Ποιήματα για το «ποιείν» 15.05.2007
ΕΝΑΛΙΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
με βρέχεις
εικόνα
μισός σκοτεινός
κι ο άλλος υπόλοιπο
με του σύννεφου την πέτρα στο χέρι
δεν ξέρω πώς να βγω
με ποια λογική ανέμου
από τούτο το τετράγωνο
μου έμελλε
να ζήσω με μιαν απόσταση χεριών φεγγάρι μου
και αναπηδητά κάτω απ` το δέντρο της σπουδής
να `σουν τουλάχιστο σε προσιτό κλαδί
το βαρύ επιδόρπιο
γη και συ
στη γη με ουρανού υλικά να σκύβεις
διπλή πυρόσβεση και να συγκλίνεις
στη φωτιά
ματαίως
αγκίστρι
δίχτυ
ωμή παλάμη
κι άλλους ό,τι βρω άρπαγες
απ` το λαιμό
να κατεβάζω το θεό μου
κι όλα στα μισά
κι όλο μισά γιατί σου ανοίγω λόγια
με αθάνατα λυχνάρια τι δουλειά έχω
άναψα στα τσιγάρα μου ναρκωτικά σινιάλα
και ενάλιος στο παράθυρο
σ` ευτυχισμένο χάλι βαφτίζομαι Αύγουστος
ΝΟΤΙΑ
Και σε περίμενα
με τις θεές τις ώρες
άμμος στων πεύκων τη γειτνίαση
στου ανέμου τις βελόνες θωπεία
πέρα πέρα ως το τρύπημα της φυγής
έχτιζα πύργους ζωγράφιζα φωτιές
μόχθος ισορροπώντας
στις ακμές των πραγμάτων κι η πεταλούδα
με το φτερό κολλημένο στο νερό
πήγαινε έλα πήγαινε έλα έρμαιο τέλος
προ Χριστού θα `ταν αυτή η σκιά που κατέβαινε
καμωμένη από βουνά και αποχαιρετισμό ήλιου
ως το διακριτό επτάφυλλο κύμα
κι όλο γυρνούσα στην τρελή την όστρια
– Μη, μη, της έλεγα, κρατήσου λίγο ακόμα
στις φιάλες των όρμων
Κι όταν έσπασε η θάλασσα
σ` έζησα
ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΕΓΓΡΑΦΑ
Από την έλξη στον κόσμο κινήθηκα
και σε λόφους φορές δυο στήθη
κατά κράτος νικήθηκα
μέσα στο ακούγομαι σέρνοντας
τα γεράνια σεντόνια στα πόδια σου
δυναστεία των ρόδων
πού ξυπνάς και λυπάσαι
μια διάθεση
μάντιδα δάφνη στο στόμα
μέχρι εκείνα τα λόγια
των ασωμάτων το βάρος
μέγα εύρος φωνήεντα που βαφτίστηκε ο άνεμος
κοιμάται τώρα στην ηχώ αρωμάτων
Στο πέραν του γέλιου
των ματιών τα παλιά έγγραφα ξεφυλλίζω
ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ ΣΙΩΠΗ
Στο περίγραμμα του εμείς
κατάκλειστοι
σε μιαν ορθοστασία σιωπή
οι πια άλλοι
xωρίς διέξοδο
απ` τα χαμόγελα των επιτήδειων
πόσες φορές έλα να δεις
σκάλωσε το ψαροκόκαλο των λέξεων
σ` έναν άφθαρτο βήχα
