Ένα Αφιέρωμα
στους βετεράνους που τους κλέψαν πίσω τα παράσημα·
σʼ όσους ερήμην τους ψυχρά καταδικάστηκαν
από το χέρι που θα έφτανε σαν ύστατη βοήθεια·
σε κείνες τις μανάδες που τους έσκισαν τα στήθια
τα κτήνη που τα βύζαιναν μέσα στο ίδιο σπίτι
και από τα σπάργανα όσους κατά κύματα τους πλήττει
ο Αιώνιος που στα πύρινα σανδάλια του το δάκρυ
ορμά σαν ποταμός από κάθε κορφή κι άκρη,
μα ευθύς γίνεται ατμός, δεν φτάνει να δροσίσει
τα πυρακτωμένα σίδερα από τα δικά μας μίση…
σʼ αυτούς που πάντα νηστικοί κι ενίοτε διψασμένοι
κράζαν παντού “η Πίστη μας αυτήʼναι, δεν πεθαίνει!”
κι η πίστη αυτή τους πρόδωσε, τσακίζοντάς τους χάμω,
στον άνεμο τους σκόρπισε λες κι ήτανε από άμμο·
σʼ αυτούς που ωριμάσανε γινόμενοι σκληροί
ακριβώς διότι δεν είχανε σε τίποτα να ελπίζουν
και μία στιγμή τους δόθηκε, σαν αμοιβή μεγάλη,
κάτι μικρό, να στηριχθούν με όρθιο το κεφάλι
μόνο και μόνο ύπουλα η Μοίρα να τους βάλει
σε πειρασμό, ώστε βάναυσα να τους το πάρει πάλι…
σε όσους κάψαν μέχρι τέλους της Συμπόνιας το κερί
με άθλους, μοχθώντας μάταια για χρόνια να φωτίσουν
τη Νύχτα, τα σκοτάδια στον μεσαίωνα του ανθρώπου,
μη λογαριάζοντας ποτέ το μέγεθος έως ότου
σκυλέψαν και τους τάφους τους οι ευεργετηθέντες,
μιαίνοντας και τη Σιωπή τους με εμετικές κουβέντες…
σʼ όσους τα πάντα χάσανε, ως και την τελευταία σφαίρα
της Αξιοπρέπειας, φυλαγμένη αυτή για τη δική τους μέρα,
που από στερνή έγινε πρώτη για το γραφτό τους βίο,
βίος κατάρας στο Θεό, που έγραψε βιβλίο…
Μʼ ακούς; θάʼχες στις τάξεις Σου τους πιο όμορφους αγγέλους
έστω μιʼ ανάσα αν άφηνες να πάρουν προ του τέλους·
μʼ αυτήν θάʼδιναν άφεση στις μοχθηρές τους μοίρες
και τόʼξερες, υποκριτή, γιʼ αυτό και τους την πήρες!
Μα εκείνοι τα νεκρά όνειρά τους στοιβάξαν σαν κοτρώνες
κι από τις μαύρες αναμνήσεις τους υψώσαν προμαχώνες,
το αίμα τους πέτρωσε, σχημάτισε τις πορφυρές επάλξεις·
τι θρόνος που πλέον ποτέ! ποτέ δεν θα υποτάξεις
κι ήταν γραφτό του να στηθεί ενάντια στον δικό Σου
με όπλα, σημαίες και τακτικές για τον αφανισμό Σου.
