ΜΑΡΑ
Γέρνεις τρυφερά πάνω στο στήθος μου
πλάσμα της νύχτας φαίνεται πως μοιάζεις
με τη θλίψη μου και με αγκαλιάζεις
με τον τρόπο που ξεσπά το ήθος μου.
Το στήθος σου αργά αποκαλύπτεις
με το γάλα σου ραίνεις τις πληγές μου
πλάσμα της νύχτας τ’ όνομά σου πες μου
στο σκότος ταξιδεύουμε μιας κρύπτης.
Το χορό μας δε θέλεις να τελειώσεις
συγκινημένη μέσα μου κουρνιάζεις
αυτό που με βουρκώνει θες να λιώσεις.
Τη ζέστα που θεριεύει στα μαλλιά σου
στην ψυχή μου ακίνητη σταλάζεις
το ποίημά μου παίρνει τ’ όνομά σου.
(Ταραήλ, Gutenberg, 2024)
Πολιτικό ποίημα
Άλλοι νογούν με Λειβαδίτη
εγώ με Οδυσσέα Ελύτη
άλλοι με Μίκη Θεοδωράκη
εγώ με Μάνο Χατζηδάκι
Ρίτσο ο άνεμος όταν φέρει
εγώ επιστρέφω στον Σεφέρη
του Παπακωνσταντίνου τη ροκιά
εγώ απορρίπτω με Τουρνά
κι όταν βελάζει ο Κραουνάκης
με ηρεμεί ο Σπανουδάκης
τυρί ερυθρό πήζει στον Ορν
άλλο Καζάκος, άλλο Χορν.
(Ταραήλ, Gutenberg, 2024)
ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΣΤΡΙΝΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Σαν της σελήνης ανάψουν τα κεριά
κόπωση θα χτυπήσει τους πλανήτες
άλλοι θά ’ναι τότε οι λαιμοδύτες
νονοί μιας κολυμπήθρας γερά σκαριά.
Μετήλιαγμα με τύφλα θα μ’ ανταμείψει
την όραση που χαίρεται η νυχτιά
στην ποίηση θα γυρίσουν τα παιδιά
κι αυτή που επικράτησε θα εκλείψει.
Την έκλειψη θ’ ακούσουν οι μαστόροι
τα έργα τους η ανάγνωση θα στύψει
όλα θα τα διαβάζουν οι τενόροι.
Μπουκάλες θ’ αγοράσουν φελλοκτόνων
κι όσοι σουρώθηκαν από τη λήψη
δισκίου από τους χλευαστές των πόνων.
(Υδροβάτης, Δωδώνη, 2007)
Τραγούδι: Πέννυ Καρανικόλα
