504
Μέσα απ’ τα δάκρυά μας έπεσαν τα όνειρα
και τάξαμε τις μέρες μας σε αέναη φυγή.
Κάθε ξημέρωμα μια πίκρα δαγκώνει την καρδιά
κι ο ύπνος βουλιάζει στη γλύκα των αναμνήσεων και των πόθων.
Ο ήλιος του χρέους ανατέλλει πάνω απ’ το όνειρό σου.
Αναστενάζεις, κλαις και μάχεσαι την αυτοπροδοσία.
Πότε γελάς και πότε ξεσπάς σε κραυγές.
Κουβαλάς νερό και ανάβεις φωτιά.
Πλένεις τα χέρια σου απ’ το σκοτάδι που κόλλησε στη μνήμη
κι ύστερα αναζητάς τις παλιές σου ημέρες.
Τα έχασες όλα. Απόμειναν δάκρυα και νοσταλγία.
Μέσα στα μάτια διαβάζεις πως είμαστε ιστορίες και ευχές,
μια λαχτάρα για ζωή, μια προσπάθεια αδιάκοπη.
Μέσα στα μάτια διαβάζεις ένα παρελθόν ντυμένο με ελπίδα.
Κάθε βήμα κουβαλά μια ζωή λαχανιασμένη απ’ τον πόνο.
Μέσα στους φακέλους σε σφράγισαν. Σώμα, μάτια, βήματα,
ό,τι κράτησες, ό,τι έχασες, ό,τι έκλαψες.
Τα πάντα μετρήθηκαν και έγιναν ο αριθμός «504».
****
Αποξένωση
Χωρίς εσένα, πόλη,
διασχίζω τη ζωή,
με πέντε αισθήσεις
και αμέτρητα συναισθήματα.
Κάνω ένα νεύμα
μα όλα τα χέρια ξεγλιστρούν
μακριά μου.
Κοιτάζω τα πρόσωπα.
Τα συγκρίνω με σένα.
Μοιάζεις με μια ζωή που σε ξέχασε
μέσα στην άνεση.
Δραπετεύω στη θάλασσά σου
σαν σωπάσουν οι ποταμοί και τα ρυάκια
χωρίς κύμα, χωρίς αφρό.
Ο άνεμος φέρνει το άρωμα του κήπου σου.
Εκεί που πέσαμε αθώοι
χωρίς αμαρτία.
Χωρίς εσένα, πόλη,
αποξενώνω το σώμα και την ψυχή μου
στις σελίδες των ειδήσεων
στη διαρκή επιστροφή
κάθε μέρα σε ένα σπίτι
όπου κανείς δεν με περιμένει.
***
Θάλασσα
Γάζα, η θάλασσά σου με έχει καλομάθει.
Με έσωσε από νερά απόγνωσης.
Δάμασε την οργή μου
στο παφλασμό των κυμάτων της
και βάδισα άφοβα στην ακτή της.
Περπατώ πλάι της•
είναι ο οδηγός μου,
γεμάτη απαντήσεις,
σαν φίλη που με γνωρίζει
και γνωρίζει το τέλος.
Τη βλέπω στα ονειροπολήματά μου.
Με γαληνεύει
νανουρίζει
μια επίμονη σιωπή
ελεεί
μια εξαντλημένη λαχτάρα.
Αντιστέκεται
στην ελπίδα που ταλαντεύεται μέσα μου
φθίνει.
Η θάλασσά σου, Γάζα, με έχει διασώσει.
Με τον ήχο της
την πνοή της
τη χάβρα της
τον ήλιο της
καθώς κρύβεται και ανατέλλει.
Μας άφησε άναυδους.
Πώς μια θάλασσα
με την κίνησή της παραλυμένη
και τα σύνορά της αποκλεισμένα
εξακολουθεί
να γεννά υποσχέσεις;
**************************************
Η Doha Kahlout γεννήθηκε το 1996 στη Γάζα της Παλαιστίνης. Σπούδασε Αραβική Γλώσσα και Σπουδές Μέσων Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Al Azhar και στο Πανεπιστήμιο Al Aqsa. Είναι ποιήτρια, καθηγήτρια Αραβικής Γλώσσας και συγγραφέας περιεχομένου. Η πρώτη της ποιητική συλλογή Ashbah (Ομοιότητες) εκδόθηκε το 2018 και αποτελεί καρπό διετούς δημιουργικής ενασχόλησης με τη λογοτεχνική γραφή. Ποιήματα και κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικές εκδόσεις και διεθνή πολιτιστικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων το Gaza: The Land of the Poem και το πρόγραμμα Coronaphone του Ιδρύματος Abdul Mohsen Al Qattan. Έχει συμμετάσχει σε εργαστήρια δημιουργικής γραφής και καλλιτεχνικά προγράμματα στη Γάζα. Το 2024 ίδρυσε την πρωτοβουλία Witness and Memory για την εκπαίδευση νεαρών κοριτσιών στη δημιουργική γραφή σε συνθήκες εκτοπισμού και την ίδια χρονιά φιλοξενήθηκε καλλιτεχνικά στο Reid Hall στο Παρίσι. Από το 2025 ζει στη Γαλλία. Μετά τη βράβευσή της με το βραβείο ENCAPC, εργάζεται ως βοηθός καθηγήτρια δημιουργικής γραφής, ενώ συμμετέχει σε διεθνή λογοτεχνικά φεστιβάλ και ποιητικές βραδιές και δημοσιεύει άρθρα σε διεθνή έντυπα.
