6 (απόσπασμα)
Ένα παιδί είπε Τί είναι η χλόη; Φέρνοντάς τη μου στα γεμάτα χέρια του.
Πως μπορούσα να απαντήσω στο παιδί; Δεν ξέρω τι είναι περισσότερο από εκείνο.
Φαντάζομαι πως πρέπει να είναι η σημαία της διάθεσής μου, με ελπιδοφόρα πράσινη
ύλη υφασμένη.
Ή φαντάζομαι είναι το ρινόμακτρον του Κυρίου,
Ένα ευώδες χάρισμα και ενθύμημα σκόπιμα ριγμένο,
Φέρει του κατόχου το διακριτικό κάπου στις άκρες, για να κοιτούμε και να
παρατηρούμε,και να λέμε Ποιανού;
Ή φαντάζομαι η χλόη είναι ίδια ένα παιδί,το σχηματισμένο βρέφος της βλάστησης […]
21 (απόσπασμα)
Είμαι ο ποιητής του Σώματος και είμαι ο ποιητής της Ψυχής,
Οι απολαύσεις του παραδείσου είναι μαζί μου και οι οδύνες της κόλασης είναι μαζί
μου,
Τις πρώτες τις ενοφθαλμίζω και τις πληθαίνω πάνω μου, τις δεύτερες τις
μεταφράζω σε μια νέα γλώσσα […]
39 (απόσπασμα)
Ο φιλικός και αυθόρμητος πρωτόγονος, ποιός είναι;
Περιμένει τον πολιτισμό, ή πέρασε και τον γνώρισε; [….]
Ο αμερικανός ποιητής Ουώλτ Ουίτμαν γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1819 στο Ουέστ Χιλς του Λονγκ Άιλαντ. Ανήσυχος, αυτοδίδακτος, καταγόμενος από την εργατική τάξη τελειώνει με δυσκολίες το δημοτικό και εργάζεται σαν μαραγκός, στοιχειοθέτης, δημοσιογράφος, δάσκαλος και νοσοκόμος (κατά τον εμφύλιο πόλεμο). Γράφει ποιήματα πανθεϊστικά και φυσιολατρικά, αγαπά την όπερα, διατάζει βεδικούς ύμνους, αστρονομία, γερμανική φιλοσοφία αλλά και Όμηρο, Σαίξπηρ, Ντίκενς. Υπερασπίζει τη δημοκρατία και την ελευθερία των νέγρων, παρακολουθεί τις πολιτικές συγκεντρώσεις του Λίνκολν και συμμετέχει σε προεκλογικούς αγώνες. Το 1855, την ημέρα της κηδείας του πατέρα του, τυπώνει ένα βιβλίο με πράσινο εξώφυλλο και πλεγμένα άνθη γύρω από τον τίτλο. Πουθενά δεν φέρεται το όνομα του συγγραφέα. Το μισό από το περιεχόμενο του βιβλίου θα αποτελέσει αργότερα το Τραγούδι του εαυτού μου και θα ανατυπωθεί με συμπληρώσεις εννέα φορές. Το σαρωτικό αυτό ποίημα προτρέπει την επανατοποθέτηση του ατόμου και την αναμέτρηση των δυνάμεών του μέσα στο σύμπαν και αποθεώνει την ύπαρξη, τις συγκινήσεις και τις ανθρώπινες εμπειρίες. […] (από την εισαγωγή του βιβλίου)
Μια πολύ καλή δουλειά, πραγματικά υπεύθυνη, που καλύπτει ένα μεγάλο κενό.
Τα συγχαρητήριά μας και τις ευχαριστίες μας στη Ζωή Νικολοπούλου, η οποία – κατά τη γνώμη μου – επιτυγχάνει τον μεγαλύτερο μεταφραστικό της άθλο επιδιδόμενη στο δυσκολότερο εγχείρημα από όσα έχει αναλάβει έως τώρα και έχω υπ’ όψιν μου. (Τα σονέτα της Μπράουνιγκ φερ΄ειπείν είναι μια άλλη υπόθεση και κατά συνέπεια μια άλλη συζήτηση). Έλειπε μια ολοκληρωμένη μετάφραση στην Ελληνική αυτού του κεφαλαιώδους ποιήματος.
Ο Ουίτμαν είναι αρχετυπικός ποιητής, μέσα στους πιο μεγάλους το κόσμου. Ο λόγος του έρχεται από άλλα, πολύ μακρινά, αρχέγονα κεφαλάρια, χαμένα σήμερα για τους πιο πολλούς διακόνους της γραφής, χαμένα και τελείως ξένα… Είναι ένας κόσμος από μόνος του όπως μας λέει και ο ίδιος στο Ποίημά του. Το Τραγούδι του Ουίτμαν, αυτή η “βάρβαρη κραυγή του πάνω από της στέγες του κόσμου” μάς γεμίζει δύναμη και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στη ζωή και γινόμαστε πάλι γιοι γιγάντων, άξιοι για τις μεγάλες σκέψεις και τα μεγάλα έργα…
“Είπα ακριβώς ό,τι ήθελα να πω ακριβώς όπως το ήθελα” έλεγε προς το τέλος της ζωής του… Πόσοι ποιητές, κι από τους πιο μεγάλους, είχαν την ευτυχία να νιώθουν έτσι και να μπορούν άφοβα, πραγματικά χωρίς ντροπή, να το διακηρύσσουν;
Απο εδώ εύχομαι στη Ζωή Νικολοπούλου να βρει τη δύναμη και να μας χαρίσει στη γλώσσα μας και τον υπόλοιπο Ουίτμαν – ολόκληρο. Η πολύ καλή αρχή έγινε, το μόνο που μένει – και εναπόκειται στο άξιο χέρι της – είναι μια εξίσου καλή – αν όχι και καλύτερη – συνέχεια…
Βολκώφ