Τελετουργία ενηλικίωσης
Οι φίλες μου μου δέσανε τα μάτια. Με φέραν ύστερα τρεις γύρες γύρω από τον εαυτό μου. Με βάλανε στην άμαξα, μ’ αφήσανε στο δάσος. Μη φας, μην πιείς, μην αποκοιμηθείς, το μόνο που μου είπαν και μ’ αγκαλιάσανε στερνά. Σαν την ηχώ της μάνας μου, ακούστηκε ο αέρας: «Μακριά από μήλα κόκκινα, σουπίτσες που αχνίζουν, μπουκάλια μ’ ετικέτες ΠΙΕΣ ΜΕ». Προπάντων μην πιστέψω σε λαγούς που τάζουνε πετραχήλια, ψιθύρισε πίσω απ’ τον τράχηλό μου. Όλα καλά μέχρις εδώ. Τους ξέρω τους κανόνες. Εκείνο που πάντα μπέρδευα, ήτανε τί γίνεται όταν εμφανιστεί ο κυνηγός, ο πρίγκηπας κι ο λύκος. Ποιoν απ’ τους τρεις ακολουθώ, ποιανού του σκίζω την κοιλιά και ποιoν φιλώ στο στόμα;
**
Εκτεθειμένη
Ο σκώρος ή κάποιο λαίμαργο παράσιτο ή απλώς ο χρόνος, έφαγε σιγά σιγά τις ίνες. Μια τρύπα χάσκει τώρα στη μέση. Προσπάθησα να την μαντάρω με πρόχειρη κοπτοραπτική που έμαθα κοιτώντας τις γυναίκες γύρω μου, πώς μπάλωναν εκείνες τα δικά τους. Η τρύπα μεγάλωσε κι άλλο. Προμηθεύτηκα νήματα πιο γερά κι ένα εγχειρίδιο εκμάθησης, να το κάνω σωστά και μεθοδικά. Μάταια, άνοιξε κι άλλο. Πήγα σε επαγγελματία, με χρόνια εμπειρίας σε σκισίματα, ξηλώματα κι οπές. «Θα κάνω ότι μπορώ, δεν ξέρω πόσο θα αντέξει, όταν υπάρχει τόση ευαισθησία, δύσκολα αντιμετωπίζεται», μου είπε. Είχε δίκιο. Το επίθεμα δεν κράτησε πολύ. Το πήρα απόφαση και πλέον κυκλοφορώ με την καρδιά μου τρύπια.
*********************