Σʼ όποιον τον πούλησε -τον ρήμαξε!- το ίδιο του το αίμα,
που τούʼταξε, του ορκίστηκε κι απʼ την αρχή ήταν ψέμα…
Κι έπειτα σύρθηκε στα γόνατα, εκλιπαρώντας θαύμα
μόνο και μόνο για να δει επάνω του το τραύμα
νʼ ανοίγει περισσότερο, να τον ρουφάει μέσα
στης Αγωνίας την λαδωμένη μʼαίματα αγίων πρέσσα…
Σʼ αυτόν που όχι απλώς τον φτάσανε ως τον πάτο
μα τον χρησιμοποίησαν να βρουν πετρέλαιο από κάτω…
Σε σένα, αδερφέ μου, πούʼψαξες μια απόμερη γωνία
να δώσεις τέρμα ήρεμα κι απλά, με ψυχραιμία…
Σʼ όλους εσάς που στο Μηδέν μπήκε ενέχυρο η ψυχή σας,
διότι τα κύματα σας έσυραν πάνω σʼ αφρούς της λύσσας
και μόνο θαμμένοι ζωντανοί σε λάσπη, χολή, πύον
είδατε εν τέλει αυτή τη ρίζα όλων των “μεγαλείων”,
ότι σας σφράγισε ο Αιώνιος σημάδι από τη γέννα,
ω γιοι του Κάιν, ξέστρατα να βρείτε πεπρωμένα…
Σας λέω πως σανίδα υπάρχει μέσα στην τρικυμία,
απʼ των καιρών την καταχνιά, αγκάλη κι ευλογία:
σας περιμένει κείνος που αφαιρεί απʼ την καρδιά το βέλος·
ο αρχάγγελος που ήταν εκεί όταν παιζόταν η Αρχή
και θα είναι εκεί και για το Τέλος…
Το Κόψιμο
Η Κορυφή ήταν ο μόνος τόπος που διάλεξε για να σταθεί
και νʼ ατενίσει ως πέρα τα θνητά και άνοα σκουλήκια…
Εκεί δικαιώθηκε ο κόπος, μπηκε στη θήκη το σπαθί
και πλημμυρίσανε τα στήθη του για πρώτη φορά επιείκια.
Τότε και λύθηκε ο Δεσμός του, σώπασε μέσα του η Φωνή·
η ανάσα του η θαθιά ποτίστηκε μες στον ατμό ενός δέους
ισχυρότερου απʼ του Αγνώστου -τʼ οποίο πάντα θα δονεί
τις μύχιες χορδές σʼ όλους μας, δειλούς και ρωμαλέους.
Στη θέαση του γυμνού πυρήνα απʼ το Καλό και το Κακό,
που ξεκινούν και τερματίζουν στις πύλες της ψυχής του ανθρώπου,
όλα τʼ απομεινάρια εκείνα, που συνθέτουν το μωσαϊκό
στα αιματοπνιγμένα χώματα κάθε λαού και τόπου
νιώθουν την καρδιά να σπάει και το αίμα τους αραιό·
το Απόλυτο σκοτώνει αυτούς μονάχα με την όψη…
Άγγελοι απʼ τα μαύρα χάη και τάγματα απʼ τον ουρανό
παλεύουν την ψυχή μας ποιος θα πρωτοαλώσει.
Η αντίφαση ως προϊόν σοφίας, η οργάνωση ως της προόδου φως:
τάξη και χάος συγκρατούνε δεσμούς στιγμών κι αιώνων…
Στα ίχνη που άφηνε ο παρίας έσκυβε ο μέλλων αρχηγός.
Τι φαιός ωκεανός αμάθειας, που οι τροχιές των όντων
(προβλέψιμες όπως αυτές των άστρων) χαράζουν στιγμιαία καθώς περνούν!
Καμιά πυξιδα, ούτε πορεία· μόνο η γ ρ α μ μ η σαν κατακάθι
πάει απʼ τα τοπία των κάστρων στα επιτελικά αλαλούμ,
μα πάντα προς τʼ αβυθομέτρητα του ωκεανού τα βαθη…
Αυτήν λοιπόν πρέπει να κόψει, όπως τον λώρο του νεογνού η μαμή,
Αυτός που στάθηκε ψηλά να γίνει οδοδείκτης.
Με τον μπαλτά τέρμα να δώσει στην κόκκινη γραμμή,
αυτόν τον ιό μιας ύπαρξης απλά για την διαιώνιση της.
Η Βούληση Του Ενός
Πέθαναν οι μνήμες… νεκρές σαν φιμωμένοι στεναγμοί.