δεν είναι δεν είναι εύκολο
ό,τι πονάει αυτούσιο να βγει
ξεριζωμένο
κρατάω ανάσα παρανάλωμα
να ζαλιστούνε οι καπνοί οι ληστές
κι ανοίγω βάζο
γλυκό τριαντάφυλλο
καθρεφτίζομαι
στην κλίκα των αρωμάτων
και φυσάει
ξεκούραση στης μέρας τις ελπίδες
μην κοιτάς στο συμπέρασμα
ένα κέρασμα είναι αντίθεση
σε πληγωμένη στάση ροδαριά
που κλαίει για τα υπόλοιπα εβδομήντα
με το δικαίωμα της σιτοκαλαμιάς
βάζω φωτιά στη νύχτα των θαυμάτων
κι αλλάζει ο καιρός
ΈΛΑ
Έλα
να σε ρίξω ένα βράδυ στων ονείρων τα κύματα
βαμμένο μου δάκρυ οξύ
Τι άλλο πια να φοβάσαι
Τα νυχτικά σου μυρίζουν φωτιά κι άνεμο
Ένα περιθώριο κορνίζα κρατάς
ήλιους χρήσιμα αγκάθια
πίσω σου άοσμες πλημμύρες
μαντρωμένες σε τοίχους
Έλα να πιστέψουμε
να μάθουμε πρέπει
κι άλλο στα χέρια
νυχτερινό δρόμο ν` ανοίγουν
σε ωραίες καμπύλες φεγγάρια
γραμμή για τη μέρα
κάθε σπασμένο γυαλί
σοφό κεχριμπάρι
παράθυρο
με της γνώσης το πώς
στων αιώνων τ` άφθαρτο μέρος
Φρέσκο δαδί ανάβω στον ύπνο
να υποσχεθούμε
καλό δρόμο στους καταρράχτες
Βρέχει ο νους καμιά φορά
κάτι βροχές
ακριβώς
πάνω απ` τη δίψα του κόσμου
Τον Σωκράτη Ξένο ομολογώ οτι στην αρχή τον αντιμετώπισα διστακτικά, κυρίως για τον τρόπο που χειρίζεται τη θέση των λέξεων. Θεωρούσα οτι επιτηδεύεται μορφολογικά και χάνει το περιεχόμενο. Με τον καιρό και τις αναγνώσεις σαφώς και άλλαξα γνώμη, κάθε λέξη δεν θα μπορούσε να μπει σε άλλη θέση. Ωστόσο, λόγω των δικών μου αναγνωσμάτων-κωλυμάτων “κολλάω” πάντα στους στίχους του που έχουν ορθολογιστική, ας το πουμε σειρά, όπως ας πούμε το:
δεν είναι εύκολο
ό,τι πονάει αυτούσιο να βγει
ξεριζωμένο
ή το
Έλα να πιστέψουμε
να μάθουμε πρέπει
κι άλλο στα χέρια
νυχτερινό δρόμο ν` ανοίγουν.
Ως προς το περιεχόμενο, επιδεικνύει μια αξιοζήλευτη σταθερότητα παρόλο που με τον καιρό η φόρμα του αλλάζει έτσι ώστε μόλις ανοίγω ένα τόπικ και βλέπω το όνομά του να μην είμαι σίγουρος το πως θα το δω.Έχω, όμως ας το πούμε , μια υποψία για το τι θα δω κι αυτό είναι ίσως το μόνο λίγο αρνητικό του.
Θα πω όμως χωρίς δόση κολακείας, οτι “κοσμεί” η παρουσία και η στάση του το διαδίκτυο και το ρήμα αυτό είναι απο καρδιάς αλλά και σκέψης.
