ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΠΑΙΔΙ
Έραψα τις κιτρινισμένες σελίδες
από τα παλιά μου ημερολόγια,
τις απλώνω στο τεντωμένο σύρμα
ανάμεσα σε δυο γυμνές ιτιές,
κι αρχίζουν να στάζουν όλες οι σιωπές.
Αφήνομαι,
σαν το βουητό μες στο κοχύλι.
Ακούς τη μουσική που ηχεί
από τα στεγνά γράμματα;
Συνθέτουν σκοπούς
κάτω από τον βρεγμένο ήλιο
κι η αιωνιότητα στάζει στάλα με τη στάλα.
**
Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
Θα είσαι, άραγε, η ελευθερία
μες στην αγκαλιά μου,
εσύ, πουλί δίχως φτερά;
Γίνε ένα λιβάδι από φόβους,
γίνε ένας αποχαιρετισμός,
και προϋπάντησε τον εαυτό σου
στο τέρμα της σκέψης.
Ρίξε μια αστραπή,
που πάνω της χωρίς σώμα
θα περπατήσω,
στην αστραπή θα παραδοθώ
σαν τσεκούρι που έχασε την κόψη του.
Και τι άλλο να ζητήσει μια λίμνη
παρά το νερό που γεννά τους ανθρώπους που ζουν πλάι της;
Μονάχα την προσευχή των εκατό επικλήσεων,
μονάχα ο ιδρώτας γιατρεύει
καθώς γλιστρά
πάνω στο χαμόγελο του παιδιού,
που στέκει στην όχθη
και κυματίζει μες στο γαλάζιο.
Θα είσαι άραγε,
η ελευθερία μες στην αγκαλιά μου,
ώ, εσύ, πουλί δίχως φτερά;
**
Ο ΧΙΛΙΟΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΕΝΟΣ ΣΚΟΠΟΣ
Για χιλιάδες φεγγάρια
ιστορούσαν το θαύμα:
πώς ο δεσμοφύλακας μεθούσε
στα άδεια κελιά,
πώς ο κατάδικος υμνούσε το σεληνόφως,
πώς η φωνή γινόταν τρεχούμενο νερόκι έναν χιλιοτραγουδισμένο σκοπό κελαηδούσε κάθε πουλί.
Δεν απόμεινε γωνιά
που να μην την ερημώσουν,
συνέτριψαν άστρα
που αρνήθηκαν να πέσουν·
μελάνι η ανάσα τους,
και κάθε τους λυγμός, ένα χειρόγραφο.
Για χιλιάδες φεγγάρια
μιλούσαν γι’ αυτό το θαύμα:
πώς η μέρα γεννήθηκε μέσα σε μια ρυτίδα,
πώς ο τίτλος ξεπήδησε
μόνος του απ’ το ποίημα.
Η σκιά πετά,τυλίγει τον λαιμό
μ’ ένα μάλλινο φεγγάρι·
στην ψυχή του μέσα εκατό κραυγές,
μα έξω βγαίνουν εκατό σιωπές.
**
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ «ΜΠΡΙΣΤΟΛ»
Εκεί μέσα, τα πουλιά κοιμούνται σε πουπουλένια μαξιλάρια,
ξαπλώνω μπροστά στις πόρτες σου
για να μην ταράξω τα όνειρά τους.
Άκου τώρα, άκου —
σου τραγουδάω ένα νανούρισμα.
Η μέρα πέφτει πάνω στα φώτα του δρόμου.
Και κάπως έτσι,
ο θάνατος ζει
περισσότερο
απ’ τους ζωντανούς.
********************************************************
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Η Εμανουέλα Κοβάτσεφσκα – Κιτάνοφσκα είναι ποιήτρια και πτυχιούχος ψυχολόγος από τη Βόρεια Μακεδονία. Το 2019 έλαβε το πρώτο θεσμοθετημένο βραβείο «Ρολόι του Άντε» για τη ποιητική συλλογή «Δερμάτινη ψυχή», το οποίο της απονεμήθηκε από τον ακαδημαϊκό Βένκο Αντονόφσκι ως μια ώριμη και εντυπωσιακή ποιητική φωνή σε νεαρή ηλικία, στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Πέννα του Άντε».
Αργότερα, το 2024, εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Δεύτερη φορά παιδί» (εκδόσεις «PNV Publikacii»).
Είναι κάτοχος του βραβείου «Νεότερη ποιητική σπίθα» στο Διεθνές Φεστιβάλ «Λογοτεχνικές Σπίθες» το 2019 στο Γκόστιβαρ. Ποιήματά της περιλαμβάνονται σε περιοδικά, ανθολογίες και διαδικτυακά πόρταλ. Έχει λάβει μέρος σε λογοτεχνικά εργαστήρια, ποιητικές αναγνώσεις και φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων: «Αστρικές Προβολές», «Βραδιές Ποίησης της Στρούγκα», «Ποιητική Νύχτα στο Βελέστοβο», «Ποιητικό Φεστιβάλ των Σκοπίων», «Coronials» και στο ΜΤΦ «Βόινταν Τσερνοντρίνσκι».
Γράφει επίσης πεζογραφία· μέρος των διηγημάτων της περιλαμβάνεται στη συλλογή «Μικρές ιστορίες για τα Σκόπια» (Σκόπια: Prosvetno Delo, 2019).
Ασχολείται με το θέατρο και τη δραματουργία, έχοντας ανεβάσει δύο μονοδράματα: το «Αγαπημένε Βαρδάρη» στο MKC και το «Σβέζνταν» στον Οίκο Πολιτισμού «Κότσο Ράτσιν» στα Σκόπια. Ζει και δημιουργεί στη Γαλλία.
Ο Δρ. Κοστάκε Μίλκοφ αναφέρει για την ποίησή της: «Η αναπνοή και το φως, δύο φυσικά φαινόμενα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, γίνονται ένα. Και η αναπνοή και το φως γίνονται μαρτυρία· με έναν μυστικιστικό τρόπο, σαν πυρακτωμένος χάλυβας, γίνονται η εκδήλωση του θαύματος της ύπαρξης.»
