των ματιών σου
για να ντύσω τα δέντρα όλων των φθινοπώρων…”
Μου άρεσε η ιδέα και μπήκα στον πειρασμό να το μετασχηματίσω σε έμμετρο.
Έτσι βγήκε αυτό το δίστιχο.
Μ’ αρέσει πολύ αυτή η φόρμα.Μα δεν ξέρω αν πρέπει να ακούσω εσάς κ. Μίχο ή την αγαπητή Σοφία….:)
Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις-πάντως να ξέρετε πως ακόμη και γι’ αυτά υπάρχουν στιγμές που ντρέπομαι και δεν τολμώ να τα πω Ποιήματα.
(Μες στην ανασφάλεια είμαι,βλέπετε…)
@Γ. Μίχος
Στη διάθεσή σας, όσα έχω γράψει.
Όλα είναι στο μπλογκ μου.
Πέραν αυτών, δεν υπάρχει κάτι άλλο.
Αν δε σας ενοχλεί που έχουν ήδη δημοσιευτεί, επιλέξτε όποιο, ή όποια, εσείς κρίνετε πως μπορούν να φιλοξενηθούν.
Σε κάθε περίπτωση, η πρόσκληση με τιμά.
Πάντως πιστεύω πως όποιος θέλει με αίσθημα ευθύνης να ασχοληθεί με τον ελεύθερο στίχο, θα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσει πολύ αλλά και να δοκιμαστεί ακόμη στον έμμετρο-ομοιοκατάληκτο…
Εγώ συμφωνώ με αυτό που λες Γιάννη. Μην ξεχνάμε ότι και ο Σεφέρης και ο Ελύτης και ο Καβάφης ακόμα από τον έμμετρο στίχο και τη ρίμα ξεκίνησαν.
Και της Κικής Δημουλά έχω υπόψιν κάποια έμμετρα, όπως και του Κλείτου Κύρου. Ακόμα και του Βύρωνα Λεοντάρη (βλ. εδώ http://www.poiein.gr/archives/1292/index.html
παρουσίαση που έκανα στο Ποιείν το καλοκαίρι).
Ολοι αυτοί, και πολλοί άλλοι ακόμα, είχαν ακονίσει την αίσθηση του ρυθμού μέσα από την έμμετρη ποίηση, προτού δοκιμαστούν στον ελεύθερο στίχο. Κι αυτός πιστεύω και εγώ, όπως κι εσύ ότι είναι ο προτιμώτερος τρόπος.
Πάντως ο Ράντος -μια και τον αναφέρατε- είχε γράψει : από την κακοφωνία των σαλπισμάτων θα βγει ρυθμός. Έτσι το λέω γιατί ο ρυθμός δεν σημαίνει μόνο ή και αποκλειστικά μέτρο ε;συμφωνούμε νομίζω
Ναι δεν υπάρχει ελεύθερος στίχος. Κατά την ρήση του Ελιοτ : δεν υπάρχει ελεύθερος στίχος γι αυτόν που θέλει να κάνει καλά τη δουλειά του.
Εξαιρετικά εύστοχα τα ποιήματα σου Γιάννη!
Απόλαυσα ιδιαίτερα τα “εν συντομία”.
Η ιδέα της ποίησης ως ακροβασίας στην πρώτη άσπρη τρίχα της Αθανασίας , στην άβυσσο του λόγου , είναι συγκλονιστική.
🙂
εξοχο το εν συντομία
τα λίγα λόγια αν είναι μεστά συγκλονίζουν πάντα
ζω σε μια ξενέρωτη χώρα και κάτι τέτοια αγαπητέ Γιάννη Κυριαζή είναι οξυγόνο απο μπουκάλα, με πίεση
“Τώρα
γεμίζω τις φλέβες μου ουρανό
έτσι που όταν πεθάνω, τα σκουλήκια
που θα σέρνονται μέσα μου
θα νομίζουν ότι πετούν”.
Γεια σου Γιάννη άρχοντα.
“Οι μέρες ανακατεύτηκαν σαν τραπουλόχαρτα
και μοιραστήκαν στους ανθρώπους.
Τα καρό έφτιαξαν τραπεζομάντιλο
και πάνω τους οι κούπες μας γέμισαν με καφέ.
Τα μπαστούνια τα έβρισκα αμέσως παντού
μα πουθενά δεν είδα σπαθιά-
ήτανε όλα καρφωμένα στην πλάτη μου”.
Ξαναγειά σου Γιάννη άρχοντα.
“Η τέχνη, πόρνη στοργική που υπομένει
το δύσκολο οργασμό μας”.
Άρχοντα Γιάννη.
Ενα σχεδόν χρόνο μετά, κι επειδή έπεσα τυχαία σε αυτά τα σχόλια, θέλω να αναθεωρήσω σχετικά με αυτό που έγραψα στον Κυριαζή πέρσι.
Μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, μας έδωσε εκπληκτικά δείγματα ομοιοκαταληξίας, δικής του και μεταφρασμένης, αποδεικνύοντάς μας ότι μπορεί να χειριστεί εξίσου και τις δύο μορφές – και ότι τελικά αυτό που μένει σε κάθε περίπτωση δεν είναι η μορφή, αλλά η ουσία των στίχων.
Σ’ ευχαριστώ πολύ ,Σοφία, για το σχόλιο….
Μου δίνεις την ευκαιρία να πω ότι για μένα προσωπικά ο λεγόμενος “ελεύθερος στίχος” αποτελεί μια πιο απαιτητική μορφή ποίησης-και θα ήθελα να το εξηγήσω:
Στον έμμετρο ομοιοκατάληκτο στίχο “υπάρχει κάτι”,η μορφή, που μπορεί να σε καθοδηγήσει και στο περιεχόμενο.
Το θέμα γεννιέται και εξαιτίας της εν μέρει προαποφασισμένης μορφής του ποιήματος.
Αντιθέτως,στον ελεύθερο στίχο δεν υπάρχει τίποτε για να πιαστείς…
Έτσι λοιπόν κι εγώ πανηγυρίζω δέκα φορές περισσότερο για ένα ποίημα ελευθερόστιχο που με ικανοποιεί,σε σχέση με ένα ανάλογο έμμετρο-ομοιοκατάληκτο…
Φυσικά,όλα αυτά , το ξαναλέω,ισχύουν για μένα προσωπικά και ουδεμία απαίτηση αντιπροσώπευσης και άλλων γραφιάδων προβάλλω.
Να ‘σαι καλά.