Το σήμερα ματώνει από του αύριο το σπιρούνι,
ένα αύριο όπου λογάδες, παγίδες, πόρνες, σπιούνοι
θάʼνʼ το πεδίο για νʼαδράχνεις τη στιγμή.
Βλέπω νʼανατέλλει αστράπτουσα, ολοπόρφυρη, δοξαστική
σαν μια συνοριακή με φλάμπουρα κι επάλξεις πόλη
η λέξη “μόνος”. Πάρτε την, να την στραγγίξτε όλοι,
γιατί μονάχα μέσα εκεί ο θρίαμβος κατοικεί.
Την Πλάστιγγα βαραίνουν η Αγγαλιά και το Σπαθί
κι ανάμεσα τους πέπλα που τα διατρέχουν ίσκοι,
εκεί καθένας στα πηγάδια των ονείρων βρίσκει
το σκύψιμό του, για να πέσει, να χαθεί…
Μη ρίχνεις άλλο δάκρυ,
λαβωμένε εσύ πολεμιστή,
στα σκουριασμένα κι ανεκπλήρωτα όνειρά σου.
Στην φλόγας μοναχά την άκρη
μαύρα βάψτα και παρατάξου
μπρος στου χάους την κουπαστή!
[Άλογα και πανοπλίες σε σμήνη τσακίζονται ολοταχώς,
εωσότου να μην απομείνει παρα η Δύναμη Του Ενός…]
Ο Συλλέκτης
Σοφός δεν ήταν μόνο ο Σολομώντας… Σοφός, μικρέ στρατιώτη είσαι και συ.
Τα περιττά σου κόψε!
Αναχωρείς απόψε.
Για να δούμε αν το σκαρί σου είναι γερό…
Κοίτα να μετρήσει η τελευταία κρίση. Σκύψε και δώσε του νεκρού λιγο νερό.
Όποιος δε γίνεται θυσία, δεν ζει. Πέρνα την πύλη του θανάτου πολεμώντας!…
Δυνάμεις πέρα απʼ την εμβέλειά μας, ορίζουν κάθε επόμενη στιγμή,
στοιχειώνουν τις εικόνες, τα όνειρά μας, οι εφιάλτες παίρνουν σάρκα και μορφή,
συρρικνώνοντας τον άνθρωπο ολοένα στα μέσα δυσβατου μονοπατιού.
Ιδανικό δεν έμεινε κανένα… Πανηγυρικός ο θρίαμβος του Κακού.
Είναι θέμα προαιώνιας κόντρας… που καθρεφτίζεται από τον Ουρανό στη γη.
Εσύ όρθιος στάσου!
Έρχονται να σε δικάσουν
όλοι εκείνοι που αδικούσες για καιρό.
Νίκη, ναι, υπάρχει, μόνο μετά τη μάχη. Εσύ κι αυτός έξω από τʼ οχυρό.
Ισχύς είναι νʼ αντέχεις την πληγή. Πέρνα την όχθη του θανάτου πολεμώντας!…
Η θύελλα των παθών μας καταβάλλει. Για ένα εξαντλητικό βήμα εμπρός
τρία μας σπρώχνει πίσω πάλι. Τους όρκους μας πατάμε διαρκώς,
μένοντας έτσι άπραγοι στον χρόνο, που ακαριαία περνά σαν κεραυνός,
μέχρι που ανακαλύπτουμε με πόνο πως δεν είνια πια για τίποτα καιρός…
Αργό και άσπλαχνο το κλείσιμο της πόρτας… Αναμνήσεις από μια ζωή μισή.
Κοίτα με στα μάτια!
Αυτά τα δυο κομμάτια
ίσως σου δώσουν όσα οι λέξεις δεν μπορούν.
Στη δοκιμασία βρίσκεται η ουσία για όσους στο χτύπημα του εχθρού τολμούν
νʼ ατενίζουν και την εξιλέωση. Πέρνα την πύλη του θανάτου πολεμώντας!…
Όσες καρδιές σπαρμένες άσπιλες σαν κρίνα, με λαχτάρα στην ανυπαρξία περνούν,
γνωρίζοντας περισσότερα από κείνα που πρέπει, για να προτιμούν να ζουν.
