Αποχώρηση
«Η κλεψύδρα του χρόνου αμείλικτα εξαντλείται»
Μανόλης Αναγνωστάκης
Βλέπω να απογειώνονται ατάκτως ένας ένας.
Άγγελοι χωρίς φτερά, ποιητές και καπετάνιοι,
επώνυμοι και ανώνυμοι
Άτακτοι στο βουνό, πειθαρχημένοι στη ζωή και στις ιδέες,
άτακτοι και πάλι στην πορεία τους προς τον άλλον κόσμο.
Σιωπηλοί από την «ανάγκη και την οργή».
Μεριάστε!
Μη στενεύετε άλλο τον ορίζοντα!
Μαζί τους αποχωρεί και ο Παλιός Κόσμος.
Και ο Καινούργιος φαίνεται ακόμη να αργεί.
20άρηδες και 30άρηδες,
έχουν πάρει ήδη θέση γύρω από τα τείχη.
Χωρίς την ευαισθησία
και το έλεος των παππούδων τους.
Στον κήπο πίσω από το σπίτι
Στον κήπο, πίσω από το σπίτι, τη νύχτα σκάβοντας
έφτανε λαχανιασμένος στο όνειρο.
Εκεί συναντούσε τους παλιούς του φίλους,
ονόματα και εικόνες τώρα πια ,
μιας νιότης που φαντάζει μακρινή. Και μέσα στο όνειρο
ακούγονταν γέλια και φωνές,
χειρονομίες , ένταση, νυχτερινές εξορμήσεις
για να γίνει δυνατό τʼ αδύνατο.
Τη μια καβάλα σε μαύρο άλογο γεφύρι να περνάει,
μετά να τραγουδά στη Σαλονίκη,
την άλλη σε ξένες χώρες να περιπλανιέται,
στο τέλος να πνίγεται στη λίμνη της κυρα-Φροσύνης
Κι ύστερα πάλι απʼ το λαγούμι
που έσκαψε γυρνάει εκεί στον κήπο πίσω
από το σπίτι να συνεχίσει τη ζωή του
όλο και πιο μόνος τώρα πια.
Της τέχνης υπηρέτης
Στον φτασμένο ποιητή παραπονιόταν
μια μέρα ο φτωχός και λυπημένος νέος ποιητής,
βλέποντας το ωραίο σπίτι, τα ακριβά σερβίτσια, τα ωραία ρούχα.
«Τι πράγμα φρικτό να έχει κανείς να παλεύει για να βγάζει τα προς το ζειν»
Κι είπε ο ποιητής :
«Bαριά και μένα είναι η θέσις μου. Ακριβά με κόστισαν οι μικρές μου πολυτέλειες, τον χρόνο μου χάνω σε γελοία πράγματα.
Ζημιά, ζημιά και προδοσία.
Ενώ εσύ αν και φτωχός είσαι πάντα εκεί,
πιστό του καθήκοντος παιδί, της τέχνης υπηρέτης».
Πάλι για τα πουλιά
Στον Γιώργη Παυλόπουλο
Γλαρόνια ,χελιδόνια, αβοκέτες, καλαμοκανάδες ,
ασημόγλαροι, θαλασσοσφυριχτήδες, Λευκοτσικνιάδες,
κρυπτοτσικνιάδες, νυχτοκόρακες και σταχτοτσικνιάδες,
Πορφυροτσικνιάδες, νανομουγκάνες, χαλκόκοτες και χουλιαρομύτες,
βαλτόπαπιες ,κυνηγόπαπιες και βουτηχτάρια.
Σφυριχτάρια, φλυαρόπαπιες ,κιρκίρια,
σουβλόπαπιες, τσικνόπαπιες, λουφοπρίστες,
βαρβάρες, χήνες, ποντικοβαρβαρίνες, ξεφτάρια,
όρνια, φιδαετοί, χρυσαετοί και θαλασσαετοί,
χρυσογέρακες , πετρίτες και δρυοκολάπτες,
νεροκότσυφες και παπαδίτσες.
Πού πήγαν όλα;
Ο Σπύρος, ο Νίκος, ο Κούλης και ο Στέλιος,
Η Άννα, η Ελένη και η Νατάσσα,
Ο Μάκης, ο Γιώργος, ο Τάσος και ο Θανάσης,
Ο Τριαντάφυλλος, ο Ρίβας και ο Βασίλης,
O Παναγιώτης, ο Βασιλάκης και ο Γιάννης.
Που πήγαν όλοι;
Πουλιά κι αυτοί, που χάθηκαν στην μαύρη καταιγίδα της ζωής.
Τα μέσα μου ποτάμια
Μέσα μου κυλάνε δυο ποτάμια,
δυο φλέβες που χτυπάνε δυνατά.
Άραχθος και Λούρος έρχονται από ψηλά.
Ο ένας έρχεται από το Τόμαρο,
φίδι που γδέρνεται στʼ άγρια βουνά
μέχρι να βγει στο ξέφωτο.
Πλατάνια και ιτιές ,τριφύλλια ,καλαμπόκια,
και κάτω στο τελείωμα ελιές και εσπεριδοειδή,
πουρνάρια, δρυς,παλιά υδραγωγεία ,υδρόμυλοι,
νεροτριβές και χάνια.
Ο άλλος Άραχθος ορμητικός,
θεριεύει με τα δάκρυα των ανθρώπων
με τον καθημερινό τους μόχθο.
Πέτρα πάνω στην πέτρα· σε κάθε πέτρα κι ένας άγιος.
Πέτρινα γεφύρια, ξωκλήσια, εικονίσματα,
αλώνια, βρύσες, αναβαθμίδες της ξερολιθιάς.
Δρόμοι των νερών των ανθρώπων και των πολιτισμών.
Μέσα μου κυλάνε δυο ποτάμια,
δυο φλέβες που χτυπάνε δυνατά.
Ο Γιάννης Παππάς γεννήθηκε στην Άρτα (Χαλκιάδες) το 1962.Τελείωσε το Λύκειο στην Θεσσαλονίκη. Για δυο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα ιταλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της Perugia και του Βari της Ιταλίας.
Είναι πτυχιούχος του τμήματος φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από το 1990 εργάζεται ως καθηγητής φιλόλογος στην Μέση Εκπαίδευση.
Το 1993 μαζί με τον ποιητή Αντώνη Σκιαθά δημιούργησε στην Πάτρα, το λογοτεχνικό περιοδικό Ελίτροχος το οποίο διέκοψε την έκδοσή του το 1999.
Έχει οργανώσει πολλά συνέδρια και λογοτεχνικές εκδηλώσεις στην Πάτρα, στην Αθήνα και αλλού. Κριτικά κείμενα για νεοέλληνες συγγραφείς έχουν δημοσιευτεί σε λογ. περιοδικά και εφημερίδες.
Από το 2002 έχει εκλεγεί πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Πάτρας. Επίσης από το 2003 είναι διευθυντής του ηλεκτρονικού λογοτεχνικού και πολιτιστικού περιοδικού “Διαπολιτισμός”.
Έχει μεταφράσει όλο το ποιητικό έργο του Τσέζαρε Παβέζε, Τα Ποιήματα, εκδόσεις Printa, Αθήνα 2004, και άλλους σύγχρονους Ιταλούς ποιητές (υπό έκδοσιν).
Τα “Δύο Ποτάμια & Πέντε Ποιήματα” είναι η πρώτη του επίσημη εμφάνιση ως ποιητής.
