Αντιγράφουμε από το μπλογκ του Ροΐδη και προσυπογράφουμε. Το “ποιείν” πιστεύει πως η ποίηση βρίσκεται παντού και την αναζητάει παντού. Σε έναν ασθενή μας που θέλουμε να αποκτήσει βάρος δεν θα τον συνιστούσαμε να τρώει μόνο λίπος, δηλαδή όποιος θέλει να γράφει καλά ποιήματα δεν θα έπρεπε να διαβάζει μόνο ποίηση.
4 μικρά βιβλία-φετίχ: Η ηδονή της ανάγνωσης
Κάποια μικρά καλόγουστα ζεστά βιβλιαράκια που όταν τα βλέπεις τα αγοράζεις χωρίς δεύτερη σκέψη, ελπίζοντας ότι θα σε αποζημιώσουν και με το περιεχόμενό τους. Είμαι οπαδός αυτών των μικρών ηδονών που χαρίζει η ανάγνωση τέτοιων κοσμημάτων, και επειδή οι αισθήσεις χρειάζονται βραδύτητα για να μπορέσουν να μας μεταδώσουν την τροφή της ηδονής, την τόσο απαραίτητη των αισθήσεων που χρειάζεται η μεγαλειότητά μας, χαλαρώστε. Τοποθετήστε τα βιβλιαράκια στο τραπεζάκι που βρίσκεται μπροστά στον αναπαυτικότερο των καναπέδων σας. Πάρτε μια πιατέλα με πολύ ζεστό ψωμί, να αχνίζει ει δυνατόν, κόψτε δυο-τρία κομμάτια εύγευστο τυρί της αρεσκείας σας, φέρτε κι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, εκείνο με την πυκνή κόκκινη σάρκα, το «γεμάτο». Διώξτε γυναίκες, παιδιά και λοιπή οικογένεια μακριά από τον ιδιωτικό σας χώρο, αν δεν διαθέτετε τέτοιο χώρο, δώστε τους λεφτά να πάνε για ψώνια, αν πάλι δεν έχετε λεφτά ή πιστωτικές κάρτες, τότε να πάτε στο Τσαντ στην Κεντρική Σαχάρα (τι να σας πω).
Οι παραπάνω οδηγίες θέτουν ως απαραίτητη προϋπόθεση τα βιβλιαράκια να είναι τα εξής τέσσερα:
1. «Έκθεσις Ιδεών» του Παύλου Μάτεσι, εκδόσεις Καστανιώτη.
2. «Γραμμένα φιλιά» του Γιάννη Ευσταθιάδη, εκδόσεις Ύψιλον.
3. «Στενογραφία» του Κώστα Μαυρουδή, εκδόσεις Κέδρος. …και
4. «Ο Χειριστής» του Αριστείδη Αντονά, εκδόσεις Άγρα.
Με τα παραπάνω τέσσερα βιβλία πυκνών συνθέσεων, με την ποιοτική χωρίς τυμπανοκρουσίες γραφή θα ικανοποιήσουν απόλυτα της αισθητικές σας ανάγκες, θα σας κάνουν να βυθιστείτε σε πρωτόγνωρη γαλήνη, το κάθε ένα με τον δικό του τρόπο, φυσικά.
Οι δυνατότητες μου στη γραπτή κριτική βιβλίου είναι μηδαμηνές.
Εμπιστευθείτε όμως το αλάνθαστο ένστικτό μου (είμαι και…μετριοπαθής) για μία και μοναδική φορά.
Δεν θα χάσετε.
Η ποιητική τέχνη, αν και σαν όρος είναι δημιούργημα ανθρώπινο, βρίσκεται παντού.
Ακόμα και η ίδια η φύση δημιουργεί ποίηση, κατά τη Δύση για παράδειγμα ή την Ανατολή του ηλίου, ακόμα και τα στοιχεία της φύσης είτε με ηχητικό, είτε με οπτικό τρόπο δημιουργούν ποίηση.
Η πρώτη μορφή όμως της ανθρώπινης παγκόσμιας ποίησης που διασώζεται από την αρχαιότητα, έρχεται με τη μορφή ύμνων προς τους Θεούς της αρχαίας Ανατολής, του Μεσοποτάμου, από την Σουμέρια ποιήτρια Ενχεντουάννα.
Λεπτομέρειες θα βρείτε, στο μοναδικό Ελληνικό βιβλίο που κυκλοφορεί
από τις εκδόσεις Οδυσσέας, της Τασίας Χατζή
καθώς και στο ίντερνετ, στις παρακάτω συνδέσεις:
http://www.epohi.gr/triadafillou_irak_culture_2332003.html
http://home.infionline.net/~ddisse/enheduan.html
Η ποίηση βρίσκεται και σε ένα οποιοδήποτε έργο τέχνης, όχι απαραίτητα σε ένα δημιούργημα του γραπτού λόγου, όπως για παράδειγμα σε ένα πεζογράφημα που διαθέτει ποιητικό λόγο, και σίγουρα δεν δημιουργείται για να συγκριθεί με τα άλλα είδη του γραπτού λόγου, αλλά ούτε και με την ποίηση των μεγάλων μας ποιητών, κι αυτό γιατί «ποίημα» μπορεί να γράψει ή να αποτυπώσει, σε χαρτί ή κάθε άλλο μέσο, ο καθένας μας με το δικό του διαφορετικό τρόπο της προσωπικής του σκέψης.
Επίσης, ένα ποίημα μπορεί να χαρακτηριστεί καλό ή κακό, ανάλογα με την ψυχοσύνθεση του αναγνώστη, ανάλογα με την πνευματική καλλιέργεια του αναγνώστη, είτε με κάποιους παράγοντες όπως την ύπαρξη ή την ανυπαρξία πλουσίου λεξιλογίου για την ορθότερη ή μη, αποτύπωση των εικόνων, κι αυτό είναι ένα καθαρά υποκειμενικό ζήτημα, εφόσον το καλό ή το κακό, γίνεται αντιληπτό με διαφορετικό τρόπο από τον κάθε ένα μας.
Σίγουρα η ποίηση, σαν λογοτεχνικό είδος, συνέχεια εξελίσσεται και αναπτύσσεται, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες καλές τέχνες, σίγουρα δεν υπάρχουν μέτρα και σταθμά σύγκρισης ανάμεσα στα ποιήματα και ασφαλώς η ποιητική τέχνη, όπως την γνωρίζουμε, αποτυπώνει στο χαρτί, τελειότερα το συναίσθημα του συγγραφέα ενός ποιήματος, από οποιοδήποτε άλλο λογοτεχνικό έργο!
Ζούμε για να μαθαίνουμε, ψάχνουμε για να μάθουμε περισσότερα, και διαβάζουμε προσεκτικά τους τελειότερους συγγραφείς του ποιητικού λόγου, ακόμα και σε πεζογραφήματα, ώστε να μας μεταδώσουν τη φλόγα και τη δύναμη της ψυχής τους.
Και τελικά, το τι θεωρούμε τελειότερο, μάλλον το γνωρίζουμε μόνο εμείς τοι ίδιοι..