Μόνη μας ισχύς πλέον και σθένος, να κλοτσάμε με απόγνωση κι οργή
ό,τι κληροδοτεί κάθε ηττημένος: τα ερείπια σε μια καυτηριασμένη γη.
Μα στα μπουντρούμια που κλειδώνουν οι ψυχές μας, μια δίψα, ένας πόθος καίει βουβός:
περιμένουμε να γεννηθεί ο Ένας, που τους ώμους του αγγαλιάζει ο Λυτρωμός·
φτερά νʼ ανοίξει πάνω απʼ τʼ όχημά του, αδυσώπητος, ατσάλινος, στεγνός
και στη χούφτα του η κάρα του θανάτου να στείλει από τις κογχες τις νέο φως…
Κρυμμένε επόπτη, εσύ, του κόσμου, που ένα στοιχείο σου φέρει το ποίημα αυτό,
σε μένα, τον ασήμαντο, αν θες δως μου την τιμή προτού πεθάνω να τον δω,
τα δηλητηριασμένα, εμάς, σαρκία του παρελθόντος να συντρίβει στʼ όνομα της Τιμής
και με τα σκήπτρα του και τη στρατιά του μόνος, να στήνει έναν κόσμο εξ αρχής.
Ω Ζέμιαλ, πάντοτε δίπλα μου ήσουν!
Στις φλόγες μαρτυρίου, μα όχι κάθαρσης, που καίνε γύρω μας και μέσα μας βαθιά
θημήθηκα ό,τι είχε πει ο Ανάχαρσης: “νικημένοι είναι εκείνοι μοναχά
που δεν πίστεψαν ποτέ πως θα νικήσουν”.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΟΝΟΜΑ: Κατσαρός Χρήστος
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Φρυγίας 5, Νέα Σμύρνη
ΤΗΛΕΦΩΝΑ: 6976 58 46 22, 210 93 28 961
E-mail: chkatsaros@yahoo.gr
ΗΜ. ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 22/04/1980
ΣΠΟΥΔΕΣ
ΙΔΡΥΜΑ: Τ.Ε.Ι. Αθήνας
ΣΧΟΛΗ: Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών
ΧΡΟΝΟΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ: 2000-2004
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΠΕΙΡΑ
2006-ΣΗΜΕΡΑ: Γραφίστας στην εταιρεία Infopaper επιγραφοποιϊας και διαφημιστικών εντύπων.
2005-2006: Mακετίστας στην εταιρεία Μπλάζου Αρετή & ΣΙΑ διαφημιστικών δώρων και παράλληλα διδάσκοντας γραμμικό σχέδιο για εισακτέους σε ΤΕΙ και ΑΕΙ σε σχολή σχεδίου.
2004-2005: Icon Art (Fashion Design) ως σχεδιαστης διακόσμησης γυναικείου ρούχου και παράλληλα ως freelancer εικονογράφησης παιδικού κινούμενου σχεδίου για την Fantasia.
2003-2004: Πρακτική στο Εθνικό Νομισματοκοπείο της Τραπέζης Ελλάδος στο Τμήμα Δημιουργικό-Προπαρασκευαστικό ως καλλιτεχνικός σχεδιαστής μακετών και κρατικών εντύπων.
ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ
Εξώφυλλο για το βιβλίο “Your Eyes 14!” των J. Carr & P. Anastasi, Εκδόσεις “Athensʼ News” 2006.
Εξώφυλλο για 2 δίσκους των “STRIKELIGHT”, Ε.Μ. Records 2005 και 2007.
Έκδοση γελοιογραφιών στην τοπική εφημερίδα «ΑΚΑΡΝΑΝΙΑ».
Σχεδιασμός και υλοποίηση βραβείου για το “1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ, ΑΘΗΝΑ 2006”.