Κάθε φορά που διαβάζω ποιήματά του Σωκράτη Ξένου έχω την αίσθηση πως η γλώσσα του ξεχειλώνει από παντού και ξεχειλίζει νοήματα απρόσμενα και γεμάτα πρωτοτυπία. Ο Ξένος χειρίζεται την ελληνική γλώσσα όπως ο Άστορ Πιατσόλα το ακορντεόν του: πήρε το ταγκό και το ξεχείλωσε, έτσι και ο Ξένος δοκιμάζει τα όρια της ελληνικής γλώσσας, φτάνοντάς την στα όρια της αντοχής της…
Κύριοι, η περίπτωση του Σωκράτη Ξένου είναι μία από τις λίγες προσπάθειες που εντάσσονται στην ανανέωση και την αναγέννηση της ελληνικής γλώσσας και ταυτόχρονα της ελληνικής ποίησης, όπως αυτή καταγράφεται τα τελευταία χρόνια από το 2000 και μετά…
Όταν για πρώτη φορά διάβασα ποίηση του Σωκράτη ήταν κεραυνοβόλος έρωτας, όταν πολύ αργότερα επισκέφθηκα το μπλογκ του (δεν το ήξερα)…ε, τότε με εξέπληξε η επιμονή του να παράγει συνεχώς και ακατάπαυστα, κάθε φορά με τύλιγε η γραφή του όλο και πιο σφιχτά. Πολυγραφότατος όσο λίγοι από εμάς, έχει κάνει το αγγλικό ρητό “practise makes perfect” τρόπο ζωής. Τα αποτελέσματα ήδη έχουν κάνει αίσθηση. Ο Σωκράτης κάθε μέρα που περνά γίνεται καλύτερος, δυναμικότερος, οι στίχοι πάλλονται από ζωή και ουσία χωρίς να χάνεις την εντύπωση ότι πρόκειται για κάτι περίεργα σύγχρονο.
Συνέχισε φίλε μου, και χάρηκα για τη γνωριμία.
Ο Σωκράτης Ξένος είναι Ποιητής. Κι αυτός ο τίτλος τα λέει όλα. Τιμή μου που γνώρισα το έργο του στο διαδίκτυο.
κ. Ξένο, τα ποιήματά σας μου φαίνονται παραφορτωμένα. Έχετε μια καλπάζουσα φαντασία, εύρωστη, ζωηρή, φρέσκια. Αλλά στην απλότητα κρύβεται το μεγαλείο και η ουσία. Και τα ποιήματά σας είναι περίπλοκα, παραφορτωμένα, και σε πολλά σημεία με μια μοντερνιστική δίψα για πρωτοτυπία. Όλα αυτά με κούρασαν στην προσπάθεια ανάγνωσης των ποιημάτων σας. Η γραφή σας είναι ριζοσπαστική, αλλά πιστεύω πως πρέπει να απεκδυθεί τα στολίδια της για να φτάσει στην αλήθεια της.
Επανέρχομαι για να διαπιστώσω και μια φλυαρία. Ναι, παρά την αποσπασματικότητα και την πυκνότητα της γραφής, δε βλέπω τον μινιμαλισμό που ταιριάζει στο ύφος σας.
Η κριτική μου είναι καλοπροαίρετη και ίσως επηρεασμένη απο τους διθυράμβους που γράφτηκαν για σας. Θέλω να λειτουργήσω ως αντίβαρο, αν μπορώ. Σας εύχομαι απο καρδιάς καλή συνέχεια σε τούτο τον ανυπέρβλητα δύσκολο δρόμο της ποίησης.
Δεν μπορώ να σχολιάσω φίλε..
κωλύομαι ( θα εκτεθώ , θα συντρίψω )
Αφήνω την κοπτική ραπτική για άλλα χέρια πιό λεπτεπίλεπτα
Συμπάσχω μαζί σου Βόα.
Μπορεί να μην υπάρχει δηλητήριο, αλλά η φιδίσια λογική διαπρέπει.
Εγώ θα ήθελα σε ψιλά το σχόλιο του κ. voa πρώτα, γιατί έχω την εντύπωση οτι με ειρωνεύτηκε. Αν κάνω λάθος, ζητώ ειλικρινά συγγνώμη.
Παραπέμπω το κύριο Ν.Ράπτη στη παρουσίαση που έκανα για το Σ.Ξένο πρό 2 μηνών στο Ποιείν.
Η γνώμη του για τη ποίηση του Σ.Ξ. είναι σεβαστή και επιθυμητή για το Ποιείν.
