Maram al-Masri, Poems translated to the Greek by Theodossis Volkof

ΜΑRAM AL MASRI ΠΟΙΗΜΑΤΑ. Μεταγραφή:Θεοδόσης Βολκώφ

***
Πόσο ανόητη:
κάθε φορά που η καρδιά μου
ακούει έναν χτύπο
ανοίγει τα φύλλα της.

***
O πόθος με αναφλέγει
και τα μάτια μου αναλάμπουν.
Καταχωνιάζω την ηθική
στο πλησιέστερο συρτάρι,
μεταμορφώνομαι στον Διάβολο
και δένω τα μάτια των αγγέλων μου
μόνο
για ένα φιλί.

***
Σε κρύβω κάτω απ’ το μαξιλάρι μου
σαν απαγορευμένο βιβλίο.
Τα φώτα κοιμούνται
και οι ήχοι κοιμούνται.
Τότε σε ανασύρω
κι αρχίζω
να σε κατασπαράσσω.

***
Έλα γυμνός
για να σε ντύσω ξανά
με το κορμί σου
που η φαντασία μου
δανείστηκε.

***
Βαρέθηκα να βρίσκομαι
στα περιθώρια των σελίδων σου,
στα σημειωματάριά σου,
στα ίχνη σου,
στις πόρτες σου μπροστά.
Πού
είναι τα πλατιά διαστήματα των ουρανών σου;

***
Είσαι τόσο διαφορετικός από εκείνους…
Το διακριτικό σου:
Το φιλί μου
στα χείλη σου.

***
Οι γυναίκες σαν εμένα
δεν γνωρίζουν πώς να μιλάν.
Μια λέξη σκαλώνει στους λαιμούς τους
σαν αγκάθι
που διαλέγουν να καταπιούν.
Οι γυναίκες σαν εμένα
δεν ξέρουν άλλο απ’ το να κλαίνε,
κλάμα ανυπόφορο
που ξαφνικά
ξεχύνεται
όπως από κομμένη αρτηρία.
Οι γυναίκες σαν εμένα
δέχονται χτυπήματα
και δεν τολμούν να τ’ ανταποδώσουν.
Τρέμουν από θυμό,
τον καταπνίγουν.
Σαν λιοντάρια σε κλουβιά,
οι γυναίκες σαν εμένα
ονειρεύονται…
ελευθερία…

***
Μην κοιτάζεις τη μελανιά
ή την πληγή
πάνω απ’ την καρδιά μου.
Μην κοιτάζεις τις ρυτίδες που άρχισαν να γδέρνουν
τις άκρες των ματιών μου
ή τις λευκές τρίχες
που ξεπετιούνται απ’ το κεφάλι μου.
Κοίτα μόνο
την ψυχή μου,
η ψυχή μου
η νέα χλόη του Μαρτίου.

***
Σαν κόκκοι άλατος
έλαμψαν
κι έλιωσαν.
Έτσι εξαφανίστηκαν,
οι άντρες
που δεν με αγάπησαν.

***
Βάθυνε τον ύπνο σου
και μην σε απασχολεί η δική μου αυπνία.
Άσε με να ανειρευτώ λιγάκι
δρόμους με δέντρα
και λιβάδια πλατιά
που τα διατρέχω
πάνω στ’ άγρια μου άλογα.
Είμαι η γυναίκα που πρέπει νά ‘ναι
λογική
και νηφάλια
το πρωί.

***
Βοήθα με,
ευγενικέ μου σύζυγε,
να κλείσω ετούτη τη ρωγμή
που άνοιξε
στο υψηλότερο τείχος
του στήθους μου.

Σταμάτα με, σοφέ μου σύζυγε,
απ’ το να σκαρφαλώσω
στα ψηλοτάκουνα της θηλύτητάς μου,
γιατί εκεί στα σταυροδρόμια
ένας νέος άντρας
με περιμένει.

***
Μια σύζυγος επιστρέφει
με την οσμή ενός άντρα
στο σπίτι της.
Πλένεται,
φοράει άρωμα,
όμως δριμεία παραμένει
η οσμή της τύψης.

***
Στερεώνει τις αναμνήσεις του
με μικρά μολυβένια καρφιά
στους τοίχους του δωματίου του
για να τις στεγνώσει.
Φωτογραφίες
λουλούδια
φιλιά
και το άρωμα του έρωτα.
Τον κοιτάζουν όλα
με μάτια γεμάτα τρυφερή ευγνωμοσύνη
γιατί τα έκανε
αιώνια,
σχεδόν αιώνια.