Πιστεύω ακράδαντα και για τον ίδιο το Σωκράτη.
Ας συζητήσει το θέμα με άλλους αρμόδιους
Εγώ θα διατηρήσω το ρόλο του αριστογείτονα.
Και βέβαια του υπόσχομαι την οδυνηρότερη των ειρωνειών αν με αποκαλέσει ξανά κύριο , ούτε στο γάμο μου δεν φόρεσα λαιμοδέτη.
Βόα, ήθελα να πλακωθώ με κάποιον πάνω στα ποιήματα του Σωκράτη Ξένου (να υποστηρίξω την Αντίθεση), αλλά μάλλον δεν τσίμπησε κανείς… 🙂 Υπερισχύουν αναμφισβήτητα τα διθυραμβικά σχόλιά σας (Η Θέση). Το δέχομαι…
Υ.Γ. Κομμένα τα “κύριος”, αλλά και απο τη δική σου πλευρά.
Γιώργο Μίχο, δεν είμαι κάτοχος του μυστικού της απλότητας στην ποίηση, αλλά πιστεύω πως ξέρω να την οσμίζομαι.
Εξομολογούμαι ότι μπαίνω σαν κλέφτης κάθε φορά στο μπλογκ του Ξένου, δειλά-δειλά, λες και φυλάγομαι από πού θα μ’εύρη.. Γιατί με κάνουν φυτίλια τα ποιήματά του. Έχει ταλέντο αυτό το παλιόπαιδο να με τσακίζει κάθε που τον διαβάζω. Να είναι καλά. Σαν τον Μίδα το βασιλιά της Θράκης τον ορίζω γιατί ότι πιάνει χρυσάφι μεταμορφώνεται.
Η άποψη όμως του κ. Ράπτη με τσιγκλάει εδώ να καταθέσω τη δίψα του αναγνώστη να στραγγίξει τον ποιητή που αγαπά, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται από μέρους μου.. Θέλω να πω, η ικανότητα του Μίδα αν θυμάστε ήταν ευλογία και κατάρα συγχρόνως. Χρυσάφι, χρυσός, χρυσάφι, χρυσός, κορύφωση, δεν τίθεται θέμα. Μα θα επιθυμούσα να δω κι άλλα.. μέταλλα από αυτόν.
Ο Σωκράτης από ότι έχω καταλάβει είναι νεότατος σε ηλικία και δικαιούται να “παίξει” μέχρι να προσδιορίσει το εύρος του ύφους που του αναλογεί, αν το ύφος είναι το ζητούμενο.. Και φαίνεται καθαρά ότι παίζει με τον στίχο και, για μένα, τον παίζει εξαίσια. Τώρα σαφώς είναι η ώρα του χρυσαφιού του μα, ακόμα κι αν μείνει δεμένος στην κατάρα του, για όλα όσα με κάνει και νοιώθω διαβάζοντας τον, ευλογημένος ποιητής μου είναι.
…. νεώτατος , όχι στην αναγραφόμενη στο δελτίο ταυτότητος ηλικία , αλλά στην αίσθηση της ζωής καλή μου Αντινόη
Ανεβάζω εδώ ένα απο τα παλαιότερα του Σωκράτη… Στανικώς, αυξάνουμε τη συλλογή…
Αυτή η θάλασσα
φορτωμένη βλέμματα
και σώματα
Κι άλλα καράβια
όλα γεμάτα
του ταξιδιού
του νερού το φως.
Μα είμαστε νερά
εμείς κι ό,τι προτείνουμε
μέρες ή νύχτες
φωτιά ή στάχτες.
Ησύχασε απέραντή μου
Eσύ
με τα λευκά
τα πορφυρά και τα γαλάζια
γυμνό κορμί διαθέσιμο.
Είμαι δικός σου
όσο κανείς δεν τόλμησε
να πνιγεί.
Socrates Xenos 22.06.2006