***
Απόψε
ένας άντρας θα βγει
γυρεύοντας
θήραμα
για να ικανοποιήσει τα μυστικά των πόθων του.

Απόψε
μια γυναίκα θα βγει
γυρεύοντας
έναν άντρα που θα την κάνει
κυρά του κρεβατιού του.

Απόψε
κυνηγός και θήραμα θα συναντηθούν
και θα σμίξουν
και ίσως
ίσως
αλλάξουν ρόλους.

***
Δεν ένιωσε καμιά ντροπή μπροστά της
με τα παλιά βαμβακερά του ρούχα
και τις σχισμένες του κάλτσες.
Γδύθηκε,
με τον τρόπο που γδύνει
η ανάγκη για έρωτα,
και κατήλθε
σαν άγγελος
στο κορμί της.

***
Έχει δύο γυναίκες:
Η μία κοιμάται στο κρεβάτι του,
η άλλη κοιμάται
στο κρεβάτι των ονείρων του.

Έχει δύο γυναίκες που τον αγαπούν:
H μία γερνάει στο πλάι του,
ή άλλη του προσφέρει τη νιότη της
και μαραίνεται.

Έχει δύο γυναίκες:
μια στην καρδιά του σπιτιού του
και μία στο σπίτι της καρδιάς του.

***
Τη νύχτα
πιάσ’ την από τη μέση.
Φίλα το λαιμό της όπως φιλάς εμένα
και κράτα στα χέρια σου
την κούραση τής εξαντλητικής της μέρας.
Πες της – εκ μέρους μου –
ότι είναι τόσο όμορφη
και ποθητή
όσο και τη μέρα που τη γνώρισες.
Κάνε της έρωτα
όπως κάνεις έρωτα σε μένα
έως ότου τα σιωπηλά πουλιά της
αρχίσουν να τιτιβίζουν –
της γυναίκας
που είναι
η εχθρά μου.

***
Στο κρεβάτι,
μια κόκκινη κηλίδα
κηλιδωμένη με τα δάκρυα ενός παρθένου πόθου.
Αγαπά για πρώτη φορά
και λούζεται στο αιώνιο νερό της ζωής –
αυτόν τον ζεστό
ιδρώτα
και τις περίεργες οσμές του
που αναβλύζουν
από δυο κορμιά
εορτάζοντα
τον θάνατο του πόθου.

***
Ήρθε σε μένα
με τη μορφή ενός άντρα
και τον αγνόησα.
Είπε:
Ανοίξου
είμαι το άγιο πνεύμα.
Φοβήθηκα να παρακούσω
και τον άφησα να με φιλήσει.
Αποκάλυψε
τα ντροπαλά μου στήθη
με το βλέμμα του
και με μεταμόρφωσε
σε μια γυναίκα όμορφη.
Τότε φύσηξε την πνοή του στο σώμα μου,
κεραυνοί και αστραπές.
Κι εγώ πίστεψα.

***
Δεν έπρεπε
ν’ αγγίξεις το χέρι μου
και να το αφήσεις
να ονειρεύεται
το άγγιγμά σου.

Δεν έπρεπε
να φιλήσεις τα χείλη μου
και να τ’ αφήσεις να καίγονται
για το πνιγηρό σου χάδι.

Έπρεπε
να παραμείνεις σιωπηλός
για να μην πάψω να ελπίζω.

***
Με τους θεσπέσιους καρπούς μου
φωτίζω
το δρόμο που φέρνει σε μένα.

Τ’ ανόητα πουλιά σου
προτιμούν
μπαγιάτικο ψωμί.

***
Το στήθος μου φουσκώνει
με μια λαχτάρα λαγνείας,
ζεστό καρβέλι
δαγκωμένο
από τα δόντια
της μανίας σου.

***
Αγκάλιασα
τον κορμό σου,
τον τράνταξα
με πόνο,
και στάλες απ’ τη δρόσο σου
έπεσαν
μες στην πληγή μου.

***
Το ερπετό θα πεθάνει
σαν με δαγκώσει
και γευτεί
τον πόνο μου.

***
Την αποκαλύπτεις
σαν τον ήλιο στα μάτια του φυλακισμένου.
Την απλώνεις
σαν τα άνθη του ναρκίσσου
μπροστά στ’ άρβυλα των στρατιωτών.
Την προσφέρεις
γενναιόδωρα σαν μητρικό στήθος.
Τη θρυμματίζεις σαν ψωμί
για πουλιά πεινασμένα…

Τι ωφελεί
ν’ απογυμνώνεις έτσι την ψυχή
μπροστά σε κάποιον
που δεν μπορεί να δει;

***
Κάθε φορά που ένας άντρας
με αφήνει
η ομορφιά μου αυξάνει…

***
Αυξάνει…